บทที่ 8

แสงโทนเย็นวูบวาบอยู่ในดวงตาของหลงเฟย

"ไม่เลว!"

หลงเฟยเงยหน้าและหยิบดาบหมาป่าหิมะมาจากมือของเซียวหยวน "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ดาบหมาป่าหิมะจะถูกชักออกมาและดื่มเลือดของศัตรูอีกครั้ง!"

เซียวหยวนพูดถูก!

ดาบหมาป่าหิมะยังไม่ได้ดื่มเลือดของหลงซินหยุนซึ่งเป็นศัตรูตัวฉกาจ! แล้วจะนำเลือดของเขามาปิดผนึกดาบได้อย่างไร?

เซียวหยวนลุกขึ้นและยืนอยู่ด้านหลังหลงเฟย

เมื่อตระกูลหนิงรู้ถึงตัวตนของหลงเฟย พวกเขาต่างก็หวาดกลัวเป็นอย่างมาก เหงื่อเย็นๆไหลอาบบนหลังของพวกเขา และไม่มีใครกล้าพูดอีกเลย

ในตอนนี้มีร่างของชายสองคนพุ่งเข้ามาจากด้านนอกประตู

มีชายอีกคนหนึ่งยืนอยู่ระหว่างชายสองคนนั้น

"คารวะองค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ!"

ชายทั้งสองคนโค้งคำนับพญามังกรด้วยความเคารพ "เรามารายงานตัวต่อองค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือและท่านนายพล ซู่เหมิงถูกนำตัวมาที่นี่แล้ว!"

หลงเฟยเชิดหน้าและเหลือบมองซู่เหมิงที่ดูเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว

ใบหน้าของซู่เหมิงบวมเหมือนหมู และยังมีเลือดติดอยู่ที่มุมปากของเขา

"เกิดอะไรขึ้น?" หลงเฟยชี้ไปที่บาดแผลบนใบหน้าของซู่เหมิง

หนึ่งในชายสองคนนั้นโค้งคำนับและตอบว่า “ระหว่างทางที่มาที่นี่ คนโง่คนนี้เอาแต่แผดเสียงว่าอยากจะฆ่าเรา ผมก็เลยสั่งสอนเขา"

หลงเฟยพยักหน้า "เข้าใจแล้ว พวกนายไปได้แล้ว"

ชายทั้งสองคนคำนับและทิ้งซู่เหมิงไว้ข้างๆ

ทันทีที่พวกเขาปล่อยมือ ซู่เหมิงก็ล้มลงบนพื้นอย่างแรง ฟันสองซี่ของเขาหักและปากของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด

หลงเฟยมองซู่เหมิงอย่างเย็นชา "ตระกูลซู่ของนายอยากให้นายแต่งงานกับคนของตระกูลหนิงเหรอ?"

เมื่อเผชิญกับการจ้องมองของหลงเฟย ซู่เหมิงก็สั่นไปทั้งตัวและน้ำตาของเขาก็ร่วงลงมาทีละหยด

"ปัง!"

เซียวหยวนต่อยซู่เหมิงและตะโกนว่า "แกกล้าดียังไงถึงมาแตะต้องผู้หญิงขององค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ!"

หมัดนี้หนักมาก

ใบหน้าของซู่เหมิงบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่เขากัดริมฝีปากล่างของเขาอย่างแรง เขาหลั่งน้ำตาแต่เขาไม่ได้พูดอะไร

"โอ้ แกมันอึดจริงๆ"

เซียวหยวนยิ้มอย่างเย็นชาและเตะซู่เหมิง

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกหักดังออกมาซึ่งทำให้คนในตระกูลหนิงขนลุก

ช่างโหดเหี้ยมเสียจริง!

เขาหักกระดูกของซู่เหมิงด้วยการเตะเพียงครั้งเดียว!

นายน้อยของตระกูลซู่ที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาดูแย่กว่าสุนัขเสียอีก!

ตอนนี้ใบหน้าของซู่เหมิงซีดเซียวและหน้าผากของเขาก็มีเหงื่อไหลออกมาตลอดเวลา เขากัดริมฝีปากล่าง แต่ยังคงกัดฟันและกลิ้งไปบนพื้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เมื่อเห็นภาพนี้ คนในตระกูลหนิงก็ตกตะลึง

"ซู่เหมิงอดทนจริงๆ!"

แม้ว่าเขาจะถูกซ้อมจนยับเยิน แต่เขาไม่ร้องครวญครางด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นพวกเขาล่ะก็ พวกเขาคงคุกเข่าและขอความเมตตาไปแล้ว

ตอนนี้มีเพียงซู่เหมิงเท่านั้นที่รู้สึกเจ็บปวดอยู่ในใจ

แน่นอนว่าเขาอยากจะกรีดร้องแต่เขาไม่กล้า ถ้าเขาส่งเสียง เขาอาจโดนซ้อมหนักกว่านี้!

เขาได้ประสบการณ์ใหม่ตอนที่หลงเฟยโจมตีเขาบนเครื่องบิน

เมื่อเห็นว่าซู่เหมิงเงียบ เซียวหยวนก็โกรธมากยิ่งขึ้น

ขณะที่เซียวหยวนกำลังจะลงไม้ลงมืออีกครั้ง หลงเฟยก็ยกมือขึ้นมาเพื่อห้ามปรามเขา

เซียวหยวนไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของหลงเฟยและถอยกลับไปด้านข้าง

หลงเฟยอาจเดาได้ว่าทำไมซู่เหมิงถึงปฏิเสธที่จะพูด เขายิ้มและพูดว่า "อย่าเก็บงำไว้เลย ถ้านายมีอะไรจะพูดก็พูดออกมาเถอะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลงเฟย ซู่เหมิงก็ร้องไห้ออกมาทันทีราวกับว่าเขาได้รับการยกโทษ เขาคร่ำครวญในขณะที่ร้องไห้ "ผมขอโทษ องค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือ ได้โปรดให้โอกาสผม ผมเป็นแค่คนต่ำต้อย ปล่อยผมไปเถอะ"

ซู่เหมิงร้องไห้และพูดออกมา เมื่อครู่นี้หลงเฟยนึกว่าซู่เหมิงเป็นชายที่แข็งแกร่งจากตระกูลซู่ ดังนั้นเขาจึงหน้าแดงในทันใด

ซู่เหมิงไม่ได้ขี้ขลาดแต่เขากลับไม่กล้าพูด!

เขาเป็นนายน้อยของตระกูลซู่แต่เขาถูกหลงเฟยซ้อมและไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรสักคำ

นี่เป็นอำนาจขององค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือหรือไม่?

หลงเฟยจ้องตรงไปที่ซู่เหมิง "นายรู้ไหมว่าตระกูลหนิงมีบุญคุณต่อฉัน?"

"ผมไม่รู้!"

ซู่เหมิงส่ายหัวไปมาและคร่ำครวญ "ถ้าผมรู้ว่าตระกูลหนิงมีบุญคุณต่อคุณ ต่อให้คุณจะถือมีดจ่อที่คอใหญ่ๆของผม ผมก็คงไม่กล้ามาที่นี่เพื่อสร้างปัญหาหรอก!"

ตอนนี้ซู่เหมิงรู้สึกคล้อยตามอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่นึกไม่ฝันเลยว่าตระกูลหนิงจะมีความเกี่ยวข้องกับผู้ชายที่น่ากลัวคนนี้!