บทที่ 18

"ช่วย?"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าที่มีรอยย่นก็ไม่มีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

เขาคิดค่าปรุงยาและราคาก็ไม่แพง เขาจะช่วยในคลินิกรักษาฟรีนี้ได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น หลินเฟิงบอกว่าเขาจะสอนเขา ใครจะรู้ว่าจริงหรือไม่?

บางทีเขายังต้องการที่จะแอบเรียนรู้งานฝีมือของเขา?

"ขวา."

หลินเฟิงดูเหมือนจะเห็นว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ และพูดว่า "ฉันจะให้เงินที่ได้รับจากร้านขายยาก่อน"

เมื่อได้ยินว่าเขาร่ำรวย ใบหน้าที่มีตำหนิของเขาก็ขยับเล็กน้อย

แต่เพื่อรักษาหน้าเขาก็ยังแสร้งทำเป็นปฏิเสธ

“ยังไงก็สัญญาไม่ได้หรอกนะ”

ใบหน้าบูดบึ้งกล่าว แต่ก็หาเหตุผลปฏิเสธไม่ได้

“ถ้าคุณไม่ต้องการ ฉันจะบอกจินไท่ว่านายน้อยจะไม่ให้ความร่วมมือกับการรักษา”

หลินเฟิงมองไปที่เขาแล้วพูดว่า: "จินไท่ขอให้คุณดูแลนายน้อย ถ้าเขาไม่ได้รับการรักษาและมีบางอย่างผิดพลาด คุณจะใช้อะไรจัดการกับมัน"

เมื่อนายน้อยจินหยวนเป่าถูกกล่าวถึง ใบหน้าที่มีรอยบวมรู้สึกปวดศีรษะ

ทำไมเด็กที่แข็งแรงถึงเป็นโรคประหลาดได้?

“เจ้าควรจะมีความสามารถจริงๆ มิฉะนั้นข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป”

Mazi มองไปที่ Lin Feng และพูดอย่างขุ่นเคือง

เมื่อเห็นว่าเขาเห็นด้วย หลินเฟิงก็มีความสุขมากเช่นกัน

อย่างน้อยเมื่อมีเขาอยู่เคียงข้าง คลินิกก็สามารถไปถูกทางได้ในตอนนี้ และเขาสามารถอธิบายกับครอบครัว Sikong ได้

เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน ซือคงหลันก็มาหาพวกเขาพร้อมอาหารอันโอชะ

หลังจากพบผู้ป่วยรายสุดท้ายในร้านขายยา ซือคงหลันก็พูดอย่างมีความสุข: "เซียวหลินจือ วันนี้กิจการไปได้สวย"

"มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉันทั้งหมด"

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น เขาก็ก้าวไปข้างหน้าและคว้าอาหารจากมือของซือกงหลัน

เขาทำงานหนักตลอดทั้งเช้า และเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะกินอะไรเลย

เมื่อเห็นเขาเช่นนี้ หลินเฟิง ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

ถึงจะโตแล้วก็ยังดูเหมือนเด็ก

"หลานเอ๋อ ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนจากครอบครัวของคุณ" หลินเฟิงมองไปที่ Sikong Lan ด้วยความขอบคุณ

เขารู้อยู่แล้วว่าสมาชิกของครอบครัว Sikong ขอให้พนักงานมาที่ร้านขายยาแห่งนี้เพื่อซื้อยา

ธุรกิจร้านขายยาเริ่มดีขึ้นและความช่วยเหลือของพวกเขาก็ขาดไม่ได้

"ทั้งหมดนี้เป็นจุดแข็งของคุณเอง"

Sikong Lan ไม่สนใจ

สำหรับเธอแล้ว ความช่วยเหลือเล็กน้อยนี้ไม่มีค่าอะไรเลย มันเป็นเพียงประโยคเดียว

“ตอนนี้ธุรกิจร้านขายยามาถูกทางแล้ว และพนักงานของคุณไม่จำเป็นต้องมาซื้อยาให้ฉันอีกต่อไป”

หลินเฟิงรู้สึกอายเล็กน้อยเมื่อเขาพูดแบบนั้น แต่เขาต้องถ่ายทอดประเด็นนี้

ยาแก้หวัดและยาสามัญประจำบ้านในร้านขายยาขาดตลาด และหลายคนซื้อจำนวนมากในคราวเดียว

ในความเป็นจริง ทุกคนมียาในปริมาณที่จำกัด และเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเขาที่จะกินยาทุกที่ทุกเวลา ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์อื่นใดนอกจากการใช้ทรัพยากรอย่างสิ้นเปลือง

"ทำไม?"

Sikong Lan ถามอย่างงงงวย

มีคนมาซื้อยาไม่ดีเหรอ?

แม้ว่าเงินส่วนนี้สำหรับซื้อยาจะถูกอุดหนุนในที่สุด แต่อย่างน้อยก็จะเพิ่มความนิยมของร้านขายยาและช่วยให้ลูกค้าตัวจริงมาซื้อยาที่นี่มากขึ้น

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้านายทุกคนที่ต้องการจัดการต้องการให้เกิดขึ้นหรือ?

“เราต้องใช้ของทุกอย่างให้เกิดประโยชน์สูงสุดและปล่อยให้ใช้ในที่ที่มีประโยชน์ แทนที่จะปล่อยให้คนที่มีสุขภาพดีเหล่านี้ซื้อกลับคืนแล้วโยนทิ้งเมื่อวันหมดอายุ นั่นคือการสูญเปล่า”

หลินเฟิงโน้มน้าวใจ

“ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนั้นแล้ว ข้าก็จะบอกคุณปู่” Sikong Lan กล่าวอย่างเอือมระอา