บทที่ 8

ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ รีบพูดว่า "ผมแค่พูดเล่น คุณเก็บไปคิดจริงจังด้วยเหรอ?"

"จริงจังสิ ทำไมจะไม่จริงจัง ฉันเป็นคนจริงจังมาตั้งแต่เด็กแล้ว" ฉู่เหมียนหยิบแก้วเหล้าข้าง ๆ ขึ้นมาดื่ม

นึกถึงตอนที่กู้ว่างเชินปกป้องลู่เจียว กอดลู่เจียวและทำอะไรต่าง ๆ ให้ลู่เจียว เธอก็รู้สึกโกรธและไม่พอใจ

เธอแย่กว่าลู่เจียวตรงไหน แย่ยังไง?

ทำไมกู้ว่างเชินถึงมองเธอเป็นแค่เสี้ยนหนามในสายตาตลอดเวลา

"ฉู่เหมียน คุณใจแคบมากเลยนะ ไม่แปลกใจเลยที่กู้ว่างเชินไม่ชอบคุณ" ชายหนุ่มตะโกนด่าอย่างรุนแรง

ฉู่เหมียนเงยหน้า เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงกู้ว่างเชิน ราวกับเธอถูกสะกิดบาดแผล

พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาว่าเธอใจแคบ

ถ้าเมื่อกี้เธอไม่สามารถช่วยชีวิตคุณหานได้ พวกเขาก็คงจะแสดงสีหน้าแบบเดิม

ถ้าเธอขอให้พวกเขาปล่อยเธอไป พวกเขาจะปล่อยเธอไปโดยดีไหม

พวกเขากัดไม่ปล่อยแน่ แถมยังจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธออย่างบ้าคลั่ง ผลักเธอลงสู่เหวลึก

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ทำไมถึงกล่าวหาว่าเธอใจแคบกันล่ะ

ฉู่เหมียนโยนแก้วในมือลงที่เท้าของเขา สายตาเย็นชาและเฉียบคม "ในเมื่อคุณไม่ยอมคุกเข่าดี ๆ งั้นฉันจะช่วยทำให้คุณคุกเข่าเอง"

พูดจบ เธอก็หยิบปากกาออกมาอีกด้าม

ผู้คนที่มุงดูต่างก็พากันซุบซิบ เธอจะทำอะไรอีก?

ชายคนนั้นรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที

เขาไม่ทันมองว่าเมื่อกี้ฉู่เหมียนใช้ปากกาแทงเข้าไปที่คอของคุณหานอย่างไร

ฉากนั้นรวดเร็วและรุนแรงมาก แต่ไม่เห็นเลือดซึมออกมาเลย ฆ่าคนโดยเหยื่อไม่รู้ตัว คิดแล้วก็รู้สึกขนพองสยองเกล้า

ชายคนนั้นกลืนน้ำลาย ล่าถอยไปหนึ่งก้าว

ฉู่เหมียนมองไปที่ชายตรงหน้า ปากกาหมุนควงไปมาที่ปลายนิ้วของเธอ

เธออยู่ในท่าทางที่เกียจคร้านและเฉื่อยชา ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก น้ำเสียงเย้ายวนเป็นพิเศษ "รู้ไหม ฉันใช้มันช่วยชีวิตคนได้ แต่ก็ใช้มันฆ่าคนได้เหมือนกัน..."

ชายหนุ่มได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง

"เพราะฉะนั้น ฉันจะให้เวลาคุณสามวินาทีในการพิจารณา จะคุกเข่า หรือ..." เท้าขวาของฉู่เหมียนยกออกจากเก้าอี้บาร์ มองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า ปลายเท้ากำลังจะแตะพื้น

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ตุบ’ ชายหนุ่มคุกเข่าลงทันที

คุกเข่า

เขาคุกเข่า

ชายหนุ่มก้มหัวลงไปกราบกราน พร้อมกับร้องไห้ "พระโพธิสัตว์ผู้มีบุญ คุณคือพระโพธิสัตว์ผู้มีบุญจริง ๆ ผมผิดไปแล้ว ผมรู้ตัวแล้วว่าผมผิด"

"ผมมีตาแต่มองไม่เห็นภูเขาไท่ซาน ไม่รู้ว่าคุณหนูฉู่เก่งขนาดไหน"

"ได้โปรดเมตตาผมด้วย"

"ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ"

เขาไม่หยุดโขกหัว เข่าทั้งสองข้างสั่นเทา

คำพูดของชายคนนี้เมื่อตอนที่ฉู่เหมียนช่วยชีวิตผู้อื่นนั้นโหดเหี้ยมเพียงใด ตอนนี้ก็ยิ่งขลาดเขลามากเท่านั้น

ฉู่เหมียนเอียงคอ สายตาของเธอกวาดผ่านไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ราวกับจะถามว่ายังมีใครไม่พอใจอีกไหม

ภายในสถานที่นี้เงียบเหมือนเป่าสาก ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียวเมื่อเห็นฉากอันน่าตกตะลึงเช่นนี้

เธอเชือดไก่ให้ลิงดูถึงขั้นนี้ ใครจะกล้าแสดงความไม่พอใจ

ตั้งแต่ฉู่เหมียนแต่งงานกับกู้ว่างเชิน เธอก็แทบไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน กู้ว่างเชินและลู่เจียวมีความสุขกันอย่างออกนอกหน้า ในขณะที่เธอไม่แม้แต่จะพูดอะไรเลย

ทุกคนคิดว่าฉู่เหมียนเป็นลูกคุณหนูที่ถูกตระกูลฉู่ตามใจจนทำอะไรไม่เป็นเลย

แต่ตอนนี้คำว่า ‘ลูกคุณหนูที่ถูกตามใจ’ นี้ จะหลอมรวมเข้ากับราชินีที่อยู่เหนือกว่าคนอื่นได้อย่างไร

เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่พูดอะไร ฉู่เหมียนก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

เห็นแบบนั้น พวกเขาก็ต่างถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ฉู่เหมียนอดหัวเราะเยาะไม่ได้

กลัวเธอกันขนาดนี้เลยเหรอ

เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ คนพวกนี้ช่างอ่อนแอไร้จุดยืน

ฉู่เหมียนเดินมาหยุดอยู่หน้าชายคนนั้น เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ

จากนั้นเธอก็ยกเท้า เหยียบหัวของเขาลงไปจนสุด

ฉู่เหมียนก้มลงมองอย่างหยิ่งผยอง "ต้องคุกเข่าแบบนี้สิ ถึงจะจริงใจ"

พูดจบเธอก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

จอห์นมองตามแผ่นหลังของฉู่เหมียน อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าพลางหัวเราะ

ฉู่เหมียนทำให้เขาประหลาดใจอีกครั้งจริง ๆ

…