บทที่ 9

"ปกป้องแม่ทัพเหรอ?"

หลงเฟยไม่อยากจะเชื่อ

ด้วยความแข็งแกร่งในการต่อสู้ของเขา เขายังต้องการให้พวกเขาปกป้องเหรอ?

ในสายตาของเขา คนเหล่านี้จากตระกูลซู่ไม่ได้เป็นมากไปกว่าไก่และสุนัข

ภาพนี้ทำให้ตระกูลหนิงตัวสั่นด้วยความกลัว

เขากล้าดียังไงถึงได้เตะนายพลของกองทัพมังกรเหลือง?

หลงเฟยอาจเป็นคนเดียวในโลกที่ทำได้

ความจริงแล้วพวกเขาคิดผิด

ยังมีใครบางคนที่กล้าเตะซุนเจียนเช่นกัน

เขาอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว!

เซียวหยวน!

เมื่อรู้ว่าเขาหลอกหลงเฟยไม่ได้ ซุนเจียนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า "ผมเป็นคนขอให้พวกเขามามอบของขวัญให้ตระกูลหนิง"

"แน่ใจนะว่ามันเป็นของขวัญ?" สายตาของหลงเฟยจับจ้องไปที่ซุนเจียน "มันดูเหมือนนายมาที่นี่เพื่อมอบของขวัญให้พวกเขาไหม?"

"ใครก็ตามที่กล้าดูหมิ่นองค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือจะถูกสังหารโดยไม่มีข้อยกเว้น!"

ซุนเจียนหยุดยิ้มและมองคนในตระกูลหนิงอย่างเย็นชา เขากล่าวว่า "ในเมื่อตระกูลหนิงดูถูกเรา เราก็แสดงศักดิ์ศรีของราชันให้พวกเขาดูเถอะ!"

ซุนเจียนกวาดตามองพวกเขา และสมาชิกในตระกูลหนิงก็ก้มหน้าลงด้วยความละอาย

ศักดิ์ศรีของราชัน!

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าศักดิ์ศรีของราชันเป็นอย่างไร

ตระกูลหนิงอาจใช้โอกาสนี้เพื่อกลับมาเฉิดฉายอีกครั้ง แต่เพราะพวกเขาดูถูกผู้อื่น พวกเขาจึงเสียโอกาสที่ดีเลิศเช่นนี้ไป!

ในตอนนี้ ต่อให้ตระกูลหนิงปฏิบัติต่อหลงเฟยดีขึ้นอีกนับพันเท่า แต่ในสายตาของคนนอก มันก็เป็นเพียงการไต่เต้าไปสู่สถานะที่สูงส่ง

ตราบใดที่ก่อนหน้านี้พวกเขาสุภาพกับหลงเฟยเล็กน้อย พวกเขาคงไม่ต้องลงเอยในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจเช่นนี้

"อนิจจา!"

หนิงเจิ้งซานถอนใจยาวและเหลือบมองผู้คนในตระกูลหนิงด้วยความขุ่นเคือง "เมื่อครู่นี้พวกแกไม่ได้ตะโกนเหรอ? ตอนนี้ทำไมไม่พูดล่ะ? พวกแกดูถูกเขาจริงๆ!"

เมื่อได้ยินความโกรธเคืองของชายชรา คนในตระกูลหนิงก็ยิ่งละอายใจมากขึ้น

หนิงซินเยว่แอบชำเลืองมองหลงเฟยและความรู้สึกทั้งหลายก็ผุดขึ้นในใจของเธอ

เธอไม่กล้าที่จะถอนหมั้นโดยสมัครใจแล้ว

ต่อให้เธออยากเป็นฝ่ายถอนตัว แต่มีเพียงพญามังกรเท่านั้นที่ถอนตัวได้!

หลังจากที่องค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือถอนหมั้นกับเธอ เธอก็อาจไม่ได้แต่งงานไปตลอดชีวิตของเธอ

"คุณปู่ครับ! อย่าโกรธเลย"

หลงเฟยมองหนิงเจิ้งซานพร้อมกับรอยยิ้ม "คุณปู่เป็นคนที่น่านับถือที่สุดในชีวิตของผม การหมั้นหมายระหว่างผมกับซินเยว่ขึ้นอยู่กับคุณปู่ ถ้าคุณปู่อยากถอนหมั้น ผมก็จะถอน ถ้าคุณปู่ไม่อยากถอนหมั้น ผมก็จะไม่ถอน"

เขาเข้าใจว่าทำไมหนิงซินเยว่ถึงอยากถอนหมั้น

ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่มีความรู้สึกต่อกัน ถ้าพวกเขาฝืนอยู่ด้วยกันก็คงมีปัญหาไม่ช้าก็เร็ว

เมื่อได้ยินคำพูดของหลงเฟย ดวงตาของหนิงเจิ้งซานก็แดงก่ำทันที "เด็กโง่ ในเมื่อเธอพูดอย่างนั้น ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไร"

หลงเฟยพยักหน้าเล็กน้อยและมองหนิงเจิ้งซานด้วยท่าทางที่ปลอบโยน

"โอ้ ฉันมาคิดเรื่องนี้ดูแล้ว หลงเฟย ตัวตนของแกเป็นเพียงลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลง เป็นคนยากจน แกมีคุณสมบัติอะไรที่จะแสดงต่อหน้าเรา?"

ตอนนี้ซู่หยุนหยางตั้งสติได้และพยายามลุกขึ้นยืน เขาชี้นิ้วไปที่หลงเฟยอย่างโกรธเกรี้ยวและแผดเสียง

"กล้าดียังไง!"

ซุนเจียนคำรามและชักดาบยาวสามฟุตออกจากฝัก

ซู่หยุนหยางชี้นิ้วไปที่หลงเฟยและกระเด็นห่างออกไปสองสามเมตรพร้อมกับเสียงกรีดร้อง มีหยดเลือดเปื้อนอยู่บนพื้น

ภาพนี้ทำให้คนในตระกูลหนิงหวาดกลัวอีกครั้ง

ดาบของซุนเจียนจะเปื้อนเลือดทันทีที่ถูกชักออกจากฝัก

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ลงมือ ไม่ใช่เพราะตระกูลหนิงทรงอำนาจแต่เพราะตระกูลหนิงมีบุญคุณต่อหลงเฟย และเพียงเพราะหลงเฟยห้ามปรามเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

เมื่อมองดูปู่ของเขาซึ่งเจ็บปวดเป็นอย่างมากจนน้ำตาไหลอาบแก้ม ซู่เหมิงไม่รู้สึกปวดใจเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับสะใจในความโชคร้ายของปู่

"บ้าชะมัด คุณปู่โง่หรือไง?"

หลงเฟยได้เปิดเผยตัวตนของเขาในฐานะองค์ชายผู้พิชิตแดนเหนือแล้ว!

"ราชันไม่ใช่ผู้ที่คนธรรมดาอย่างเราจะรับมือได้!"

"ถ้าคุณปู่อยากตายก็อย่าลากผมไปตายด้วย!"