บทที่ 7

หัวใจของทุกคนสั่นสะท้านและหน้าซีดเผือดในทันที

"เก็บดาบไปซะ"

หลงเฟยเงยหน้าขึ้นมาและกดแรงลงบนมือของซุนเจียน จิตสังหารเลือนหายไปในพริบตาและทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ

ซุนเจียนมีสิ่งที่อยากแบ่งปันมากมายอยู่ในใจ แต่เขาไม่กล้าที่จะฝ่าฝืนคำสั่งของหลงเฟย เขาเก็บดาบยาวเข้าไปในฝักและพูดว่า "องค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ คุณเป็นผู้ปกครองสูงสุดของรัฐหลง หากมีใครยกเลิกการหมั้นหมายและข่าวนี้แพร่ออกไป คุณจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"

หลงเฟยส่ายหัว "ชีวิตของฉันเป็นของคุณปู่ การเสียหน้าเล็กน้อยถือว่าไม่สำคัญเมื่อเทียบกับสิ่งนี้"

บุญคุณยิ่งใหญ่เท่าท้องฟ้า การเสียหน้าเล็กน้อยจะมีความหมายอะไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเขาเองก็สูงตระหง่านอยู่ระหว่างสวรรค์และโลกโดยมองลงมายังการไว้หน้าที่ผิวเผินเช่นนี้

ซุนเจียนยังคงอยากเกลี้ยกล่อมเขา แต่หลงเฟยทำให้เขาถอนคำพูดซึ่งบ่งบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก เขาปิดปากอย่างจนปัญญาแต่ดวงตาของเขานั้นเฉียบคมมากเมื่อเหลือบมองใบหน้าของสมาชิกในตระกูลหนิงที่อยู่ตรงนี้

"ได้ยินกันไหม? ตระกูลหนิงของเราช่วยชีวิตเขาไว้!"

เมื่อเห็นว่าหลงเฟยพูดถึงบุญคุณของตระกูลหนิง หนิงจื่ออวี้ก็เริ่มใช้เล่ห์กลอีกครั้งในทันที เขาพ่นลมหายใจและพูดว่า "เขาไม่ปฏิเสธ ทำไมเขาถึงมาเฉิดฉายอยู่ที่นี่?"

"หุบปาก!"

หนิงเจิ้งซานโกรธมากจนอยากจะฉีกร่างของหลานชายเนรคุณคนนี้ หนิงจื่ออวี้กล้าพูดแบบนี้กับหลานชายอีกคนของเขาได้ยังไง? ชายหนุ่มคนนี้เป็นโรคหัวใจหรือเปล่า?

"แกควรจะดีใจที่คนที่ยืนอยู่ในตอนนี้คือฉัน!" ดวงตาของซุนเจียนเย็นชา “ถ้าเทพเจ้าแห่งการสังหารรู้เรื่องนี้ สมาชิกทั้งหมดในตระกูลหนิงของแกจะต้องตายเยี่ยงคนที่อยู่นอกตระกูลของนายผู้เฒ่า!”

ราชันเทพอสูรแห่งการสังหาร เซียวหยวน

ผู้บัญชาการของกองทัพมังกรฟ้ามีหน้าที่สังหาร!

ในบรรดาเทพอสูรทั้งสี่ เซียวหยวนเป็นคนที่อวดดีที่สุด

เขาเป็นคนเดียวในโลกที่ซุนเจียนไม่กล้าคิดถึง และไม่มีใครที่เขาไม่กล้าสังหาร

ตอนอายุได้สิบสามปี เซียวหยวนกล้าที่จะลอบสังหารผู้บัญชาการทหารสูงสุดของศัตรูเพียงลำพัง ในเวลาต่อมาเขาถูกศัตรูห้อมล้อม ดาบของเขาหักในการต่อสู้และเขาไม่ได้ร่นถอย ในที่สุดเขาก็พึ่งหมัดของตนเองโดยการใช้กำลังเพื่อขับไล่ศัตรู

