บทที่ 2

“มารักษาเหรอ?”

ทั้ง Zhao Na และ Zhu Zhen ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

“ไอ้สารเลว น้ำเสียงของเจ้าไม่ดุร้าย เจ้ามารักษามัน? เจ้าต้องการทำให้แม่ของเจ้าตายเร็วๆ นี้หรือ?” จ้าวน่าดุอย่างโกรธเกรี้ยว

จูเจิ้นกล่าวด้วยใบหน้าเศร้าหมอง: "โรงพยาบาลของเราได้ตรวจสอบทุกด้านแล้ว และแพทย์ทุกคนก็สับสนว่าจะทำอย่างไรดี คุณจะรักษาได้อย่างไร"

“คุณเป็นหมอ คุณเรียนแพทย์มาหรือเปล่า คุณมีประสบการณ์ด้านการแพทย์หรือไม่”

หลินเฟิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา: "คุณเป็นหมอ คุณเรียนแพทย์มา คุณมีประสบการณ์ คุณจะรักษามันไม่ได้หรือ?"

"คุณ..." จูเจิ้นสำลักคำพูดของเขา แล้วพูดอย่างโกรธเคือง: "หมอไม่ใช่พระเจ้า และพวกเขาไม่สามารถรักษาได้ทุกโรค!"

“นั่นเป็นเพราะความงี่เง่าของคุณ” หลินเฟิงพูดอีกครั้ง

Zhu Zhen โกรธมากจนหน้าของเขาเหมือนตับหมู

“ใครว่าโรงพยาบาลของเราเต็มไปด้วยคนงี่เง่า” ทันใดนั้น เสียงคนแก่ก็ดังมาจากหน้าประตู

ชายชราผมขาวเดินเข้ามา จ้องมองหลินเฟิงด้วยความไม่พอใจ

“คณบดี?” จูตกใจและถาม “คุณมาที่นี่ได้อย่างไร”

ฟ่านเต๋อไห่ชำเลืองมองเขาและพูดช้าๆ: "เมื่อกี้ฉันเดินผ่านไป และได้ยินเสียงดังที่นี่ และดูเหมือนว่าบางคนจะบอกว่าคนในโรงพยาบาลของเราล้วนเป็นคนงี่เง่า?"

เมื่อเห็นความไม่พอใจของคณบดี จูเจิ้นก็ชี้ไปที่หลินเฟิงทันทีและพูดว่า

“ดีน เด็กคนนี้ คนไข้กำลังจะตายตอนที่เขาถูกส่งไป และตอนนี้เขาไม่มีพลัง ดังนั้นเขาจึงมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา!”

หลินเฟิงหันกลับมาและมองไปที่ชายชราที่อยู่ตรงข้าม

“เจ้าหนุ่ม เจ้าต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เจ้าพูด เราได้ประชุมเพื่อศึกษาอาการของคนไข้รายนี้ โรคหอบหืดของเขาทรุดหนักลงมาก ถึงเจ้าจะเสาะหาผู้เชี่ยวชาญทั่วโลกก็รักษาเขาไม่ได้ "แวนเดอร์เฮยพูดอย่างเย็นชา

หลินเฟิงและเขามองหน้ากันโดยไม่มีความเขินอายแม้แต่น้อย: "ฉันรักษาได้!"

“คุณ...” แวนเดอร์เฮย์โกรธจัด “คุณมันไร้เหตุผล คุณรู้ไหมว่าตอนนี้ผู้ป่วยมีอาการอย่างไร? อาการอะไรเกิดจากความเสื่อมโทรม? คุณแค่พูดไร้สาระที่นี่!”

“ฉันไม่รู้” หลินเฟิงส่ายหัวอย่างตรงไปตรงมา

“แต่ฉันรักษาได้!”

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาการนี้เป็นอย่างไร แต่ยืนยันว่าเขาสามารถรักษามันได้ ฟ่านเต๋อไห่เกือบจะเป็นลมด้วยความโกรธ

ชายหนุ่มคนนี้ดื้อรั้น!

“แล้วรักษาไม่ได้เหรอ” เขาถามอย่างกังวลใจ

"ฉันจะรับผลที่ตามมาทั้งหมดหากฉันไม่สามารถรักษาได้ด้วยตัวเอง" หลินเฟิง กล่าวด้วยสายตาที่แน่วแน่

“แต่ถ้าฉันหายป่วยล่ะ?”

หาย?

สภาพปัจจุบันของผู้ป่วยไม่สามารถรักษาได้เลย เว้นแต่เทพเจ้าจะลงมายังโลก Fan der Hai แน่ใจ

“ถ้าคุณหาย คุณจะพูดอะไรก็พูดอย่างนั้น” เขาพูดอย่างไม่มีท่าทีเขินอาย

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลินเฟิงไม่ลังเล เหลือบมองทั้งสามคน หันหลังและเดินไปที่เตียงในโรงพยาบาล

“ข้าไม่รู้ความดีความเลว!” จูเจินสบถอย่างโกรธจัด

ใบหน้าของ Fan Dehai มืดมน Zhu Zhen และ Zhao Na ยืนอยู่ข้างหลังเขา และทั้งสามคนมองดูอย่างเย็นชา

จากมุมมองของพวกเขา ตอนนี้เฝิงลี่ไร้อำนาจ และคงไม่นานนักที่เด็กคนนั้นจะต้องเสียใจในสิ่งที่เขาได้ทำลงไป

Lin Feng มาที่เตียงและจับชีพจรแม่ของเขาก่อน ฉากนี้ทำให้ Fan Dehai และคนอื่น ๆ งงงวย

เด็กคนนี้เรียนแพทย์แผนจีนหรือเปล่า?

แต่แล้วความคิดนี้ก็ผุดขึ้นในใจของพวกเขาพวกเขารู้ดีที่สุดว่าการแพทย์แผนจีนนั้นยากเพียงใด ในวัยของ Lin Feng ไม่ต้องพูดถึงการเรียนรู้เลยการที่เขาจะเริ่มต้นได้คือปัญหา

"มันไร้สาระ!" Fan der Hai พูดด้วยเสียงต่ำ

หลังจากรู้สึกถึงชีพจร หลินเฟิงก็ปลดกระดุมเสื้อของแม่ จากนั้นจึงหยิบเข็มเงินที่ผ่านการฆ่าเชื้อออกมา

เขายกเข็มขึ้นและทิ้งเข็มเงินเจ็ดเล่ม กระบวนการทั้งหมดไม่ยุ่งเหยิงเลย

หลังจากที่เขาหยุด Fan Dehai และ Zhu Zhen ที่อยู่ข้างหลังเขาเห็นสถานการณ์อย่างชัดเจน