บทที่ 1

ในพรมแดนทางเหนือ บนท้องฟ้าปลอดโปร่งหลายพันลี้ มีเครื่องบินรบลำหนึ่งบินผ่านหมู่เมฆและลงจอดที่สนามบินของกองทัพได้สำเร็จ

"ปู่ครับ ที่นี่คือที่ไหน?"

ชายหนุ่มผู้ลงจากเครื่องบินมองดูบ้านเรือนที่ทรุดโทรมตรงหน้าและถึงกับต้องขมวดคิ้ว

"นี่เป็นพื้นที่ต้องห้ามของรัฐหลง ฉันมาที่นี่ในวันนี้เพื่อประโยชน์ของใครบางคน"

ชายชราพูดด้วยท่าทางที่จริงจัง

"อ่า?" ชายหนุ่มประหลาดใจ จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง "ปู่ครับ ปู่ไม่ได้โกหกผมใช่ไหม? ที่นี่ไม่มีอะไรที่พิเศษเลย"

"ที่นี่คือเรือนจำที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนาที่สุดในโลก—เรือนจำผี"

"อะไรนะ? แค่นี้เหรอ? มีแค่บ้านที่ผุพังเพียงไม่กี่โหลที่ไม่มีผู้คุ้มกันเลยสักคน เรือนจำแบบนี้กล้าที่จะอ้างว่าเป็นเรือนจำที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนาที่สุดในโลก ไม่ต้องพูดถึงอาชญากรที่ชั่วร้ายเหล่านั้นเลย แม้แต่นักโทษธรรมดาก็สามารถเดินไปเดินมาและหนีไปได้อย่างง่ายดาย"

ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทางที่ดูแคลน

ชายชรายิ้มเล็กน้อยและดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสะพรึงกลัว "ตราบใดที่เธออยู่ที่นี่ เธอแค่ต้องพูดอะไรสักคำ เธอไม่จำเป็นต้องมีผู้คุ้มกัน"

"สถานที่แห่งนี้ทรงพลังเหรอ?" ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจ "ปู่ครับ ผมเกรงว่าปู่จะไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม? ถ้าเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมถึงต้องให้ผมมาดูแลล่ะ?"

"กล้าดียังไง!"

ใบหน้าของชายชรามืดมนลงในทันทีขณะที่จ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มด้วยความโกรธ "เธอจะเรียกเขาว่าหลงเฟยก็ได้ เธอควรเรียกเขาว่าองค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ! ตราบใดที่เขาอยู่ที่นี่ พรมแดนทางเหนือก็จะสงบสุขอยู่เสมอ! ถ้าเธอกล้าที่จะพูดคำหยาบคายเช่นนี้อีกในวันข้างหน้า ก็อย่าโทษฉันที่ไร้หัวใจ!"

รัศมีที่แข็งแกร่งโจมตีชายหนุ่มในทันทีจนทำให้เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

แม้แต่เครื่องบินที่อยู่ด้านหลังของเขาก็ยังสั่นสะเทือน

"ปู่ครับ ถึงผมจะทำผิด แต่ปู่ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ผมเป็นหลานชายของปู่นะ"

ชายหนุ่มไม่ได้คล้อยตามว่าชายชรามีความเอนเอียงไปทางหลงเฟย เขาจึงยิ้มและกล่าวออกมา

ชายชราถอนใจ "เธอเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับสิบอสูรที่ยิ่งใหญ่ในยุคนี้หรือเปล่า?"

"ผมเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับพวกเขา" เมื่อพูดถึงสิบอสูร วัยหนุ่มสาวนั้นมีค่ายิ่งนัก สีหน้าที่แสดงออกถึงความชื่นชมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขาพูด "ปู่ครับ ตอนที่ปู่พูดถึงพวกเขา เป็นไปได้ไหมว่านายท่านผู้นี้ก็เป็นหนึ่งในสิบอสูรเช่นกัน?"

สิบอสูรคือผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกนี้

จะมีใครในโลกที่ไม่เคารพบูชาเขาล่ะ?

