บทที่ 4

"ฉันไม่กล้าหรอก ฉันไม่ได้เจอเขามา 13 ปีแล้ว ฉันคิดถึงเขามาก" หลงเฟยส่ายหัวและหัวเราะ "ดูจากน้ำเสียงของเธอ เหมือนว่าเธอไม่ค่อยชอบฉันสักเท่าไหร่"

"ไม่มีอะไรที่ฉันไม่ชอบหรอก"

หนิงซินเยว่มีท่าทีที่สงบมาก “ถึงนายกับฉันเคยหมั้นหมายกันตั้งแต่เรายังเป็นเด็ก แต่ตอนนั้นฉันยังเป็นแค่เด็ก ฉันจะรู้เรื่องได้ยังไง? ต่อให้ฉันได้เป็นภรรยาของนายในอนาคต มันก็เป็นเพราะว่าฉันชอบนาย ไม่ใช่เพราะแผ่นกระดาษที่ไร้ค่า!"

"คุณปู่เคยพูดถึงอดีตของฉันให้เธอฟังไหม?" หลงเฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"มีใครในโลกนี้ที่ไม่รู้เรื่องของนายบ้างล่ะ?"

หนิงซินเยว่เสยผมของตัวเอง "นายต้องการบอกอะไรกับฉันอีกไหม?"

"ใช่..."

ดูเหมือนว่าชายชราคนนั้นไม่ได้บอกอะไรเธอเกี่ยวกับเรื่องของเขาที่พรมแดนทางเหนือ

แน่นอนว่าเธอไม่รู้จักตัวตนของเขาในฐานะองค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ

แต่จุดประสงค์ของคำพูดของอาจารย์เฒ่าคืออะไร?

หลงเฟยครุ่นคิดอยู่สักครู่และจากนั้นเขาจึงเข้าใจ

ความตั้งใจของอาจารย์เฒ่าคือการปล่อยให้พวกเขาทั้งสองคนสร้างความสัมพันธ์บนพื้นฐานของความรัก ไม่ใช่เพื่อให้เธอยอมจำนนต่ออำนาจของเขา

"ถ้าเธออยากถอนหมั้น มันไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้"

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่หลงเฟยก็พูดขึ้นมา

"จริงเหรอ?" ดวงตาของหนิงซินเยว่เป็นประกาย

เธอไม่เคยเห็นด้วยกับการแต่งงานนี้ เธอตกลงที่จะมาต้อนรับเขาเป็นการส่วนตัวเพราะเธออยากถอนหมั้นกับเขาระหว่างทาง

เธอไม่นึกว่าหลงเฟยจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากซึ่งช่วยแก้ไขสถานการณ์ของเธอได้!

"นายกับฉันไม่มีความรู้สึกต่อกัน ถ้าเราอยู่ด้วยกัน สุดท้ายแล้วเราก็จะตำหนิกันและกัน เราอาจเกลียดกันไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ แล้วจะสนใจไปทำไม?"

หลงเฟยยิ้มเล็กน้อย "ต่อให้เราถอนหมั้นกัน แต่ในใจของฉัน เธอยังคงเป็นน้องสาวของฉันเสมอ ถ้าเธอต้องการอะไรในอนาคต เธอก็มาหาฉันได้"

เมื่อพูดถึงน้องสาวของเขา หลงเฟยก็รู้สึกปวดใจอีกครั้ง

เมื่อสิบสามปีที่แล้ว เขาไม่มีความสามารถที่จะปกป้องน้องสาวของเขาได้เลย มันคงจะดีถ้าเขาสามารถปกป้องน้องสาวของเขาไปตลอดชีวิต

"นายไม่จำเป็นต้องปกป้องฉันหรอก หากนายเต็มใจที่จะถอนหมั้น มันก็เป็นการปกป้องฉันอย่างยิ่งใหญ่แล้ว"

หนิงซินเยว่ส่ายหัวและถอนใจ "ความจริงแล้วนายไม่ควรกลับมา ตอนนี้ตระกูลหลงเป็นหัวหน้าของห้าตระกูลหลักซึ่งแข็งแกร่งยิ่งกว่าเมื่อสิบสามปีที่แล้ว นายกลับมาก็เหมือนรนหาที่ตาย!"

ดวงตาของหลงเฟยแสดงถึงจิตสังหารอย่างเย็นชา จากนั้นเขาก็รีบยับยั้งไว้ "ฉันไม่ใช่หลงเฟยจากเมื่อ 13 ปีที่แล้ว"

หนิงซินเยว่เพิกเฉยต่อคำพูดของเขาโดยอัตโนมัติและกลับไปพูดถึงเรื่องคุณปู่ของเธอ “คุณปู่เป็นคนหัวแข็งและหัวโบราณนิดหน่อย ตอนนี้เราอยู่ในสังคมแบบไหนกัน? ใครจะกล้าแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยล่ะ? ถ้าฉันเสนอให้ถอนหมั้น เขาคงตีฉันจนตายคามือโดยใช้กฏของตระกูล"

"ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้ฉันจัดการเถอะ"

หลงเฟยตกลงอย่างเต็มใจและหลับตาลงอีกครั้ง

"ขอบใจ!"

หนิงซินเยว่มองดูหลงเฟยจากกระจกมองหลังในรถ เธออยากรู้ว่าหลงเฟยผ่านประสบการณ์อะไรมาบ้างในช่วง 13 ปีที่ผ่านมา

เขาอายุเพียงแค่ 23 ปี แต่เขากลับดูเหมือนคนแก่

ด้วยบุคลิกที่มั่นคงเช่นนี้ เขาอาจไม่เจ็บปวดมากนัก

คราวนี้คงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะไปจากที่นี่โดยที่ยังมีชีวิต

เฮ้อ!

เขารู้ว่าที่นี่อันตรายมาก แต่เขาก็ยังกลับมา เขาช่างเป็นคนโง่!

นอกจากจะกังวลใจแล้ว หนิงซินเยว่ก็ถามด้วยความอยากรู้ "คนที่อยู่กับนายเมื่อครู่นี้เป็นใครเหรอ? เขาเป็นเพื่อนของนายเหรอ?"

"เขาชื่อซุนเจียน"

หลงเฟยตอบอย่างสบายๆ

"ซุนเจียนเหรอ?"

หนิงซินเยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่งและถามว่า "ฉันได้ยินชื่อนี้มาจากที่ไหนนะ?"

"เขาเป็นคนดัง"