บทที่ 12

เมื่อฉู่เหมียนเห็นว่ากู้ว่างเชินจับข้อมือของลู่เจียวแล้วทิ้งเธอ ความรู้สึกตอนที่ร่วงหล่นและไร้แรงโน้มถ่วงชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ความสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจในทันที

กู้ว่างเชินไม่เคยเลือกเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้ว่าเธอจะจมลึกอยู่ในหล่มโคลนก็ตาม

"เหมียนเหมียน!" ลู่เจียวร้องเรียกอย่างเสแสร้ง

ฉู่เหมียนชนเข้ากับมุมบันไดที่คดเคี้ยว ร่างกายและหัวใจที่เจ็บปวดทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เห็นกู้ว่างเชินและลู่เจียวมองลงมาที่เธอ

ความอับอาย ความสิ้นหวัง และความเจ็บปวด ล้วนไม่เพียงพอที่จะบรรยายความรู้สึกของเธอในตอนนี้

บันไดไม่สูงมาก ตกลงมาก็ไม่ถึงตาย แต่กลับทำลายความแข็งแกร่งทั้งหมดของเธอไปสิ้น

กู้ว่างเชินจ้องมาที่ฉู่เหมียน แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ อดไม่ได้ที่จะด่าว่า "ลู่เจียวเพิ่งโดนเธอผลักตกน้ำไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดีก็มาทำร้ายซ้ำอีกในวันนี้ ยังจะผลักเธอให้กลิ้งลงบันไดอีกเหรอ?

ฉู่เหมียน เธอนี่มันใจร้ายซะจริง ๆ!"

เปลือกตาของฉู่เหมียนสั่นไหว เมื่อได้ยินเสียงด่าทอของเขาก็อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะ

หัวเราะไปหัวเราะมา น้ำตาก็ไหลริน

ดูสิ เขามีความไว้เนื้อเชื่อใจเธอแม้แต่เสี้ยวหนึ่งไหม

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ตราบใดที่ลู่เจียวได้รับอันตรายเธอคือคนผิดเสมอ

"พี่อาเชิน เหมียนเหมียนไม่ได้ตั้งใจ เธออาจจะเสียใจเกินไป..." ลู่เจียวรีบปลอบโยนอารมณ์ของกู้ว่างเชิน

กู้ว่างเชินพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุร้ายยิ่งขึ้น "เสียใจแล้วหมายความว่าจะทำร้ายคุณได้ตามใจชอบเหรอ? ลู่เจียว คุณอย่าทำตัวอ่อนแอเกินไป! จะยิ่งทำให้หล่อนได้ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ!"

ลู่เจียวไม่คิดว่ากู้ว่างเชินจะดุแม้แต่ตัวเอง

เธอหน้าแดงก่ำทันที จากนั้นก็ก้มหน้าลง พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ "พี่อาเชิน ขอโทษค่ะ ฉันทำให้คุณไม่พอใจ..."

กู้ว่างเชินเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดจาไม่ดีกับลู่เจียว

เขาอธิบายด้วยความตื่นตระหนกทันที "เจียวเจียว ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น คุณไม่เคยทำให้ผมไม่พอใจเลยนะ"

ในปีนั้นที่เขาถูกจับเป็นตัวประกัน เธอยอมแม้กระทั่งสละชีวิตเพื่อช่วยเขา

ลู่เจียวจะทำให้เขาไม่พอใจได้อย่างไร

เขายินดีปกป้องลู่เจียว แม้ว่าลู่เจียวจะฆ่าคนหรือลอบวางเพลิง เขาก็จะปกป้องลู่เจียวโดยไม่มีเงื่อนไข

ลู่เจียวเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเบ้า ยังคงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ถามเสียงเบา "งั้นคุณก็อย่าโทษ

เหมียนเหมียนด้วยสิคะ"

ใบหน้าของเธอยังมีรอยฝ่ามือที่เพิ่งตบลงไป แก้มข้างขวาบวมเห่อขึ้นมาทั้งซีก

รูปลักษณ์นี้ดูน่าสงสาร ทำให้ยากที่จะตำหนิ

ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็แย่มากแล้ว แต่กลับยังขอร้องแทนฉู่เหมียน นี่คือความแตกต่างระหว่างฉู่เหมียนกับลู่เจียว

"ได้ เพราะเห็นแก่คุณหรอกนะ" กู้ว่างเชินลูบผมเธออย่างอ่อนโยน

ฉู่เหมียนมองดูคนทั้งสองที่รักใคร่กันดี หัวใจของเธอแทบฉีกขาดออกจากกัน!

