บทที่ 1

ในช่วงยามราตรีของเมือง แคลิฟอร์เนีย ณ คฤหาสน์ แอสเส็กซ์ นั้นเต็มไปด้วยแสงสีเจิดจ้าและเสียงรื่นเริง

ในวันนี้นั้นเป็นวันเกิดของคุณนายแคลร์แห่งตระกูลแอสเส็กซ์ แม้ว่าเธอนั้นจะมีอายุมากแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังคงเป็นแบบอย่างของความสง่างามและดูดีมีตระกูล ที่น่าทึ่งไปกว่านั้นก็คือ ความสง่างามและดูดีมีตระกูลของเธอนั้นได้ถูกถ่ายทอดไปถึงลูกสาวทั้งสองคนของเธอ หนึ่งในนั้นถือว่าสวยสง่างามที่สุดในแคลิฟอร์เนีย และอีกคนก็ถือว่าสวยที่สุดในวิทยาลัยของเธอเลยก็ว่าได้ ผู้ชายจำนวนนับไม่ถ้วนที่ตกเป็นทาสแห่งความงามของพวกเธอ พวกเขาจึงได้ฉวยโอกาสนี้ไว้และมาร่วมอวยพรวันเกิดให้กับคุณนายแคลร์ในวันนี้

“คุณนายแคลร์ครับ ของขวัญสำหรับคุณครับ นี่คือไข่มุกแห่งทะเลตะวันออก การสวมใส่สิ่งนี้มันจะช่วยขับผิวพรรณของคุณให้ดูผุดผ่องมากยิ่งขึ้น สุขสันต์วันเกิดนะครับ!"

“คุณนายครับ ส่วนของผมเป็นคฑาหยกคู่ ผมขออวยพรให้คุณดูอ่อนเยาว์เช่นนี้ไปชั่วนิรันดร์และขอให้ความปรารถนาของคุณเป็นจริงทุกประการนะครับ”

เมื่อของขวัญต่าง ๆ มากมายถูกนำเสนอให้กับเธอทีละชิ้น ๆ ใบหน้าของคุณนายแคลร์ก็ไม่สามารถซ่อนเร้นความปิติยินดีของเธอได้ เธอรู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก

แต่แล้วสิ่งผิดปกติก็เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด ชายหนุ่มสวมกางเกงยีนส์ขาด ๆ เดินเข้ามาในงานด้วยท่าทางเป็นทุกข์ เขาพูดกับคุณนายแคลร์ว่า “คุณแม่ครับ แม่ของผมป่วยหนัก และต้องการการดูแลรักษาเร่งด่วน ผมขอยืมเงินสักครึ่งล้านดอลลาร์ก่อนได้ไหมครับ?”

ทุกคนในงานต่างก็ตกตะลึงและจ้องมองไปที่ชายหนุ่มคนนั้น ความรังเกียจบนใบหน้าของพวกเขาปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน เขามีความกล้ามาก ๆ ที่ไม่เพียงแต่จะมางานด้วยมือเปล่าเท่านั้น แต่เขายังมีหน้ามาขอเงินครึ่งล้านดอลลาร์จากเจ้าของวันเกิดอีกด้วย เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือ?

มีเสียงจอแจเบา ๆ ในฝูงชนที่ต่างเอ่ยถามว่า “คน ๆ นี้เป็นใครเหรอ?”

ชายในชุดสูทสุดเนี๊ยบพูดขึ้นด้วยท่าทางสุดเย่อหยิ่งว่า “จะเป็นใครไปได้อีก? เขาคือ อเล็กซ์ ร็อคกี้เฟลเลอร์ ลูกเขยของตระกูลแอสเส็กซ์ เป็นสามีที่ไร้ประโยชน์ของคุณหนูโดโรธียังไงล่ะ! เขาเป็นเพียงสามีแค่ในนามเท่านั้นแหละ คุณหนูโดโรธียังคงเป็นสาวพรหมจารี ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่มีพวกเราคนไหนได้อยู่ที่นี่ในวันนี้หรอก!”

ในงานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเมื่อเขาพูดจบประโยค

หญิงสาวสุดสวยที่นั่งอยู่บนโซฟามองอเล็กซ์อย่างผิดหวัง คุณหนูโดโรธี แอสเส็กซ์ เธอเป็นภรรยาของอเล็กซ์ พวกเขาแต่งงานกันมาเกือบปีแล้ว แต่สถานะของอเล็กซ์ในครอบครัวนั้นแย่ยิ่งกว่าการเป็นพี่เลี้ยงในบ้านเสียอีก เขาไม่แม้แต่จะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องของภรรยาของเขาเองเสียด้วยซ้ำ

หนึ่งปีที่แล้วในวันแต่งงาน พ่อและแม่ของอเล็กซ์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ วิลเลียม ร็อคกี้เฟลเลอร์ พ่อของเขาเสียชีวิตทันที ส่วนแม่ของเขาอยู่ในอาการโคม่ามาตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ และที่เลวร้ายยิ่งไปกว่านั้น พ่อของเขาถูกใส่ร้ายว่าทำได้การทุจริตบริษัท จึงทำให้บริษัทของเขารวมทั้งทรัพย์สินทั้งหมดของเขาถูกยึด อเล็กซ์ถูกไล่ออกจากบ้านร็อคกี้เฟลเลอร์ ชายคนหนึ่งซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกปฏิบัติราวกับเป็นเจ้าชาย กลับกลายเป็นไม่มีไม่เหลือใครในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน แม่ยายที่รักเพียงแค่เงินของเขาก็ย่อมดูถูกดูแคลนเขาจนสุดหัวใจเป็นธรรมดา

เพื่อที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้กับแม่ของเขา เขาจึงต้องขายบ้านหลังเดียวที่เขามีอยู่ภายใต้ความเป็นเจ้าของที่ถูกต้องตามกฎหมายไป แต่ก็ยังไม่เข้าใกล้ความเป็นจริงพอที่จะจ่ายสำหรับค่าธรรมเนียมที่สูงลิบลิ่ว ที่เกิดขึ้นจากการรักษาแม่ของเขา เขาเพิ่งได้รับแจ้งจากทางโรงพยาบาลว่าเขาต้องใช้เงินครึ่งล้านดอลลาร์เพื่อที่จะให้แม่ของเขาเข้ารับการผ่าตัดจากสถานการณ์อาการวิกฤตอย่างเร่งด่วน ไม่เช่นนั้นแม่ของเขาจะเหลือเวลาอีกเพียงแค่สามวันเท่านั้น อเล็กซ์หมดสิ้นหนทาง เขาไม่มีทางเลือกอื่นเลยนอกจากมาขอความช่วยเหลือจากครอบครัวแอสเส็กซ์

เมื่อมองดูการกระทำราวกับขอทานพร้อมกับท่าทางสุดสิ้นหวังของอเล็กซ์ มันทำให้คุณนายแคลร์รู้สึกอับอายต่อหน้าแขกในงานวันเกิดของเธอ ใบหน้าของคุณนายแคลร์พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ เธอหยิบเค้กวันเกิดของเธอมาชิ้นหนึ่งก่อนที่จะปามันใส่อเล็กซ์แล้วพูดว่า “แกนี่มันน่าขยะแขยงเสียจริง ๆ สิ่งเดียวที่แกคิดได้คือต้องขอเงินจากเราทุก ๆ วัน แกคิดว่าเงินของพวกเรามันเติบโตบนต้นไม้หรืออย่างไร? มันไม่เพียงพออีกหรือที่เราให้ค่าจ้างเดือนละหมื่นดอลลาร์กับแกในทุก ๆ เดือนน่ะฮะ? แกกล้ามาที่นี่เพื่อที่จะขอเงินครึ่งล้านเชียวหรือ ค่ารักษาพยาบาลแม่ของแกก็ไม่ต่างจากหลุมดำหรอก มันไม่มีที่สิ้นสุดเสียที ไม่จำเป็นต้องผ่าตัดแล้ว แค่เตรียมงานศพของเธอให้พร้อมก็พอ!”

อเล็กซ์คลายมือที่กำไว้แน่นทันที

ในที่สุด คุณหนูโดโรธีก็ลุกขึ้นยื่นทิชชู่ให้อเล็กซ์ จากนั้นเธอก็พูดว่า “คุณแม่ คุณควรที่จะสุภาพมากกว่านี้ ไม่จำเป็นต้องเกรี้ยวกราดนะคะ”