บทที่ 17

เช้าวันรุ่งขึ้น ร้านขายยาเปิดอีกครั้ง

ครั้งนี้ นอกจากหลินเฟิงแล้ว ยังมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยตำหนิอีกด้วย

หลังจากที่นายสีกงพบว่าร้านขายยาว่างเปล่า เขาใช้อำนาจที่มีเพื่อเรียกร้องอย่างเข้มงวดต่อบริษัทของเขา

ตราบใดที่พวกเขายังเป็นลูกจ้างของตระกูล Sikong พวกเขาต้องไปที่ร้านขายยาของ Lin Feng เพื่อซื้อยา

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังสามารถได้รับเงินคืนตามเปอร์เซ็นต์ของเงินที่พวกเขาใช้ในการซื้อยา

เมื่อเห็นผู้คนพลุกพล่านมาจากประตู หลินเฟิงก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างอบอุ่นเพื่อทักทายพวกเขา

ถึงจะเป็นหมอก็ไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวขนาดนั้น

แต่ตอนนี้ร้านขายยาต้องการลูกค้าเหล่านี้ และเขาต้องปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนพระเจ้า

คนจำนวนมากมาหาหมออย่างช้า ๆ เมื่อเห็นท่าทางยุ่ง ๆ ของหลินเฟิง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยปอกที่มองจากข้างสนามก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือ

ท้ายที่สุดแล้ว เขาเป็นหมอ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะเพิกเฉยต่อผู้ป่วยเมื่อพวกเขามาพบแพทย์

คนที่เดินผ่านประตูเห็นคนไข้จำนวนมากเรียงกันอยู่ข้างในจึงรีบเข้าไปอย่างอยากรู้อยากเห็น ทันใดนั้น ร้านขายยาก็ยุ่งมาก

พลเมืองบางคนเห็นว่าธุรกิจของพวกเขากำลังเฟื่องฟูมาก และมีแพทย์ที่เป็นผู้ใหญ่และมั่นคงที่มีใบหน้ามีรอยย่นอยู่ที่นั่น ดังนั้นพวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะประทับใจร้านขายยาแห่งนี้มากขึ้น

ทันใดนั้นมีคนกระโดดออกมาจากฝูงชนในแถว คนๆ นั้นมองหน้าป๊อกกี้อย่างตื่นเต้นและพูดว่า "รุ่นพี่! นี่คุณจริงๆเหรอ?

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าที่มีรอยบิ่นก็เงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น เขาครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะนึกขึ้นได้ในที่สุด นี่ไม่ใช่คนไข้แปลกหน้าที่เขาเคยรักษาใช่ไหม

ขณะนั้นเขาเพิ่งกลับจากต่างประเทศและเขาเห็นคนไข้รายนี้ แต่เขาไม่รู้ว่าเขาได้ยินข่าวลือของใคร เขายืนยันว่าเขาจ่ายยาให้เขาตามอำเภอใจ

โชคดีที่ความขัดแย้งได้รับการแก้ไขและอาการของผู้ป่วยดีขึ้น

“ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

มาซี่ถามอีกฝ่ายด้วยสีหน้ากังวล

คนๆ นี้จำเขาได้ ใบหน้าที่มีรอยย่นยังคงขยับเล็กน้อย

“ฉันสบายดี ขอบใจนะที่เข้าใจผิด ใคร ๆ ก็มาหาเขา หมอนี่นอกจากจะเก่งเรื่องยาแล้ว ยังใจดีด้วย คุณจะไม่เสียใจเลยที่ได้เจอเขา”

ขณะที่ชายคนนั้นพูด เขาแนะนำให้ทุกคนไปที่ใบหน้าที่มีรอยแตกเพื่อรับการรักษา

ทันใดนั้น ผู้คนที่อยู่ด้านข้างของ Lin Feng ก็เดินไปที่ด้านข้างของเขาเช่นกัน

หลินเฟิง: "..."

อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ปัจจุบันดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก อย่างน้อยก็มีบางคนยินดีที่จะมาที่ร้านยาเพื่อรับการรักษา

จะไปขอการรักษาจากเขาหรือหน้ามีรอยปะนั้นไม่สำคัญนัก ตราบใดที่สามารถแก้ไขความเจ็บปวดของผู้ป่วยได้ มันก็เหมือนกัน

เมื่อเห็นว่าใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยตำหนิกำลังยุ่งอยู่ หลินเฟิงก็ทำงานบ้านเช่นกัน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและมันก็เป็นเวลากลางคืน

“ฉันไม่คิดว่าการทำในศูนย์การแพทย์จะน่าสนใจขนาดนี้” หม่าซีเหลียนพูดด้วยอารมณ์หลังจากเห็นผู้ป่วยรายสุดท้าย

เขาคิดเสมอว่าในสถานที่เล็ก ๆ อย่างคลินิก ผู้คนที่มาหาหมอมักหยาบคาย ดังนั้นเขาจึงไม่เคยประทับใจพวกเขาเลย

แต่วันนี้ฉันได้เรียนรู้ว่าคุณภาพของคนเหล่านี้ไม่ได้แย่ไปกว่าคนรวยเหล่านั้นเลย และพวกเขายังเคารพหมอมากด้วยซ้ำ

"ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักในวันนี้"

หลินเฟิงมองไปที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยตำหนิด้วยความอิจฉา

ถ้าเขาโตขนาดนี้ คนไข้พวกนั้นคงไม่ชอบเขาแน่ๆ

"ฉันได้รับเงินมากมายจากคุณ คุณจะขอบคุณฉันได้อย่างไร" ใบหน้าที่มีตราประทับมองหลินเฟิงด้วยสายตาที่พึงพอใจมากขึ้นเรื่อยๆ

แม้ว่าวันนี้หลินเฟิงจะไม่เห็นผู้ป่วยสักสองสามราย แต่ยาที่เขาสั่งนั้นแม่นยำมาก

ระดับของเขาเอาชนะแพทย์ส่วนใหญ่ในประเทศได้แล้ว

“ฉันจะสอนทักษะทางการแพทย์ของฉันให้คุณ”

หลินเฟิงมองไปที่เขาและพูดอย่างภาคภูมิใจ: "ฉันยังหวังว่าทักษะทางการแพทย์ของฉันจะสามารถช่วยผู้คนได้มากขึ้น ความแข็งแกร่งของฉันเพียงอย่างเดียวมีจำกัด ฉันคิดว่ามันเหมาะสมมากที่จะส่งต่อให้กับคุณ"