บทที่ 5

หนิงจื่ออวี้ดูถูกเหยียดหยามและพ่นลมหายใจ "ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหนิงของเรา หลงเฟยคงตายอย่างอนาถไปแล้ว เขาจะอยู่มาถึงตอนนี้ได้ยังไง? วันนี้เขาจะต้องตอบแทนครอบครัวหนิงของเรา!"

หนิงซินเยว่ส่ายหัว "ฉันไม่นึกเลยว่าตระกูลหนิงของเราจะมีเจตนาที่น่ารังเกียจแบบนี้!"

หนิงซินเยว่ขยิบตาให้หลงเฟยเป็นครั้งคราวในขณะที่พูดโดยบอกเป็นนัยให้เขาวิ่งหนีไปให้เร็วที่สุด

ผู้คนในตระกูลหนิงมองเจตนาของเธอออก และรีบวิ่งออกไปเพื่อล้อมหลงเฟยไว้

"กล้าดียังไง!"

ใบหน้าของหนิงเจิ้งซานมืดมนลงในยามที่เขาตะโกนอย่างโกรธเคือง "ฉันยังไม่ตายนะ พวกแกมีหน้าที่มาจัดการเรื่องในตระกูลหนิงตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"คุณปู่!"

หนิงจื่ออวี้ยิ้มค้างอยู่บนใบหน้าในทันที "13 ปีที่แล้ว เป็นเพราะความผิดพลาดของคุณปู่ ตระกูลหนิงถึงได้เกือบถูกโค่นล้ม ตอนนี้คุณปู่ยังอยากทำผิดพลาดซ้ำเหมือนตอนที่คุณปู่ทำไว้ในอดีตเหรอ?"

"เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของคุณปู่!"

หนิงเจิ้งซานโกรธจนหน้าเขียว "วันนี้ฉันยังยืนอยู่ที่นี่ และต้องไม่มีใครกล้าแตะต้องหลงเฟย!"

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลงเฟยจึงก้าวออกมาและค่อยๆพยุงหนิงเจิ้งซานในยามที่เขากำลังจะพูด หนิงเจิ้งซานกลับส่ายหัวเพื่อบอกให้รู้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก

"อนิจจา"

หลงเฟยถอนใจอย่างจนปัญญา

ทำไมเขาต้องทำอย่างนั้น?

"คุณปู่ ถ้าคุณปู่ยืนกรานที่จะทำให้เราต้องลำบาก ในฐานะของผู้น้อยคนหนึ่ง เราทำได้เพียงแค่อกตัญญู"

เมื่อเห็นว่าหนิงเจิ้งซานกำลังจะปกป้องหลงเฟย ใจของหนิงจื่ออวี้ก็กระสับกระส่าย เขากัดฟันและพูดกับผู้คนในตระกูลว่า "พาคุณปู่ออกไปก่อน หลังจากที่เราส่งตัวหลงเฟยให้หลงซินหยุนแล้ว พวกเราทั้งหมดจะคุกเข่าลงต่อหน้าคุณปู่และวิงวอนขอการอภัย!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็เริ่มลงมือทันที

แต่ด้วยเกียรติที่สูงศักดิ์ จึงไม่มีใครกล้าลงมือก่อน!

"ทำไมยังยืนกันอยู่ตรงนั้น? เรากำลังทำแบบนี้เพื่ออนาคตของตระกูลหนิงนะ!"

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้าขยับ หนิงจื่ออวี้ก็พลันอารมณ์เสีย เขาตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวและเป็นฝ่ายจับตัวชายชรา

ทันทีที่หนิงจื่ออวี้เคลื่อนไหว คนอื่นๆจึงไม่ลังเลอีกต่อไปและก้าวออกมาทีละคน

หนิงซินเยว่อยากขัดขวางเขา แต่เธอเพียงคนเดียวจะหยุดเขาได้อย่างไร?

หลงเฟยกำลังจะขยับตัวแต่หนิงเจิ้งซานห้ามไว้ "หลงเฟย ฉันขอโทษที่ทำให้เธอหัวเราะเยาะฉัน"

"คุณปู่ ทำไมคุณปู่ถึงทำแบบนี้ล่ะ?"

หลงเฟยดูหมดหนทาง

น้ำตาของหนิงเจิ้งซานไหลออกมา "ถ้าเธอมองเห็นใบหน้าของพวกเขาชัดๆ เธอก็จะไม่โดนพวกเขาหลอกอีก"

"นี่มัน..."

หลงเฟยส่ายหัวพลางกวาดตามองดูผู้คนในตระกูลหนิงและพูดอย่างเย็นชาว่า "ผมมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์สองอย่าง อย่างแรกก็คือเพื่อทดแทนบุญคุณที่คุณปู่ช่วยชีวิตผมไว้ อย่างที่สองก็คือเพื่อส่งเสริมตระกูลหนิง ตระกูลหนิงสามารถขออะไรก็ได้ แต่จะละเมิดกฎหมายและข้อบังคับของรัฐหลงไม่ได้"

เขาจะไม่มีวันลืมความเมตตาของการได้มีชีวิตอยู่

แม้ว่าเขาจะเห็นใบหน้าของทุกคนอย่างชัดเจน แม้ว่าเขาอยากถอนหมั้นกับหนิงซินเยว่ แต่เขาก็จะช่วยเหลือตระกูลหนิงอย่างแน่นอน

"อย่าวางท่าเป็นคนใหญ่คนโต!" หนิงจื่ออวี้ยิ้มเยาะ "ถึงแกจะมอบทองคำให้เราในวันนี้ แต่เราก็จะส่งตัวแกให้ตระกูลหลงอยู่ดี"

หลงเฟยเงยหน้ามองหนิงจื่ออวี้ผู้จองหอง "ไอ้หนู รู้ไหมว่าการดูหมิ่นฉันเป็นอาชญากรรมประเภทไหน?"

"อาชญากรรมเหรอ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร?"

สีหน้าของหนิงจื่ออวี้เต็มไปด้วยความดูแคลน "โอ้ แกอยากบอกฉันว่าตอนนี้แกเป็นคนสำคัญ ถ้าฉันไม่ให้เกียรติแก แกก็ลงโทษฉันได้"

"ที่นายพูดมาก็เกือบถูกแล้ว"

หลงเฟยพยักหน้าเล็กน้อย

เมื่อได้ยินคำพูดของหลงเฟย หนิงซินเยว่ก็ส่ายหน้าไปมา

ในเวลานี้เขายังมีอารมณ์ที่จะทะเลาะวิวาทเหรอ?

แทนที่จะทำแบบนั้น การยอมแพ้ก่อนแล้วค่อยหาโอกาสหนีไปน่าจะดีกว่า

เขาไม่เข้าใจกลอุบายของการใช้ชีวิต ผู้ชายคนนี้รอดมาได้จนถึงตอนนี้ได้อย่างไร?