ฉู่เหมียนก้มหน้าลง จิกปลายเล็บแน่นจนเลือดไหลซึมออกมา

เธอพยุงตัวขึ้นจากกำแพงอย่างช้า ๆ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านมาจากหน้าผาก

พอยกมือขึ้นแตะดู เลือดสีแดงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว ร้อนเหมือนจะลวกมือ

ความแข็งแกร่งที่แสร้งแสดงออกมาหลายวัน ความคับข้องใจที่อดกลั้นไว้มาหลายวัน ในที่สุดก็พังทลายลงในตอนนี้

ฉู่เหมียนกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด แม้แต่การร้องไห้ยังเงียบกริบ

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าการรักกู้ว่างเชินจะทำให้เธอเต็มไปด้วยบาดแผลและบาดเจ็บทั้งกายและใจไม่หยุดอย่างนี้

เธอจะไม่มีวันรักเขาอย่างแน่นอน

กู้ว่างเชินหันไปมองฉู่เหมียน ร่างกายของฉู่เหมียนสั่นไปหมด เขาขมวดคิ้ว หัวใจกลับรู้สึกกังวลขึ้นมา

แต่เมื่อนึกถึงภาพที่เธอทำร้ายลู่เจียวเมื่อครู่ เขาก็เกลียดเธอจนแทบตาย

เขาพูดหลายครั้งแล้วว่าห้ามเธอแตะต้องลู่เจียว ทำไมเธอถึงไม่ฟัง

"ฉู่เหมียน ต่อไปนี้ไม่ต้องมาที่นี่อีก!" กู้ว่างเชินขีดเส้นตาย

ฉู่เหมียนเงยหน้าขึ้น เอามือปิดหน้าผากขณะมองกู้ว่างเชิน ดวงตาอับแสง มีเพียงความมืดมน

"กู้ว่างเชิน ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอ ฉันไม่ได้ผลักเธอ คุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจคุณ" น้ำเสียงของเธอเย็นชา ไร้เรี่ยวแรง

"ความจริงอยู่ตรงหน้าทนโท่ ยังจะเถียงอีกเหรอ" เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉู่เหมียน นัยน์ตาสีดำเย็นชาเปล่งประกายความโกรธ

เขาบีบคอฉู่เหมียนแล้วกัดฟัน "ฉู่เหมียน เธอไม่มีหัวใจหรือไง"

ผู้หญิงคนนี้ข่มเหงรังแกเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ลู่เจียวก็ขอร้องแทนเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ลู่เจียวไม่เคยตำหนิเธอเลย แต่ทำไมเธอถึงไม่เคยใจดีกับลู่เจียวบ้าง

ถ้าเธอใจดีกับลู่เจียวมากกว่านี้ เขาคงไม่พูดจาแย่ ๆ กับเธอครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้! ลู่เจียวคือสมบัติขึ้นหิ้งของเขา เธอไม่ได้รู้ดีกว่าใครหรอกเหรอ?

ฉู่เหมียนพยุงร่างกายไว้ ดวงตาสั่นไหวไร้เรี่ยวแรง หยดน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม หยดลงบนหลังมือเขา

อุ่นร้อนทีเดียว

เธอจ้องมองกู้ว่างเชิน ขนตากระพือไม่หยุด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นปราศจากความรัก "กู้ว่างเชิน คนที่ไม่มีหัวใจคือคุณต่างหาก"

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่เหมียน คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันอย่างแรง ความโกรธที่รุนแรงแผดเผาขึ้นมาจากหัวใจ

ฉู่เหมียนสูดน้ำมูกกลั้นน้ำตาแล้วถามว่า "กู้ว่างเชิน กล้องวงจรปิดในบ้านคุณมีไว้เพื่ออะไร ไม่เคยเปิดดูเลยเหรอ?"

"หลายครั้งแล้วที่เกิดเรื่องแบบนี้ แต่คุณไม่ตรวจสอบเลย กลับตัดสินฉันทันที กลัวรู้ความจริงว่าคนรักของคุณจะไม่เป็นอย่างที่เห็นหรือกลัวว่าจะหาเรื่องเอาผิดฉันไม่ได้?"

ทันใดนั้น ลู่เจียวก็เงยหน้าขึ้น

แน่นอนว่ากล้องวงจรปิดสองตัวที่มุมโถงทางเดินสามารถส่องมาเห็นที่นี่ได้!

ลู่เจียวกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความตื่นตระหนกเกิดขึ้นในใจ

ฉู่เหมียนเข้าใกล้กู้ว่างเชินที่ผงะไปเล็กน้อย ถามอย่างดุดัน "ว่าไง?!"

ดวงตาสีดำของกู้ว่างเชินมืดมัว ชั่วขณะหนึ่งเขาตอบคำถามของฉู่เหมียนไม่ได้

ฉู่เหมียนสะบัดกู้ว่างเชินออก แล้วมองไปที่ลู่เจียวซึ่งยืนอยู่บนบันไดขั้นสูงกว่า เห็นได้ชัดว่าใจลอยไปแล้ว ตะคอกด่าว่า "สารเลว!"

เสแสร้งเก่งจริง ๆ!

กู้ว่างเชินจับฉู่เหมียนไว้ทันทีแล้วตะคอกใส่ "ฉู่เหมียน พูดกับลู่เจียวแบบนี้ได้ยังไง ขอโทษลู่เจียวเดี๋ยวนี้!"