บทที่ 3

"แกกล้าดียังไงถึงได้ลบหลู่องค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ! แกสมควรตาย!"

ดวงตาของซุนเจียนแดงก่ำ และเขาตะโกนอย่างฉับพลัน

เสียงนั้นดังกึกก้องในทุกที่ที่เสียงลอยผ่านไป

ท่าทางที่สง่างามของซุนเจียนทำให้ซู่เหมิงสั่นสะท้าน วินาทีต่อมาเขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้และกลิ่นคาวเลือดก็รุนแรง

"นายไม่ต้องฆ่าเขาหรอก" หลงเฟยโบกมือ "ฉันพูดบนเครื่องบินแล้วว่าถ้าเขากล้าส่งเสียงดัง ฉันจะสั่งสอนเขาเอง เมื่อกี้เขาส่งเสียงดังอีกแล้ว..."

"เข้าใจแล้ว!"

ซุนเจียนก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ฟึ่บ!

เงาปรากฏขึ้นต่อหน้าซู่เหมิง

ก่อนที่ซู่เหมิงจะทันได้โต้ตอบ ซุนเจียนก็เหวี่ยงฝ่ามือของเขาที่เป็นเหมือนฝ่ามือเหล็กและตบหน้าซู่เหมิงอย่างแรง

เพี้ยะ!

ซู่เหมิงเจ็บปวดเป็นอย่างมากจนร่างกายของเขากระตุก น้ำตาของเขาไหลพรากแต่เขาไม่กล้าร้องครวญคราง เขาทำได้เพียงแค่อดทนไว้

ซุนเจียนหันหลังกลับและเดินไปหาหลงเฟยเพื่อรอคำสั่งของเขา

"ใช่แล้ว ฝีมือการต่อสู้ของนายพัฒนาขึ้นมาก"

หลงเฟยพยักหน้าเล็กน้อย

เมื่อได้ยินคำชมของหลงเฟย ซุนเจียนก็มีความสุขอยู่ในใจ แต่เขายังคงดูถ่อมตน "คุณสอนผมมาดี"

หลงเฟยยิ้ม "นายอยู่ตรงนี้ก่อน ส่วนคนที่เหลือให้รีบออกไปและกลับไปที่ฐานของตัวเอง อย่าทำผิดพลาดล่ะ!"

คนเหล่านี้มาจากหน่วยองครักษ์มังกรเหลือง

คนนอกรู้เพียงแค่ว่าซุนเจียนเป็นผู้บัญชาการของหน่วยรักษาความปลอดภัย

แต่พวกเขาไม่รู้ว่าความหมายที่แท้จริงของการมีอยู่ขององครักษ์มังกรเหลืองก็คือการจัดการกับเรื่องพิเศษของเจ็ดจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้

เศรษฐกิจทางตะวันออกเฉียงใต้ได้รับการพัฒนา และด้วยเหตุนี้ จึงมีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ปฏิบัติการทางทหารขนาดใหญ่ไม่อาจใช้การได้จริง และพวกเขาทำได้เพียงนำการต่อสู้ในรูปแบบพิเศษนี้มาใช้งาน

องครักษ์ที่มีความสำคัญเช่นนี้ออกจากฐานของตัวเองเพื่อมาต้อนรับเขาในเวลานี้ได้อย่างไร?

หากเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินในเจ็ดจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ มันคงเป็นความผิดพลาดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ครับท่าน!"

ผู้คนนับพันเปล่งเสียงพร้อมกัน และองครักษ์มังกรเหลืองก็รีบถอยกลับอย่างเป็นระเบียบ

หลงเฟยกำลังจะจากไปเช่นกัน

หลังจากก้าวออกไปไม่กี่ก้าว หลงเฟยก็หยุดอย่างกระทันหันพลางมองย้อนกลับไปที่แม่และลูกสาวคู่นั้น และในที่สุดเขาก็มองไปที่ซู่เหมิง

"ซู่เหมิง ฟังฉันนะ ถ้านายกล้ารังแกแม่และลูกสาวคู่นั้น งั้นก็รอตายกันทั้งตระกูลได้เลย!"