บทที่ 9

หัวใจของฉู่เหมียนเต้นรัวอย่างไม่ทันตั้งตัว รูม่านตาของเธอหดเล็กลงด้วยไม่เชื่อว่าประโยคนี้จะหลุดออกมาจากปากของกู้ว่างเชิน

เขาไม่เคยยอมรับการแต่งงานของพวกเรามาโดยตลอดไม่ใช่หรือ

กู้ว่างเชินรับรู้ถึงความตกใจในดวงตาของฉู่เหมียนได้อย่างชัดเจน ทำให้หัวใจของเขาหงุดหงิด

เขาแค่บอกว่าตัวเองเป็นสามีของเธอ แล้วทำไมเธอถึงได้ประหลาดใจนัก

จอห์นชี้ไปที่พวกเขาทั้งสองด้วยสีหน้าสงสัย “พวกคุณเป็นสามีภรรยากันเหรอ?”

ฉู่เหมียนรีบมองไปที่จอห์น รู้สึกเสียใจมากที่ตัวเองเล่นละครต่อหน้าจอห์นเมื่อครู่

จอห์นมองไปที่ทั้งสองคน ดวงตาโตของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและผิดหวัง รู้สึกราวกับว่าถูกคนสองคนนี้หลอกให้เข้าใจผิดและไม่ให้เกียรติตามที่ควร

แต่สำหรับฉู่เหมียน ก่อนหน้านี้เขาคิดเข้าข้างตัวเองด้วยความเห็นแก่ตัว

"ฉู่เหมียน ผมยังชื่นชมคุณเสมอ และจะไม่ซักถามเรื่องส่วนตัวของคุณ แต่ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือจากผม ผมยินดี"

เขาจริงใจมาก

ความจริงใจนี้ทำให้ฉู่เหมียนรู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้น

นอกจากครอบครัวก็ดูเหมือนเธอจะไม่ได้รับความห่วงใยจากใครแบบนี้มานานแล้ว

ฉู่เหมียนกำลังจะกล่าวขอบคุณ แต่ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ทันที ได้ยินเสียงเย็นชาของผู้ชายคนนั้นเตือนว่า "คุณจอห์น ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดี แต่ภรรยาของผมไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนอื่น"

กู้ว่างเชินเหลือบมองจอห์นอย่างเย็นชา ก่อนจะลากฉู่เหมียนไปที่รถ

จอห์นตกใจเล็กน้อย

ฉู่เหมียนยิ่งขมวดคิ้วพลางตะโกนว่า "กู้ว่างเชิน ปล่อยฉันนะ!"

"เป็นบ้าหรือไง!"

เขาเดินเร็วมาก มือของเขามีแรงเยอะกว่า ไม่สนใจการดิ้นรนของฉู่เหมียนเลยเพราะความโกรธ

ปลายเท้าของฉู่เหมียนเหยียบลงบนพื้นเปียกชื้น เย็นจนเจ็บปวด

เธอเหยียบก้อนหินคมเข้าโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ถึงกับสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย…"

เมื่อได้ยินแบบนั้น กู้ว่างเชินก็หยุดเดินในที่สุด เขาหันกลับมามองเธอ ขณะที่ดวงตาของฉู่เหมียนแดงก่ำ

กู้ว่างเชินก้มลงมองที่เท้าของฉู่เหมียน

ฉู่เหมียนสะอื้น น้ำเสียงของเธออ่อนลงและแหบพร่า "กู้ว่างเชิน ฉันเจ็บ"

กู้ว่างเชินเป็นแบบนี้เสมอ ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเธอ

ถ้าตอนนี้คนที่เดินตามหลังเขามาคือลู่เจียว เขาจะหยาบคายแบบนี้ไหม

หัวใจของกู้ว่างเชินเจ็บปวดอย่างไม่มีเหตุผล

เขาอุ้มฉู่เหมียนขึ้นมาทันที เมื่ออุ้มขึ้นมาแนบตัวถึงได้รู้ว่าฉู่เหมียนผอมมาก

น้ำหนักเธอเบามาก เอวก็นุ่มนิ่ม แต่ไม่มีไขมันส่วนเกินเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาของฉู่เหมียนเบิกกว้าง มองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ใช้มือข้างหนึ่งจับแขนเสื้อของเขาอย่างระมัดระวัง

กู้ว่างเชินพาฉู่เหมียนเข้าไปในรถ จากนั้นก็เดินอ้อมหน้ารถขึ้นไปประจำตำแหน่งคนขับ

ฉู่เหมียนยิ่งสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเขาต้องการจะทำอะไรกันแน่

บรรยากาศในรถเงียบสงบ ทั้งสองคนต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร

ผิวของฉู่เหมียนขาวอยู่แล้ว ตอนนี้แก้มและคอของเธอก็มีหยดน้ำเกาะพร่างพราว ทั้งน่าสงสารและงดงามอย่างที่สุด

กู้ว่างเชินเหลือบมองเธอ นึกถึงจูบอันเร่าร้อนเมื่อคืนที่ไนต์คลับ ทันใดนั้นลูกกระเดือกของเขาก็ร้อนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

เขาล้วงลงไปในกระเป๋าและจุดบุหรี่สูบอีกครั้ง จากนั้นก็พูดขึ้น น้ำเสียงเจือความซับซ้อน "เธอกับจอห์นเป็นอะไรกัน?"

ฉู่เหมียนเงยหน้าขึ้น เมื่อเธอเงยหน้ามองไปที่กู้ว่างเชิน เขาก็กำลังมองมาที่เธอ

เขาสนใจความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจอห์นด้วยเหรอ

"เพื่อน" ฉู่เหมียนตอบอย่างตรงไปตรงมา

กู้ว่างเชินขมวดคิ้ว สีหน้าและการแสดงออกผ่านดวงตาชัดเจนว่าไม่เชื่อ

ควันบุหรี่ลอยวน เขาไม่ได้ซักถามต่อ

กู้ว่างเชินคาบบุหรี่ไว้ แขนยาวของเขาเอื้อมไปที่เบาะหลัง ทันใดนั้นก็หยิบสำลีและผ้าก็อซมาโยนให้ฉู่เหมียน เสียงของเขาเย็นชา "จัดการแผลตัวเองซะ"

"อะไรนะ" ขนตาของฉู่เหมียนสั่นระริก ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

ที่เท้าเหรอ

แค่ถลอกนิดเดียว ไม่มีแผล ไม่ต้องฆ่าเชื้อ

"มือเธอน่ะ" น้ำเสียงของเขาหงุดหงิด

ฉู่เหมียนกางฝ่ามือออก จึงจำได้ว่ามือตัวเองโดนปากกาขีดข่วน

แต่ฉู่เหมียนไม่เข้าใจ เธอเพิ่งจะรู้สึกเจ็บหลังจากที่แผลเริ่มหายแล้ว กู้ว่างเชินที่ไม่เคยสนใจเธอมาก่อน ทำไมถึงรู้ว่าเธอได้รับบาดเจ็บที่ฝ่ามือ?