บทที่ 6

ความอดทนของหลงเฟยคือสิ่งที่เห็นแก่ตระกูลหนิงที่ช่วยชีวิตเขาไว้ในปีนั้น

"คุณปู่ พวกเราคือครอบครัว ผมจะไม่ทำอะไรพวกเขาหรอก"

"ใครเป็นครอบครัวของแก? อย่าหลงตัวเองนักเลย!"

หนิงจื่ออวี้ถึงกับกระโดดออกมาอีกครั้ง เขาชี้ไปที่หลงเฟยและตะโกนใส่ผู้คนในตระกูล "อย่าไปกลัวตัวตนที่จอมปลอมของเขา เร่งมือหน่อยและผูกเขาไว้เพื่อส่งให้ตระกูลหลงก่อนจะเสียเวลา!"

ซุนเจียนเดือดดาลในทันที เขาชูดาบยาวสามฟุตอยู่ตรงหน้าและความมุ่งหมายที่จะฆ่าของเขาก็แผ่ซ่านไปทั่ว "ถ้าใครไม่กลัวตาย ก็เดินเข้ามาและลองดูสิ!"

ทุกคนตกใจกับแรงผลักดันอันทรงพลังของเขา พวกเขาถึงกับตัวสั่นและไม่กล้าที่จะก้าวออกมา

ถ้าหลงเฟยถูกจับและเสียชีวิต พวกเขาอาจต้องสูญเสียครั้งใหญ่

"ถอยไป!"

หลงเฟยโบกมือให้ซุนเจียนและยิ้ม "ฉันให้นายทำเหรอ?"

ซุนเจียนไม่เต็มใจที่จะอ่อนข้อ ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรสักอย่าง สายตาของหลงเฟยก็กราดมองมาที่เขา เขาไม่กล้าพูดอะไรอีกและถอยกลับไปอย่างขุ่นเคือง

หนิงเจิ้งซานกลับไปที่ห้องของเขาด้วยใบหน้าที่ฉุนเฉียว เขาเดินออกมาจากห้องพร้อมกับไม้เท้าที่อยู่ในมือของเขา จากนั้นเขาจึงยกไม้เท้าขึ้นมาเพื่อแสดงให้สมาชิกในตระกูลหนิงได้เห็น

ทุกคนตระหนักดีว่านี่คือกฎของตระกูลหนิง

"ถ้าพวกแกคนไหนกล้าพูดจาดูหมิ่นหลงเฟยอีกล่ะก็ ต่อให้หลงเฟยไม่ฆ่าพวกแก แต่ฉันก็จะฆ่าพวกแกเอง!"

เมื่อมองไปที่ไม้เท้าหนาๆของตระกูลหนิง ผู้คนของตระกูลหนิงที่หวาดกลัวซุนเจียนก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นและร่นถอยไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเช่นนี้ หนิงจื่ออวี้จึงไม่กล้าพูดว่าเขาจะลักพาตัวมังกรและบินไปหาตระกูลหลง

หลังจากทำให้ทุกคนหวาดกลัว หนิงเจิ้งซานก็ถอนใจอย่างจนปัญญาและมองหลงเฟย "หลงเฟย สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนผิด ถ้าเธอรู้สึกอยู่นิดๆว่าถูกกลั่นแกล้ง เธอจะถอนหมั้นกับซินเยว่ก็ได้ ปู่คนนี้จะไม่ตำหนิเธอในเรื่องนี้หรอก”

เมื่อได้ยินคำพูดของหนิงเจิ้งซาน หนิงซินเยว่ก็ดีใจในทันที

เดิมทีเธอกังวลว่าปู่ของเธอคงไม่เต็มใจที่จะถอนหมั้น แต่เธอไม่นึกว่าเขาจะเป็นฝ่ายที่พูดเช่นนี้

หลงเฟยกำลังจะพูด แต่คราวนี้หนิงจื่ออวี้พูดขัดจังหวะเสียก่อน "คุณปู่ คุณปู่ทำแบบนี้ถือว่าถูกต้องแล้ว ถ้าคุณปู่ยกเลิกการหมั้นหมายกับผู้ชายที่น่าสมเพชคนนี้ เธอก็จะได้แต่งงานกับคุณชายซู่เหมิง"

"ซู่เหมิงเป็นคนรักของเธอเหรอ?"

