บทที่ 12

สิ่งที่ชายชรา Sikong พูดนั้นถูกต้อง สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คืออนุญาตให้ผู้คนจำนวนมากขึ้นได้รับการรักษาพยาบาลของเขา เพื่อสืบสานการแพทย์คลาสสิกและกองทัพของ Sumeru และรับใช้ประชาชน

แต่ฉันไม่มีเงินขนาดนั้น ดังนั้น การเอาเงินคนอื่นมาเปิดคลินิกรักษาตัวเองก็ไม่สมควร...

"คุณปู่พูดถูก Lizi ตัวน้อย เธอควรทำสิ่งนี้" เมื่อเห็นสีหน้าของ Lin Feng เปลี่ยนไป Si Konglan รู้ว่าเขาถูกโน้มน้าวใจ ดังนั้นเธอจึงก้าวไปข้างหน้าและพูดว่า "ฉันไม่อยากเห็นผู้ป่วยเหล่านั้นถูกปฏิบัติเช่นนี้ โดย Martial God "ปล่อยให้หมอต้มตุ๋นทำร้ายคุณ"

“แต่ฉันไม่สามารถเอาเงินของคุณไปใช้เปล่าๆ ได้ ของขวัญชิ้นนี้แพงเกินไป ฉันรับไม่ได้จริงๆ”

หลินเฟิงรู้สึกอายมาก

การเปิดร้านขายยาในพื้นที่ Jiangbei จะมีค่าใช้จ่ายอย่างน้อยหลายแสน

เขาสามารถเอาเงินมากมายจากบ้านของ Sikong ได้อย่างไร!

“ใครบอกว่าเราจะให้เงินคุณ”

ชายชรา Sikong นั่งช้าๆ มองเข้าไปในดวงตาของ Lin Feng และพูดว่า: "สิ่งนี้ต้องจัดการ มันเป็นของตระกูล Sikong ของเรา และคุณมีอำนาจเต็มที่ในการจัดการมัน ไม่ว่ากำไรหรือขาดทุนจะเป็นอย่างไร เราก็ไม่ ไม่ต้องสนใจหรอก แค่ดูแลข้างใน "รักษาคนป่วย"

อย่างที่สีคงบอก เขามีแผนในใจอยู่แล้ว

ธุรกิจของครอบครัว Sikong กระจายไปทั่วโลกและเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมต่างๆ แต่พวกเขาไม่เคยลงทุนในยา

นี่อาจเป็นโอกาสสำหรับพวกเขาที่จะเข้าสู่วงการการแพทย์ แน่นอน ที่สำคัญกว่านั้น ต้องขอบคุณ Lin Feng และช่วยให้เขาสมหวัง

"เซียวหลินจือ อย่าลังเล"

ซือคงหลันก้าวไปข้างหน้าและจับมือหลินเฟิงและพูดอย่างฉุนเฉียว: "เป็นไปได้ไหมว่าเจ้ามีใจที่จะทำให้ท่านปู่ผิดหวัง?"

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็จะตกลง และจะไม่ทำให้ความหวังของคุณผิดหวังอย่างแน่นอน”

หลินเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ และตกลงในที่สุด: "ไม่ต้องกังวล ฉันจะคืนค่าใช้จ่ายของคุณที่ศูนย์การแพทย์โดยเร็วที่สุดอย่างแน่นอน"

เดิมที Sikong Lan ต้องการที่จะปฏิเสธ แต่ถูกหยุดโดยชายชรา

เนื่องจากหลินเฟิงมีจิตใจเช่นนั้น จึงเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะปฏิเสธความเมตตาของเขา

“เอาล่ะ สำหรับเรื่องหลัง ฉันจะขอให้คนทำสัญญากับคุณ”

ชายชรา Sikong ยิ้มอย่างเต็มที่

หลานสาวตัวดีของเขามีเมตตาต่อผู้คน

หลังจากแลกเปลี่ยนความพอใจกันเล็กน้อย ในที่สุด หลินเฟิง ก็เดินออกจากตระกูลซีคง

มันมืดแล้วและเขาต้องกลับไปให้เร็วที่สุด มิฉะนั้น แม่ของเขาจะต้องเป็นห่วงเขาอีก

ทันทีที่ฉันกลับถึงบ้าน ฉันได้รับการต้อนรับด้วยกลิ่นผัก

ตั้งแต่แม่ของเขาเข้าโรงพยาบาล เขาไม่เคยรู้สึกอบอุ่นเช่นนี้มาก่อน

เมื่อเห็นแม่ของเขาค่อยๆ เดินไปหาเขาพร้อมกับจาน หลินเฟิงก็ยิ้มหวาน

“ยิ้มทำไม ไปล้างมือแล้วไปกินข้าวกัน”

แม่หลินมองเขาและพูดอย่างโกรธเคือง

"ดี!"

หลินเฟิงรับอาหารจากมือของแม่หลิน และพบว่ามือของเธอเต็มไปด้วยหนังด้าน

เพื่อดูแลเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาต้องทนทุกข์ทรมานมาก แต่เขาไม่เคยสังเกตเลย

“แม่ครับ ผมจะปล่อยให้คุณมีชีวิตที่ดีในอนาคตอย่างแน่นอน” หลินเฟิงมองไปที่หลิน มู่ และพูดอย่างเป็นทุกข์

“เราเป็นอย่างนี้ก็พอใจแล้ว” แม่ของหลินรู้สึกสะเทือนใจ เธอรู้สึกเสียใจแทนลูกชายที่สูญเสียความรักของพ่อ และเธออยากจะส่งสิ่งดี ๆ ในโลกนี้ให้กับเขา

แต่เขาไม่คิดว่าเขาจะบังเอิญเข้าไปในโรงพยาบาล หลินเฟิงต้องตกใจมาก