บทที่ 7

ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นฉู่เหมียน!

ลู่เจียวถูกผลักจนล้มลงไปกับพื้น กู้ว่างเชินรีบเข้าไปประคองเธอไว้

ฉู่เหมียนคุกเข่าลง มือเรียวสวยของเธอปลดเนคไทของคุณหานออกแล้วโยนทิ้งไป

ลู่เจียวส่ายหน้าให้กู้ว่างเชิน หันไปมองฉู่เหมียนแล้วขมวดคิ้วถามว่า "เหมียนเหมียน ทำอะไรน่ะ เธอทำได้ด้วยเหรอ?"

คนข้าง ๆ ก็ตกใจจนนิ่งงันอยู่กับที่

"แม้แต่คุณหนูลู่ยังทำไม่ได้เลย แล้วคนไร้ความสามารถอย่างเธอจะทำได้เหรอ?"

"คุณหานเป็นคนมีหน้ามีตาขนาดไหน เธอยังกล้าปลดเสื้อผ้าของคุณหานกลางงานเลี้ยงแบบนี้ ฉู่เหมียนเธอคิดอะไรอยู่?"

เมื่อได้ยินคนทั้งหลายต่อว่าฉู่เหมียน ลู่เจียวก็เม้มริมฝีปากแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "เธออย่าดื้อรั้นเพียงเพราะคำพูดของคนอื่นแค่ไม่กี่คำสิ"

"เหมียนเหมียน ปกติคนในตระกูลฉู่อาจตามใจเธอ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเล่นอะไรแบบนี้ ถ้าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นมาละก็…" ลู่เจียวยิ่งพูดก็ยิ่งร้อนใจ ถึงกับยกมือขึ้นมาลูบแขนฉู่เหมียน ทำทีเหมือนเป็นห่วงฉู่เหมียน

ฉู่เหมียนสะบัดแขนลู่เจียวออกแล้วหรี่ตามอง "หุบปากซะ”

ลู่เจียวเงียบไปทันที แววตาของฉู่เหมียนดุร้ายเกินไป ทำให้เธอรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก

ฉู่เหมียนมองกู้ว่างเชินที่กำลังกอดเธออยู่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ประธานกู้คะ จัดการผู้หญิงของคุณให้ดีหน่อยสิ"

สีหน้ากู้ว่างเชินตึงเครียด เขาไม่คุ้นเคยกับฉู่เหมียนที่เป็นแบบนี้เลย "ฉู่เหมียน เจียวเจียวพูดก็เพราะเป็นห่วงเธอหรอก อย่าปฏิเสธความหวังดีอย่างไร้มารยาทสิ!"

ฉู่เหมียนหัวเราะเยาะ

เป็นห่วงเธอ หรือเป็นห่วงว่าเธอจะช่วยคุณหานได้แล้วแย่งความโดดเด่นไปจากลู่เจียว?

เธอเป็นเพื่อนกับลู่เจียวมาหลายปี จะไม่รู้จักนิสัยลู่เจียวได้อย่างไร?

ลู่เจียวแค่ทำตัวอ่อนแอแล้วร้องไห้ เธอก็ยอมสละทุกอย่างเพื่อลู่เจียวได้ แต่เรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก!

"ฉู่เหมียน เห็นแก่ที่เราเป็นสามีภรรยากันมาหลายปี ฉันขอเตือนเธอว่าอย่ามายุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง" กู้ว่างเชิน

ขมวดคิ้ว

ฉู่เหมียนเงยหน้าขึ้นมองกู้ว่างเชินแล้วหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณเองก็คิดว่าฉันเป็นขยะที่ไร้ความรู้ความสามารถสินะ?"

เขาไม่พูดอะไร ถือเป็นการยอมรับกลาย ๆ

ฉู่เหมียนสูดจมูกแล้วพูดอย่างสิ้นหวัง "น่าเสียดายที่เราเป็นสามีภรรยากันมาหลายปี แต่คุณกลับไม่รู้จักฉันเลยสักนิด"

…น่าเสียดายที่เราเป็นสามีภรรยากันมาหลายปี แต่คุณกลับไม่รู้จักฉันเลยสักนิด

กู้ว่างเชินกลืนน้ำลายแล้วมองฉู่เหมียนด้วยสายตาซับซ้อน ความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกทำให้เขาหงุดหงิดใจ

ฉู่เหมียนหยิบปากกาขึ้นมา

ตอนนี้ทุกคนต่างก็ตกใจ

ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ เธอหยิบปากกามาทำไม?

"เธอจะทำอะไรน่ะ?"

"ขยะตระกูลฉู่คนนี้ อย่าสาระแนทำให้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นเชียวนะ ไม่งั้น…"

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน ฉู่เหมียนก็ทำอะไรที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่าเดิม

เธอถอดหัวปากกาออกแล้วแทงเข้าไปที่คอของคุณหานอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

ฝูงชนต่างก็โกรธเกรี้ยวและด่าทอ "ฉู่เหมียน เป็นบ้าไปแล้วหรือไง?"

"ถ้าคุณหานเป็นอะไรไป เธอเตรียมตัวรับผิดชอบได้เลย!"

ลู่เจียวอดไม่ได้ที่จะกำแขนกู้ว่างเชินไว้แล้วเบิกตากว้าง

นี่คือ...?

การเปิดทางเดินหายใจฉุกเฉิน?

โห ฉู่เหมียนช่างกล้าหาญเหลือเกิน

ฉู่เหมียนก้มลงแล้วเป่าลมเข้าไปผ่านปลายปากกาที่โผล่ออกมา แล้วกดหน้าอกของคุณหานอย่างต่อเนื่อง สีหน้าของเธอจริงจังมาก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน นิ้วของคุณหานก็เริ่มขยับอีกครั้ง

เสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยในห้องโถงเงียบลงทันที

คนถามด้วยเสียงกระซิบว่า "ช่วยได้แล้วเหรอ?"

"เป็นไปได้ยังไง ในเมื่อแม้แต่คุณหนูลู่ยังทำไม่ได้ เธอทำอะไรมั่ว ๆ แบบนี้แล้วจะช่วยได้จริงเหรอ?"

ทันใดนั้นมีคนรีบวิ่งเข้ามาจากด้านนอก "รถพยาบาลมาแล้ว!"

เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์รีบวิ่งเข้ามา

ฉู่เหมียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ช่วยพาคุณหานขึ้นเปล แล้วก็ไม่ลืมที่จะพูดคุยกับแพทย์

"คนไข้มีโรคหัวใจแต่กำเนิด ตอนที่คนไข้หมดสติครั้งแรก เราได้ให้ยารักษาโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันไปแล้ว หลังจากที่กินยาเข้าไป คนไข้รู้สึกตัวชั่วครู่ แต่หลังจากนั้นไม่นานคนไข้ก็หมดสติไปอีกครั้ง"

"คาดว่าคนไข้ป่วยเป็นโรคหอบหืดรุนแรง สาเหตุการกำเริบอาจเกิดจากการอุดตันของทางเดินหายใจ ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ฉันจึงทำการเปิดทางเดินหายใจฉุกเฉินค่ะ"

ฝูงชนที่เฝ้าดูต่างก็พึมพำออกมา ได้ยินช่วงแรกยังรู้สึกว่าน่าเชื่อถือ

แต่พอได้ยินช่วงหลังก็โต้แย้งขึ้นมาทันที "คุณหานไม่ได้เป็นโรคหอบหืดซะหน่อย! พูดเหมือนรู้ดีจังเลยคิดว่าตัวเองเป็นหมอหรือไง?"