หลงเฟยขมวดคิ้วและมองไปทางหนิงซินเยว่

เขาเคยเจอซู่เหมิงมาก่อน เขาคนนี้ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมเสียจริง

"มันจะเป็นไปได้ยังไง? เขาคู่ควรเหรอ?" หนิงซินเยว่จ้องเขม็งไปที่หนิงจื่ออวี้ และจากนั้นจึงมองหลงเฟย "ฉันอยากถอนหมั้นกับนายไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น แต่เพราะฉันไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่มีความรู้สึกต่อกัน ส่วนเรื่องที่ว่าเขาอยากให้ฉันแต่งงานกับซู่เหมิงหรือไม่ เขาก็แค่อยากใช้การแต่งงานเพื่อผูกสัมพันธ์กับตระกูลซู่เพื่อบรรเทาเรื่องเร่งด่วนของตระกูลหนิงของเรา"

"เรื่องเป็นแบบนี้นี่เอง"

ทันใดนั้นหลงเฟยก็ยิ้มและถามหนิงเจิ้งซาน "คุณปู่ ช่วงนี้ตระกูลหนิงมีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่า?"

"มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย" หนิงเจิ้งซานโบกมือ "ทุกอย่างจะคลี่คลายด้วยของขวัญของเธอ"

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไร หลงเฟยจึงไม่คาดคั้นให้เขาพูด หลงเฟยหันไปมองซุนเจียนซึ่งยืนอยู่ข้างๆและพูดว่า "คุณโจว คุณน่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม?"

การปกครองส่วนท้องถิ่นอยู่ภายใต้เขตอำนาจของห้าจังหวัดและเจ็ดจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ ภายใต้อำนาจของซุนเจียน อิทธิพลของเขาย่อมกระจายไปทั่ว

นอกจากนี้เขายังรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหนิงกับหลงเฟยด้วยเช่นกัน ดังนั้นเขาน่าจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้

"ผมอาจรู้ก็ได้"

ซุนเจียนพยักหน้า "เมื่อครึ่งปีที่แล้ว ตระกูลหนิงถังแตก พวกเขาไม่สามารถต้านทานแรงกดดันและสิ่งล่อใจของตระกูลซู่ พวกเขาจึงขอกู้เงิน 200 ล้านจากตระกูลซู่ ในเวลาต่อมาตระกูลซู่แอบใช้เล่ห์เหลี่ยมจนทำให้ตระกูลหนิงมีปัญหาและไม่สามารถชำระเงินคืนได้ ตอนนี้ตระกูลหนิงจึงมีหนี้อยู่หนึ่งพันล้าน ซู่เหมิงหลงรักคุณหนูหนิง ดังนั้นเขาจึงอยากใช้เรื่องนี้เพื่อบังคับให้เธอยอมรับเขา"

หลงเฟยขมวดคิ้ว ในเวลาครึ่งปี เงินกู้ 200 ล้านหยวนกลายเป็นหนึ่งพันล้านหยวน นี่เป็นการขูดรีดยิ่งกว่าพวกปล่อยกู้นอกระบบเสียอีก!

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นกับดักที่ตระกูลซู่สร้างไว้!

"ส่งข้อความถึงตระกูลซู่โดยใช้ชื่อของฉัน” ใบหน้าของหลงเฟยดูจริงจัง "เงินทั้งหมดที่ตระกูลหนิงติดค้างตระกูลซู่จะได้รับการโอนคืนจากคฤหาสน์ขององค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะกล้ารับเงินหรือเปล่า"

"ผมจะจัดการให้ทันที!"