บทที่ 19

ใบหน้าที่มีตราประทับมองไปที่ปฏิกิริยาของหลินเฟิง และถามด้วยความสับสนว่า "ทำไมจู่ ๆ คุณถึงมีอาการชัก?"

“อาการป่วยของหยวนเป่าหายแล้ว!”

หลินเฟิงมองไปที่ใบหน้าที่มีรอยเปื้อน และพูดอย่างตื่นเต้น: "มันหายดีแล้ว ฉันรักษาอาการป่วยที่ดื้อรั้นของเขาแล้ว"

"อะไร?"

ใบหน้าที่บอบช้ำไม่เชื่อและรีบไปตรวจดูอาการของจินหยวนเป่า

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาตื่นเต้นจนแทบจะร้องไห้ ในที่สุดนายน้อยของเขาก็ฟื้น

แต่เมื่อคิดว่าตนอาจถูกไล่ออก ใจก็กลับมาหนักอึ้งอีกครั้ง

ฉันทำงานอย่างหนักเพื่อศึกษาปัญหาที่ฉันไม่สามารถแก้ไขได้เป็นเวลาหลายปี แต่ภายในครึ่งเดือน มันก็สามารถแก้ไขได้โดยหลินเฟิง

ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

แต่หลินเฟิงก็มีพลังเช่นนั้น

“นายน้อย เรากลับบ้านได้แล้ว”

ใบหน้าที่มีรอยคล้ำดูที่ Jin Yuanbao อย่างมีความสุข

เขายังยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อได้ยินว่าเขาสามารถกลับบ้านได้

ข่าวไปถึงหูของจินไท่อย่างรวดเร็ว เขาปฏิเสธการประชุมในวันนั้นโดยตรง และรีบไปโรงพยาบาลโดยไม่หยุด

ในตอนแรกเขาถูกทิ้งให้อยู่ในคลินิกเล็กๆ แห่งนี้ ด้วยความคิดที่จะลองดู อย่างไรก็ตาม หลินเฟิงยังเด็กเกินไปที่จะโน้มน้าวเขา

แต่ตอนนี้แม้แต่ Pocky Face ก็ยืนยันว่านายน้อยหายดีแล้ว

ไม่มีอะไรผิดปกติกับร่างกายของ Jin Yuanbao

“คุณช่วยชีวิตลูกชายของฉันไว้ และฉันจะขอบคุณมากอย่างแน่นอน” จินไท่กอดจินหยวนเป่าไว้ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่เต็มใจที่จะปล่อย

ตลอดมา เพราะเขารู้ว่าจินหยวนเป่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานและกลัวความเจ็บปวดหลังจากการตายของเขา เขาจึงดูอบอุ่นเสมอ

แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่าเขาสามารถมีชีวิตที่ดีได้ เขาก็วางไม่ลง

“ยินดีครับ นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ”

Lin Feng กล่าวอย่างสุภาพ

“ข้าไม่คาดฝันว่าเจ้าจะมีความสามารถเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย เจ้าได้สูญเสียพรสวรรค์ของเจ้าไปแล้วในศูนย์การแพทย์แห่งนี้ ข้าจะจัดการให้เจ้าเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลใหญ่ เจ้าสามารถไปที่นั่นเพื่อศึกษาต่อได้”

Jin Tai อยากจะขอบคุณ Lin Feng จริงๆ

การช่วยเหลือลูกชายของเขาก็เหมือนกับการรักษาความหวังของเขา

"ขอบคุณสำหรับความกรุณา ความฝันของฉันคือการเปิดคลินิกการแพทย์ แม้ว่าฉันจะไปทำงานที่โรงพยาบาลไม่ได้ แต่ฉันก็จะตั้งใจเรียนและอัพเดทความรู้อยู่เสมอ"

หลินเฟิงปฏิเสธอย่างสุภาพ

เขายังไม่ได้เรียนรู้สุเมรุการแพทย์สูตรอย่างถี่ถ้วน ดังนั้นเขาจะมีความคิดที่จะเรียนรู้สิ่งอื่น ๆ ได้อย่างไร

ตอนนี้เขาควรอยู่ในโรงพยาบาลอย่างซื่อสัตย์และทำงานหนัก

เขาเชื่อว่าตราบใดที่เขาทำผลงานได้ดี จำนวนผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาในบั้นปลายจะไม่น้อยไปกว่าผู้ป่วยในโรงพยาบาล

"ทุกคนมีแรงบันดาลใจของตัวเอง และฉันไม่บังคับพวกเขา"

หลังจากที่จินไท่พูดจบ เขาก็มองไปที่บอดี้การ์ดข้างๆ

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา อีกฝ่ายก็ยกกล่องเหล็กในมือขึ้น

โดยธรรมชาติแล้ว หลินเฟิงรู้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างในคือแบงค์ร้อยหยวน และนั่นคือสิ่งที่คนรวยทำ

แม้แต่กล่องเงินก็เหมือนกันเป๊ะ!

“คราวนี้นายน้อยยังสามารถดีขึ้นได้ ยังคงต้องพึ่งพาคำแนะนำของผู้อาวุโส”

หลังจากที่ Lin Feng พูดจบ เขาก็ผลักใบหน้าที่มีตราประทับออกไป

ใบหน้าของ Mazi มึนงง ในช่วงเวลานี้เขากินข้าวกับนายน้อยเท่านั้นและไม่ได้ทำอย่างอื่นที่เกี่ยวข้องกับการรักษาโรค!

"ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณ!"

เมื่อจินไท่ได้ยินเช่นนี้ เขาก็มองไปที่ใบหน้าที่มีรอยเปื้อนอย่างขอบคุณ

"นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ"

มาร์คก้มหน้าลง แม้จะละอายใจ แต่เพื่อชีวิต เขาไม่อาจปฏิเสธของดีที่หล่นลงมาจากฟากฟ้านี้ได้