เขาถูกจู่โจมตอนอายุสิบหกปี ผู้คุ้มกันที่อยู่เคียงข้างเขาพยายามปกป้องเขา เขาบุกเข้าไปในวังหลวงของประเทศของศัตรูด้วยความโกรธและกำจัดวงศ์ตระกูลของจักรพรรดิ ในเวลาต่อมาเขาถูกกองกำลังของศัตรูนับล้านห้อมล้อม องค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือคือผู้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้

เรื่องราวของเซียวหยวนมีมากมายแต่เรื่องราวทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับการสังหาร

หากตระกูลหนิงกล้าถอนตัวจากการแต่งงานขององค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ ซุนเจียนเชื่อว่าเซียวหยวนจะกล้าทำลายล้างตระกูลหนิงทั้งตระกูลอย่างแน่นอน แม้ว่าตระกูลหนิงจะเคยช่วยเหลือองค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือมาก่อนก็ตาม

นี่เป็นเพราะว่าราชันผู้พิชิตแดนเหนือจะเสียหน้าไม่ได้

เมื่อได้ยินซุนเจียนพูดถึงเซียวหยวน หลงเฟยก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

ในเวลานี้หนิงเจิ้งซานก็ตกใจเช่นกัน เขาเดาได้แล้วว่าเทพเจ้าแห่งการสังหารคือใคร

แต่ทว่าหนิงจื่ออวี้ที่โง่เขลากลับไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขายิ้มและพูดว่า "อย่าให้มีผู้รอดชีวิตสิ เขาเป็นใคร? เขายังเป็นเทพเจ้าแห่งการสังหารหรือเปล่า? อย่าทำให้ฉันกลัวสิ ถ้าแกมีปัญญาก็ไปขอให้เขาปรากฏตัวออกมา!"

เมื่อได้ยินคำพูดที่จองหองของหนิงจื่ออวี้ หนิงเจิ้งซานก็ระงับความโกรธไว้ไม่ได้

ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร กลิ่นอายอันน่าสยดสยองก็ปกคลุมไปทั่วทั้งตระกูลหนิง

กิ่งก้านของต้นไม้ในสวนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงด้วยเหตุผลบางอย่าง

จากนั้นนกบนท้องฟ้าก็บินหนีไปทั่วทุกทิศทุกทาง

“ฉันขี้โม้เหรอ? ฉันทำให้ใครกลัวอยู่หรือเปล่า?"

เสียงที่ดูเหมือนมาจากขุมนรกปกคลุมไปทั่วทั้งตระกูลหนิง

วินาทีถัดมา ร่างที่ราวกับวิญญาณก็วูบผ่านเข้ามาในพริบตา

ชายหนุ่มคนนั้นสะพายดาบไว้บนหลัง และผมสีขาวของเขาก็ปลิวไสวไปตามสายลม

เขาจ้องเขม็งไปที่หนิงจื่ออวี้ด้วยดวงตาที่เหมือนพระเจ้า "นายบอกว่าฉันขี้โม้และอยากเจอฉัน ตอนนี้ฉันอยู่ตรงหน้านายแล้ว และฉันจะแสดงให้เห็นว่าฉันทรงพลังแค่ไหน!"

"ฉันจะทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าทำ!"

"ถ้าคนอื่นไม่กล้าขยับ ฉันก็จะทำ!"

"ฟังฉันให้ดี ฉันเป็นผู้บัญชาการของกองทัพมังกรฟ้าและฉันมีหน้าที่สังหาร! ฉันชื่อเซียวหยวน ราชันเทพอสูรแห่งการสังหาร!”

คำพูดของเซียวหยวนดังกึกก้องและเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ทุกคนต่างหวาดกลัว

เมื่อเผชิญกับดวงตาที่ดุร้ายของเซียวหยวน หนิงจื่ออวี้ก็หวาดกลัวมากจนหน้าซีดและขาของเขาก็อ่อนแรง เขาล้มลงกับพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจและมือกับเท้าของเขาก็เย็นเฉียบ

เขาอยากจะตอบกลับไป แต่ปากของเขาราวกับปิดสนิทจนไม่สามารถพูดอะไรได้แม้แต่คำเดียว