"แม้ว่าอสูรทั้งสิบจะทรงพลัง แต่พวกเขาก็ไม่ได้เป็นมากไปกว่าไก่และสุนัขในสายตาของเขา” ชายชรามีสีหน้าดูแคลนในยามที่ชี้ออกไปยังบ้านหลังเก่าที่อยู่เบื้องหน้าเขา "มีอสูรร้ายสองตัวที่ถูกจองจำอยู่ในนั้น และพวกมันสามตัวได้กลายเป็นวิญญาณของดาบหมาป่าหิมะของเขาแล้ว! ส่วนอสูรทั้งสี่ที่อยู่ในอาณาจักรมังกร ตอนนี้พวกมันได้กลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาแล้ว"

อะไรนะ?

ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง "เป็นไปไม่ได้ใช่ไหม? ผมจำได้ว่าปู่บอกว่าเขาอายุแค่ 23 ปี เขาจะมีพลังอำนาจขนาดนั้นได้ยังไง? เขาเป็นพระเจ้าหรือเปล่า?"

"ถ้ามีพระเจ้าอยู่ในโลกนี้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นเขาก็เป็นพระเจ้า" ชายชรากล่าวด้วยท่าทางที่จริงจัง "ถ้าฉันไม่ได้ช่วยเขาตอนที่เขาไปที่แคว้นทางเหนือ เรื่องดีๆเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับเธอได้ยังไง?"

ข่าวดีเหรอ?

ชายหนุ่มพูดไม่ออก

"การเฝ้าเรือนจำแห่งนี้เป็นเรื่องที่ดีเหรอ? พวกเขาคนไหนที่ไม่ใช่ปีศาจกลับชาติมาเกิดใหม่? พวกเขาสามารถฆ่าเขาได้ทีละคน!"

ชายหนุ่มเกือบจะน้ำตาไหล "ปู่ครับ ด้วยทักษะที่ผมมี ผมจะรับมือกับพวกเขาได้ยังไง? ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังมีอสูรอยู่สองตัว"

"เธอรับมือด้วยตัวเองไม่ได้หรอก" ชายชรายกมือขึ้นและชี้ออกไปที่กำแพงโคลนที่อยู่ไม่ไกลนัก "ไปดูสิ มีอะไรอยู่ตรงนั้น?"

ชายหนุ่มอยากรู้อยากเห็นและเดินเข้าไปดู เขามองเห็นมีดสั้นอยู่บนกำแพง

แต่มีดสั้นเล่มนั้นก็ขึ้นสนิมเพราะลมและแสงแดด

"นี่คือดาบหมาป่าหิมะของปรมาจารย์ผู้หนึ่ง" ชายชราเต็มไปด้วยความเคารพ "เขาไม่ได้นำดาบหมาป่าหิมะเล่มนี้ติดตัวไปทุกครั้งที่ออกไปสู้รบ เขาใช้มันเพื่อโค่นล้มศัตรูที่แข็งแกร่งทั้งหมดที่บุกเข้ามาในอาณาจักรมังกร การได้เห็นดาบเล่มนี้ก็เหมือนกับการได้เห็นราชาผู้พิชิตแดนเหนือ!"

ชายหนุ่มรู้สึกตกใจ เขามองดาบสั้นเล่มนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา

ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว อสูรทั้งสองตัวก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดหลบหนี!

เทพอสูรกลายเป็นผู้อ่อนแอตั้งแต่เมื่อไหร่?

"เธอคงสับสน ดาบสั้นจะทรงพลังได้ยังไง?" ชายชรามองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ชายหนุ่มพยักหน้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้

"เธอรู้เรื่องการต่อสู้เมื่อเดือนที่แล้วหรือเปล่า?"

"รู้ครับ" ชายหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นมาก "เหล่าอสูรแห่งอาณาจักรทั้งห้าได้รวบรวมกองกำลังพันธมิตรชั้นยอดนับล้านกองกำลังและเตรียมตัวที่จะบุกโจมตีรัฐหลงจากพรมแดนทางเหนือ แต่พวกเขาทั้งหมดถูกกำจัดจนสิ้นซากภายในสามวัน!"

"ใช่แล้ว!" ชายชราพยักหน้า "เธอรู้ไหมว่าใครฆ่าพวกเขา?"

"อาจจะเป็น..."

จู่ๆเด็กหนุ่มก็เข้าใจ