บทที่ 2

คนผู้นี้คือใคร?

เขากล้าดียังไงถึงได้หยิ่งผยอง!

"ฮ่าๆๆ!"

หลังจากไขว้เขวอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"แกอยากจัดการฉันเหรอ? แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ฉันเป็นคนของตระกูลซู่ แค่ฉันพูดคำเดียว ฉันก็ทำให้แกตายได้โดยไม่ต้องฝังศพ!"

ตระกูลซู่เป็นหนึ่งในห้าตระกูลหลัก

สายเลือดของตระกูลซู่ดำเนินกิจการด้านการค้าขายมาเกือบร้อยปีแล้ว และพลังอำนาจของพวกเขาก็ซับซ้อน

ทั่วประเทศไม่มีใครกล้าหยิ่งยโสต่อหน้าเขา!

ทุกคนบนเครื่องบินตกใจกับตัวตนของซู่เหมิง

พวกเขาจะรับมือต่อการลบหลู่ตระกูลซู่ได้อย่างไร?

"ผมเตือนคุณแล้วนะ!"

หลงเฟยยืนขึ้นอย่างเย็นชาและเดินตรงไปหาซู่เหมิง

เมื่อเห็นดังนี้ บอดี้การ์ดก็เหวี่ยงหมัดในทันทีและต่อยหลงเฟย

หลงเฟยยืนนิ่งด้วยใบหน้าที่สงบ เขาหลบหลีกหมัดของบอดี้การ์ดด้วยการเอียงหัวและฟาดแขนของบอดี้การ์ดด้วยฝ่ามือของเขา

กร๊อบ!

มีเสียงกระดูกหัก

บอดี้การ์ดคนนั้นกุมมือของตนเองไว้ และล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดพลางคร่ำครวญ!

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ซู่เหมิงก็ตกใจและเหงื่อเย็นๆก็แตกพลั่กอยู่บนหลังของเขา

เขารู้ถึงความแข็งแกร่งของบอดี้การ์ดของเขาอย่างแจ่มแจ้ง บอดี้การ์ดคนนี้คือหนึ่งในร้อย แต่เขากลับถูกคู่ต่อสู้ทำให้หมดสภาพอย่างง่ายดาย ความแข็งแกร่งของเขาช่างแย่เหลือเกิน!

ในตอนนี้ซู่เหมิงรู้สึกได้ว่าเขายั่วยุผิดคนเสียแล้ว

ในเวลานี้หลงเฟยได้ใช้กำลังเพื่อตรงมาหาเขา

"อะไร...แกอยากทำอะไร?"

"ผมบอกไปแล้ว ถ้าคุณพูดอีกคำเดียว ผมจะสั่งสอนคุณ"

หลงเฟยเดินอย่างเย็นชาอยู่เบื้องหน้าของซู่เหมิง

ก่อนที่ซู่เหมิงจะทันได้ตั้งสติ หลงเฟยก็ตบหน้าเขาอย่างแรง

“เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ!”

"อ๊า!"

ใบหน้าของซู่เหมิงบวมเหมือนหัวหมู

ในห้องโดยสารเงียบเสียงลงทันที มีเพียงซู่เหมิงเท่านั้นที่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เด็กหญิงตัวน้อยหยุดร้องไห้ในเวลานี้เช่นกัน พลางจ้องมองไปที่หลงเฟยด้วยดวงตาสีดำของเธอ

ทุกคนตกตะลึงและตัวของพวกเขาก็สั่นเทา

เด็กหนุ่มคนนี้กล้าเกินไปแล้ว!

"เขากล้าดียังไงถึงได้ทำร้ายคุณชายซู่! เขากล้าดียังไงถึงได้ตบคุณชายซู่แรงขนาดนั้น!"

"อย่าเรียกฉันแบบนั้นอีกจะดีกว่า!"

หลงเฟยเพิกเฉยต่อความกลัวของทุกคนและมองซู่เหมิงอย่างเย็นชา "ถ้าคุณตะโกนอีกครั้งและทำให้ผมอารมณ์เสีย ผมก็จะสั่งสอนคุณอีกครั้ง!"

ซู่เหมิงไม่กล้าแผดเสียงอีก

เขากัดฟัน แม้ว่าใบหน้าของเขาจะแดงและบวม แต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะส่งเสียง เขาเพียงแค่จ้องเขม็งไปยังหลงเฟยด้วยความขุ่นเคือง

ถ้าเขาร้องโวยวายอีกครั้ง ใบหน้าของเขาอาจเสียโฉม