บทที่ 20

"ใช่ ข้างนอก มันคือโฆษณาชวนเชื่อของคุณ!"

ชายชรามองไปที่หลินเฟิงและพูดด้วยความเอร็ดอร่อย

ใบหน้าของหลินเฟิงซีดสนิท ไม่แปลกใจเลยที่แม่ของเขาจะพูดกับเขาแบบนี้

"มันน่าทึ่งจริงๆ ไม่เคยมีใครมีอำนาจเช่นนี้มาก่อนในพื้นที่ของเรา หนังสือพิมพ์หลายฉบับรายงานพร้อมกัน มันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จากรุ่นสู่รุ่น"

ชายชรามองไปที่หลินเฟิงและชื่นชมอีกครั้ง

“ท่านผู้เฒ่า ท่านมาที่นี่มีธุระอันใดหรือ?”

หลินเฟิงเห็นว่าท่าทางของชายชราไม่ค่อยดีนัก และเขากำลังจะเริ่มการวินิจฉัย

“แน่นอน เขาเป็นหมออัจฉริยะ รายงานทางทีวีก็ไม่ผิด แค่ดูก็รู้ว่ามีอะไรผิดปกติในตัวฉัน”

หลังจากพูดจบ ชายชราก็ระเบิดผายลมสีรุ้งอีกครั้ง

Lin Feng ได้ยินในหูของเขา แต่ในใจเขาไม่รู้สึกมีความสุข

ท้ายที่สุด มันโอเคจริงๆ ไหมที่จะโอ้อวดเช่นนี้เพื่อประโยชน์ในการโอ้อวด?

"นี่คือขาของฉัน ซึ่งมันแย่มาตลอด ช่วงนี้ฝนตกทีไรก็ปวดทุกที"

ชายชราเปลี่ยนริมฝีปากที่จริงจังของเขาอีกครั้ง มองไปที่หลินเฟิงและพูดว่า "หมออัจฉริยะ คุณสามารถรักษาฉันได้แน่นอนใช่ไหม"

“ผมจะทำให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน”

หลินเฟิงตอบ จากนั้นจึงวินิจฉัยและรักษาเขาอย่างจริงจัง

"เป็นโรคข้ออักเสบและเกาต์"

“ฉันรู้เรื่องนี้ แต่ฉันไม่สามารถดีขึ้นได้ ฉันได้ยินมาว่าคุณสามารถรักษาโรคในครรภ์ของแม่ได้ ฉันเป็นโรคเก๊าท์นิดหน่อย มันต้องไม่มีปัญหา”

ชายชราให้ความหวังเกือบทั้งหมดกับหลินเฟิง มิฉะนั้นเขาจะไม่ยกย่องเขาอย่างหนัก

“นี่เป็นปัญหาเก่า และจะต้องใช้เวลาระยะหนึ่งในการรักษา ฉันจะฝังเข็มให้คุณก่อน แล้วค่อยมาหาฉันวันเว้นวัน”

หลังจากอธิบายให้ผู้ป่วยฟังและเห็นเขาออกไป หลินเฟิงแทบรอไม่ไหวที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา

ทันทีที่เขาเปิดการให้คำปรึกษาในท้องถิ่น เขาก็เห็นใบหน้าของเขาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

"เกิดอะไรขึ้น?"

Lin Feng รู้สึกงงงวย อาจเป็นตระกูล Sikong อีกครั้งหรือไม่?

ท้ายที่สุดแล้ว ในพื้นที่นี้ พวกเขาเป็นคนเดียวที่สามารถทำอาหารในระดับนี้และมีความสัมพันธ์กับเขา

ก่อนที่เขาจะจัดการความคิดของเขา เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตู

มองขึ้นไปก็เห็นจินแท

“อาจารย์หลินเฟิง”

มีรอยยิ้มที่มองไม่เห็นบนใบหน้าที่ตึงเครียดของจินไท่

“คุณจิน คุณอยู่ที่นี่ แต่คุณชายรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า”

หลินเฟิงก้าวไปข้างหน้าด้วยความเคารพ ไม่กล้าแม้แต่น้อย

“หยวนเป่าสบายดีแล้ว ขอบคุณการฟื้นฟูมือที่ยอดเยี่ยมของคุณ พ่อลูกของเราเข้ากันได้อย่างมีความสุขมาก”

เมื่อนึกถึงอดีต ฉันทนไม่ได้ที่จะเผชิญกับความเจ็บปวดจากการพรากจากกัน และปล่อยให้หยวนเป่าอยู่ในความหนาวเย็นเสมอ

แต่เขาก็เป็นพ่อคนแล้ว ดังนั้นเขาจะละเลยลูก ๆ ของเขาได้อย่างไร?

“นั่นคือสิ่งที่ฉันควรทำ ฉันไม่รู้ว่าคุณจินอยู่ที่นี่หรือเปล่า มีอะไรหรือเปล่า”

“ของขวัญสำหรับคุณ ฉันหวังว่าคุณจะชอบมัน”

เมื่อมองไปที่เขาเช่นนี้ จินไท่ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นการจัดการของเขาเอง

“ฉันจะขอให้มาซี่มาช่วย ภายใต้การนำของคุณ คลินิกนี้จะพัฒนาอย่างรวดเร็วอย่างแน่นอน”

หลังจากที่จินไท่พูดจบ เขาก็หันหลังและจากไป

ไม่ไกลนัก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยตำหนิถือถุงใบใหญ่และใบเล็กเดินไปที่ห้องโถงพยาบาล

"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง"

ขณะที่กำลังถือบางอย่าง หลินเฟิง มองไปที่ใบหน้าที่มีรอยปะและถามอย่างสงสัย

“คุณเป็นคนดังอยู่แล้ว ร้านขายยานี่จะแย่ได้ยังไง ทำไมฉันไม่มาช่วย ฉันเกรงว่าคุณจะรีบเร่งทำพลาดเอง”

มาซี่พูดด้วยใบหน้าที่มีความสุขราวกับว่าเขาได้กลับบ้าน

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” หลินเฟิงยังคงสูญเสีย