บทที่ 13

หลงเฟยเตะเจ้าหมาใหญ่และเจ้าหมาน้อยออกไปและเดินไปหาแม่ของเขาพลางตัวสั่น

กลิ่นภายในห้องฝังศพนั้นรุนแรง แม่และน้องสาวของเขามีกลิ่นสารพัด

แต่หลงเฟยไม่สนใจ

ในใจของเขามีเพียงความโกรธและการตำหนิตัวเองที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

ผู้คนจากตระกูลหลงโกรธมากจนทำร้ายแม่และน้องสาวของเขา เขาโทษตัวเองที่ไม่กลับมาให้เร็วกว่านี้และช่วยชีวิตพวกเธอ!

น้ำตาเปื้อนบนเสื้อผ้าของเขาอีกครั้ง ตอนนี้หลงเฟยเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เขาย่อตัวลงพลางคว้าโซ่เหล็กที่ล่ามเท้าของแม่และน้องสาวของเขาและดึงโซ่อย่างแรง

"แกร๊ง…"

โซ่เหล็กขาดออกพร้อมด้วยเสียงที่ชัดเจน

หลงเฟยประคองแม่ของเขาด้วยมือข้างหนึ่งและน้องสาวของเขาด้วยมืออีกข้างหนึ่ง เขาลุกขึ้นและเดินออกจากสุสาน

ในห้องฝังศพ เจ้าหมาใหญ่และเจ้าหมาน้อยกรีดร้องและวิงวอนขอความเมตตา

แต่เขาไม่มีความประสงค์ที่จะให้ความสนใจต่อพวกเขา

"หลังจากจัดการกับพวกเขาแล้ว มาหาฉันที่ตระกูลหนิง!"

หลังจากพูดอย่างนั้น หลงเฟยก็รีบออกไปพร้อมกับแม่และน้องสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

"จัดการกับพวกเขาเหรอ?"

เซียวหยวนทำความเคารพหลงเฟยอย่างรวดเร็ว!

นี่เป็นคำสั่งอย่างเป็นทางการจากหลงเฟย!

ผ่านมาห้าปี องค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือก็ได้ออกคำสั่งอย่างเป็นทางการอีกครั้ง!

คำสั่งนี้คือการทำให้ไอ้สารเลวสองคนนี้รู้ว่านรกบนดินคืออะไร!

คำสั่งขององค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือคือคำสั่งของราชา!

แน่นอนว่าเซียวหยวนจะปฏิบัติตามคำสั่งอย่างสุดหัวใจ!

"จากนี้ไปพวกแกจะต้องเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้!"

เซียวหยวนเหยียบขาของสองพี่น้องและหักขาของพวกเขา

"อ๊า!"

เจ้าหมาใหญ่และเจ้าหมาน้อยเจ็บปวดมากจนร้องไห้หาพ่อแม่ พวกเขาเสียใจที่พวกเขาไม่อาจทนได้อีกสามวันและจากนั้นพวกเขาก็จะได้เป็นอิสระ ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว!

เซียวหยวนเพิกเฉยต่อเสียงคร่ำครวญของพวกเขาและกล่าวอย่างเย็นชาว่า "นี่แค่เริ่มต้น ยังมีบทลงโทษอีกมากมายในอนาคต อย่าตายง่ายเกินไปล่ะ"

ทันทีที่พูดจบ เซียวหยวนก็หักนิ้วโป้งบนมือแต่ละข้างของพวกเขา

จากนั้นก็นิ้วชี้กับนิ้วกลาง...

เจ้าหมาใหญ่และเจ้าหมาน้อยเจ็บปวดมากจนใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยว ตอนนี้พวกเขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเซียวหยวนจะมอบความตายที่รวดเร็วให้กับพวกเขาและฆ่าพวกเขาด้วยดาบเพียงครั้งเดียว

...

"พระเจ้าอวยพรเราแล้ว พวกเขาทั้งหมดยังมีชีวิตอยู่!"

คนในตระกูลหนิงมองเห็นหลงเฟยกลับมาพร้อมกับแม่และน้องสาวของเขา

หนิงเจิ้งซานรู้สึกตื่นเต้นมาก เขาเดินตามหลงเฟยอย่างใกล้ชิดโดยไม่สนใจกลิ่นเหม็นของทั้งสองแม่ลูก เมื่อมองดูใบหน้าที่ซีดเซียวของแม่และลูกสาวที่ถูกทรมาน เขาก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

ใบหน้าของหลงเฟยมืดมน ไม่ว่าเขาเดินผ่านไปตรงไหน ทุกคนจะหลีกเลี่ยงเขา

ไม่มีใครกล้าที่จะรังเกียจกลิ่นเหม็นของแม่และลูกสาวคู่นี้

พวกเขาเพียงแค่กลัวว่าหลงเฟยจะระบายความโกรธต่อพวกเขา

ในที่สุดหลงเฟยก็ยืนต่อหน้าหนิงซินเยว่และกัดฟันของเขาเล็กน้อย "ได้โปรดช่วยฉันหน่อย"

หนิงซินเยว่ตกใจกับพลังของหลงเฟย แต่เธอยังคงเตรียมใจและพูดว่า "โอเค ไปที่ห้องน้ำในห้องของฉัน ฉันจะทำความสะอาดตัวให้พวกเธอ"

เธอไม่ได้โง่ ในฐานะขององค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ ถ้าเขาต้องการความช่วยเหลือจากเธอ เธอก็อาจทำได้แค่ช่วยทำความสะอาดตัวให้แม่และน้องสาวของเขา

"ขอบคุณ!"

ใจของหลงเฟยเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เขาก้มลงเล็กน้อยและโค้งคำนับให้หนิงซินเยว่

"ไม่เป็นไรหรอก นั่นคือสิ่งที่ฉันควรทำ"

"อิงอิง ไปช่วยเธอสิ!"

หนิงเจิ้งซานปาดน้ำตาในยามที่สั่งแม่ของหนิงซินเยว่