บทที่ 12

หลังจากได้ยินคำพูดของเจ้าหมาน้อย เจ้าหมาใหญ่ก็รู้สึกว้าวุ่นอยู่ในใจ

เจ้าหมาน้อยกำลังคิดถึงรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนั้น เขาจะไม่คิดถึงเรื่องนี้ได้อย่างไร?

เมื่อคิดถึงรูปโฉมที่สวยงามและร่างกายที่โค้งมนของหญิงสาวคนนี้ เจ้าหมาใหญ่ก็ตัดสินใจและพยักหน้าอย่างแรง

เมื่อเห็นว่าเจ้าหมาใหญ่ตกลง เจ้าหมาน้อยก็ตื่นเต้นในทันที เขาทิ้งขวดไวน์ เขารินน้ำมาสองแก้วและผสมยาลงไป จากนั้นจึงเดินไปที่สุสานเทพเจ้ามังกร

มีประตูอยู่ด้านหลังสุสานเทพเจ้ามังกร

หลังจากเปิดประตูหินก็มีประตูเหล็กอีกบานหนึ่ง

แม้แต่เจ้าหมาใหญ่และน้องชายของเขาก็ยังต้องร่วมกันผลักประตูให้เปิดออก

สองพี่น้องยิ้มอย่างชั่วร้ายให้กันและกัน พวกเขาถือแก้วน้ำและเดินลึกเข้าไปในสุสาน

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในสุสาน กลิ่นอายของความชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา

ที่นั่นมีกองขยะวางสุมอยู่

โชคดีที่พี่น้องทั้งสองคนนี้เคยชินกับกองขยะ พวกเขาจึงไม่อาเจียนออกมา

ในห้องฝังศพ แม่และลูกสาวคู่หนึ่งถูกล่ามไว้ด้วยโซ่เหล็ก

ไม่มีแสงแดดตลอดทั้งปี ใบหน้าของทั้งสองคนจึงซีดขาวโดยไม่มีเลือดฝาด

ถึงกระนั้นพวกเธอก็ยังดูน่าดึงดูดมาก

เมื่อเห็นสองพี่น้องเดินเข้ามา เด็กสาวก็หวาดกลัวและรีบเข้าไปกอดแม่ของเธอไว้

แม้ว่าหวังเหม่ยหลิงจะหวาดกลัวมากเช่นกัน แต่ด้วยความเป็นแม่ เธอจึงต้องยืนหยัดอย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องลูกสาวของเธอ เธอตบหลังลูกสาวเพื่อปลอบโยนขณะมองดูคนสองคนที่เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง "อย่าเข้ามานะ เรายอมตายดีกว่าจะเข้าพิธีแต่งงานผี!"

"ไม่ต้องกังวล มีเพียงตระกูลม่อเท่านั้นที่กล้าทำแบบนี้ เราจะไม่ทำสิ่งที่ผิดศีลธรรมเช่นนี้หรอก"

เจ้าหมาน้อยแกล้งทำเป็นเมตตาและวางแก้วน้ำลงตรงหน้าแม่และลูกสาว "ดื่มน้ำเร็วเข้า ที่นี่อากาศแห้ง ถ้าไม่ดื่มน้ำเธออาจกระหายน้ำจนตาย ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ก็อย่าเสียเวลาเลย!"

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หวังเหม่ยหลิงได้อ้อนวอนพวกเขานับครั้งไม่ถ้วน

แต่พวกเขาไม่เคยสนใจเลย สำหรับพวกเขา หากพวกเขาปล่อยพวกเธอไป พวกเธอก็อาจไม่ต้องตาย

เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าหมาน้อย หลงเสี่ยวฮวาก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น เธอถึงกับหลั่งน้ำตาพร้อมด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง

หวังเหม่ยหลิงลูบหัวหลงเสี่ยวฮวาและปลอบลูกสาวไม่ให้ร้องไห้ จากนั้นเธอก็ยกมือขึ้นเคาะเหนือแก้วน้ำและตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า "เราไม่ดื่มหรอก ให้ตระกูลม่อมาที่นี่เพื่อรับศพเราเถอะ!"

เจ้าหมาน้อยบันดาลโทสะ กับดักที่วางแผนไว้อย่างดีถูกทำลายลงเช่นนั้น เขากำลังจะทุบตีหวังเหม่ยหลิงแต่เจ้าหมาใหญ่ห้ามเขาไว้

"ตายเหรอ? อย่าทำให้ฉันกลัวสิ ถ้าเธออยากตาย เธอคงตายไปนานแล้ว"

เจ้าหมาใหญ่มองหวังเหม่ยหลิงพร้อมกับยิ้มเยาะ "เธอไม่อยากเห็นลูกชายที่หายตัวไปอีกครั้งในยามที่เธอมีชีวิตอยู่เหรอ?"

เมื่อพูดถึงลูกชายของเธอ ดวงตาของหวังเหม่ยหลิงก็เป็นประกาย!

เรื่องเหล่านี้ ในสถานที่เลวร้ายแห่งนี้ที่เธอมองไม่เห็นดวงอาทิตย์ได้ค้ำจุนเธอด้วยความศรัทธาของการมีชีวิตมาโดยตลอด เพราะเธอต้องการพบลูกชายของเธออีกครั้ง

เธอรู้ว่าลูกชายของเธอได้รับการช่วยเหลือแล้ว!

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น เธอคงยุติเรื่องราวของตนเองไปนานแล้ว

เจ้าหมาน้อยใจร้อนและตะโกนว่า "พี่ บังคับให้พวกเธอดื่มน้ำเถอะ ไม่งั้นถ้าพวกเธอตาย เราจะอธิบายให้ตระกูลหลงฟังไม่ได้!"

"ก็ได้!"

เจ้าหมาใหญ่ก็ใจร้อนเช่นกัน เขารีบเดินไปข้างหน้าพร้อมกับน้ำในมือโดยบังคับให้หวังเหม่ยหลิงเปิดปากและกรอกน้ำครึ่งหนึ่งลงในท้องของหวังเหม่ยหลิง เขาทำแบบนี้กับหลงเสี่ยวฮวาเช่นกันและกรอกน้ำอีกครึ่งหนึ่งลงในท้องของเธอ

ในเวลาไม่ถึงนาที แม่และลูกสาวก็ล้มฟุบลงกับพื้นและผล็อยหลับไปราวกับหมูตายสองตัว

เจ้าหมาน้อยทนไม่ไหวอีกต่อไป หวังเหม่ยหลิงที่หลับใหลก็ยังดูน่าดึงดูด เขาปลดเข็มขัดออกและพูดกับเจ้าหมาใหญ่ด้วยความตื่นเต้นว่า "พี่ใหญ่ ให้ฉันลงมือก่อน ฉันทนไม่ไหวแล้ว!"

"บ้าจริง ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว!"

ด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา เจ้าหมาใหญ่จึงก้าวไปข้างหน้าและเอื้อมมือไปปลดกระดุมบนเสื้อผ้าของหวังเหม่ยหลิง

"หยุดนะ!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงกึกก้องดังขึ้นมาจากข้างหลังพวกเขา...

ความโกรธของเขาพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า และรัศมีของความอาฆาตที่น่าสยดสยองก็ได้ปกคลุมห้องฝังศพทั้งหมด

สองพี่น้องสั่นสะท้านไปทั้งตัว และราคะทั้งหมดของพวกเขาก็หายไปในพริบตา

เมื่อพวกเขาหันกลับไป พวกเขาก็เห็นชายหนุ่มสองคนยืนอย่างเกรี้ยวกราดอยู่ตรงทางเข้าสุสาน