บทที่ 9

จ้านเป่ยว่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ยังคงพูดอย่างเย็นชาว่า "นี่มันข้าขอด้วยความผลงานในการออกศึก หากพระองค์ถอนพระราชกฤษฎีกาของเขาจริงๆ มันจะทำให้ทหารผิดหวังแน่ๆ วันนี้พระองค์ทรงเรียกข้าไปพบ แต่ก็ไม่ยอมพบข้า อาจเป็นเพราะเจ้าฟ้องว่าตัวเองได้รับการปฏิบัติที่ไม่ดี ซ่งซีซี ข้าไม่ถือสาเจ้า แต่ข้าเมตตากับเจ้ามามากพอแล้วจริงๆ"

"ข้าหวังว่าเจ้าจะทำตัวดีๆ หยุดสร้างปัญหา หลังจากที่ข้าแต่งงานกับยี่ฝาง ข้าจะให้เจ้ามีลูกเป็นของตัวเองด้วย และเจ้าก็จะมีที่พึ่งพาในชีวิตที่เหลือ"

ซ่งซีซีลดสายตาลง แล้วพูดเบาๆ "เป่าจู่ ส่งแขก!"

เป่าจูยืนขึ้นแล้วพูดว่า "ท่าแม่ทัพเชิญเจ้าคะ!"

จ้านเป่ยว่างเดินจากไปอย่างไม่ลังเล

ก่อนที่ซ่งซีซีจะพูดอะไร น้ำตาของเป่าจูก็ไหลออกมาราวกับลูกปัดที่แตกสลาย

ซ่งซีซีเดินเข้ามาเพื่อเกลี้ยกล่อมนาง "เป็นอะไรอีก?"

"ข้าน้อยรู้สึกน้อยใจแทนคุณหนู คุณหนูไม่รู้สึกน้อยใจหรือ?" เป่าจูถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ซ่งซีซียิ้มและพูดว่า "น้อยใจสิ แต่ร้องไห้จะแก้ไขปัญหาอะไรได้ล่ะ สู้คิดหาทางออกเพื่อให้เราสองคนมีชีวิตที่ดีจะดีซะกว่า ตระกูลซ่งจะมีคนอ่อนแอที่ไหนกัน"

เป่าจูเช็ดน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้า และเบะปากของนาง "ทำไมทุกคนถึงมารังแกคุณหนูหมดเลย ท่านดีกับคนในจวนแม่ทัพมากด้วยซ้ำ"

"เพราะในสายตาพวกเขา ตอนนี้ข้าไม่สำคัญแล้ว" ซ่งซีซีพูดด้วยรอยยิ้ม จริงๆ แล้วนางไม่เคยมีความสำคัญเลย สิ่งสำคัญคือสินเดิมที่นางอนำมา

น้ำตาของเป่าจูไหลหนักหว่าเดิม เพราะในใจของนาง คุณหนูเป็นคนสำคัญที่สุด

"เอาน่ะ อย่าร้องไห้เลย เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถอะ เราต้องใช้ชีวิตตามปกติต่อนี่น่ะ" ซ่งซีซีลูบแก้มนางแล้วพูดว่า "ไปเถอะ!"

"คุณหนู" เป่าจูเช็ดน้ำตาของนาง "แล้วคนที่ท่านนำมาตอนแต่งงานนั้น ท่านจะเอากลับไปด้วยหรือไม่?"

"โฉนดขายตัวของพวกเขายังอยู่กับข้า หากข้าจากไปแล้ว ยี่ฝางจะไม่ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดี ดังนั้นต้องให้พวกเขาติดตามข้าด้วย"