บทที่ 14

"ก็ดีแล้วที่แกรู้!"

ซู่หยุนหยางพยักหน้า "เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ต้องถูกเก็บเป็นความลับและห้ามเปิดเผย!"

"ทำไมล่ะครับ?"

ซู่เหมิงรู้สึกฉงน

โป๊ก!

ซู่หยุนหยางเขกหัวซู่เหมิงอย่างแรงอีกครั้ง

แต่เขาดันเผลอทำให้นิ้วที่หักต้องเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจและมันก็เจ็บมากจนเขาหน้าบึ้งด้วยความเจ็บปวด

ซู่เหมิงหัวเราะอยู่ในใจ เขาแอบพูดออกมาว่าสมน้ำหน้า!

ลมปราณของซู่หยุนหยางแข็งแกร่งมากจนเขาเปลี่ยนมือในทันทีและตบซู่เหมิงอย่างแรง

คราวนี้ซู่เหมิงสงบลงในที่สุด แต่เขายังคงก่นด่าอยู่ในใจ

"ทำไมฉันถึงมีคนที่งี่เง่าแบบนี้อยู่ในตระกูลซู่ของเรา?"

ซู่หยุนหยางจ้องเขม็งไปที่ซู่เหมิงด้วยใบหน้าที่โกรธเคืองและพ่นลมหายใจ "องค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือจะต้องไปแก้แค้นตระกูลหลง เมื่อตระกูลหลงล่มสลาย ตระกูลที่ก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาใหม่จะต้องเข้ามาแทนที่ ตระกูลหนิงย่อมเป็นตระกูลแรก เราไม่สามารถเป็นตระกูลแรกได้ ดังนั้นเราจะเป็นตระกูลที่สองหรือที่สาม เราสามารถใช้โอกาสนี้เพื่อขยายขนาดธุรกิจของตระกูลของเรา"

"แถมเราเป็นเพียงผู้เดียวที่รู้ถึงตัวตนขององค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ เรื่องนี้ถือว่ายิ่งกว่าดี หากตระกูลอื่นๆรู้เข้า พวกเขาคงพยายามประจบประแจงองค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือเพื่อเอาความดีความชอบอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นเราอาจเสียความได้เปรียบไป"

ในที่สุดซู่เหมิงก็เข้าใจ เขายกนิ้วโป้งให้ซู่หยุนหยางและพูดว่า "คุณปู่เก่งที่สุด คุณปู่พูดถูก ลงมือเลย!"

"ฉัน..."

ใบหน้าของซู่หยุนหยางมืดมนและเขาก็ยกมือขึ้นมาอีกครั้ง เขาตะโกนอย่างโกรธเคือง "ตอนนี้ในเมื่อแกรู้แล้ว ในภายภาคหน้าแกจะต้องเป็นคนดี!"

...

ตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศคือตระกูลหลง

ในตอนกลางคืน แสงไฟในคฤหาสน์ของตระกูลหลงก็สว่างไสว

พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของวันเกิดปีที่ 60 ของหลงซินหยุน

คนรับใช้หลายสิบคนและบอดี้การ์ดหลายร้อยคนของตระกูลหลง ยังคงใช้เวลาอย่างเต็มที่ในการเตรียมการ

ตระกูลหลงทั้งตระกูลเต็มไปด้วยความรื่นเริง

หลงซินหยุนยืนอยู่ที่ลานบ้านพลางครุ่นคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคำสั่งปิดล้อมครั้งใหม่

ยิ่งไปกว่านั้น คำสั่งปิดผนึกนี้ยังถูกนำมาใช้ก่อนวันเกิดของเขา และตอนนี้มันได้ถูกยกเลิกไปแล้ว เขารู้สึกว่ามันดูเหมือนคำสั่งเพื่อมาจัดการกับเขา

แต่ในความคิดที่สอง อิทธิพลของตระกูลหลงในประเทศไม่ได้น้อยไปกว่าอิทธิพลของรัฐบาล ไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเมืองหลวง ถ้ามันเป็นคำสั่งเพื่อจัดการกับเขาจริงๆ เขาก็น่าจะได้รับข่าวมาบ้าง เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีการเคลื่อนไหวเลย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลงซินหยุนก็หยุดความคิดไว้

ปัจจุบันเขาได้สร้างตระกูลที่ร่ำรวยเป็นอันดับ 1 ของโลกด้วยมือของเขาเอง

มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถเป็นหัวหน้าของตระกูลหลง!

คนที่เขาได้ส่งไปลงนรกไม่คู่ควรเลยสักนิด!

เมื่อคิดถึงพี่ใหญ่ของเขา เขาก็คิดถึงหลงเฟยอย่างบอกไม่ถูก

ลูกชายที่ถูกทอดทิ้งคนนี้หลบหนีไปได้ เขาไม่รู้ว่าหลงเฟยตายไปแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่ ถ้าหลงเฟยยังไม่ตาย เขาก็อาจเป็นภัยคุกคามต่อตระกูลหลงไปตลอด

หลงเฟยกัดริมฝีปากล่างของเขาเล็กน้อย เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เขาไม่พบร่องรอยของหลงเฟย

ในขณะที่หลงซินหยุนจมอยู่ในความคิดของตนเอง รถยนต์หรูคันหนึ่งก็ขับเข้ามายังตระกูลหลงอย่างเร่งรีบ

เมื่อเห็นป้ายทะเบียนรถ บอดี้การ์ดของตระกูลหลงก็ไม่กล้าขวางเขาไว้

หลงซินหยุนรวบรวมความคิดของเขาและเดินไปหาชายคนนั้นพร้อมกับหัวเราะดังลั่น "น้องม่อ มีอะไรหรือเปล่า?"

"พี่หลง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

ม่อเทียนเฟิงลงจากรถด้วยใบหน้าที่มืดมน

"มีเรื่องอะไรเหรอ?"

หลงซินหยุนขมวดคิ้ว

ใบหน้าของม่อเทียนเฟิงเคร่งขรึมในขณะที่เขาพูดอย่างเย็นชาว่า "ผมเพิ่งนำอาหารไปส่งที่สุสานเทพเจ้ามังกร ในเมื่อเราไม่เจอเจ้าหมาใหญ่กับเจ้าหมาน้อย เราก็เลยออกไปดู เจ้าหมาใหญ่กับเจ้าหมาน้อยตายอย่างน่าอนาถและแม่กับลูกสาวคู่นั้นก็หายตัวไปแล้ว!"

"อะไรนะ?"

หลงซินหยุนรู้สึกประหลาดใจและเดือดดาล "นายรู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ? ถ้าใครกล้าแตะต้องสุสานตระกูลหลงของพวกเรา เขาก็กำลังรนหาที่ตาย!"