บบที่ 3007 เส้นทางโจมตีสู่แนวหน้า

เฮ่าเทียนจะไม่เข้าใจความตั้งใจของ หัวเทียนไห่ได้อย่างไร

เขาต้องการจัดการพันธมิตรชิงเซวียนของหลินหยางให้อยู่เบื้องหลัง และไม่สามารถเข้ามาแทรกแซงในสงครามตำหนักเทียนเสินได้ เมื่อถึงเวลาที่จะพิชิตตำหนักเทียนเสินพวกเขาและผู้มีอำนาจอื่นๆในพันธมิตรจะแบ่งผลประโยชน์ทั้งหมดของตำหนักเทียนเสินส่วนหลินหยางที่ยังคงสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง แม้แต่เส้นขนเพียงเส้นเดียวก็ไม่สามารถแบ่งด้วยได้

เฮ่าเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะกำลังครุ่นคิด

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หายใจเข้าลึก ๆ และพูดอย่างสงบ: "ข้ารู้สึกละอายใจที่จะพูดแบบนั้น แต่จริงๆแล้ว ข้ากำลังวางแผนที่จะปล่อยให้สองตระกูลของเรา คือหอเหลยเจ๋อเทียนและสำนักเฉียนคุนเทียนตี้รับผิดชอบร่วมกันในเรื่องการขนส่ง แต่ว่าสำนักเฉียนคุนเทียนตี้มีการเปลี่นแปลงเมื่อไม่นานมานี้และไม่มีกำลังสนับสนุนในครามของตำหนักเทียนเสิน จึงไม่ได้มีส่วนร่วมในการพิชิตตำหนักเทียนเสิน ดังนั้นฝ่ายสนับสนุนเบื้องหลังจึงต้องการใครสักคนมารับหน้าที่!”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เฮ่าเทียนก็เหลือบมองหลินหยาง

“ผู้นำพันธมิตรหลิน ข้าก็ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เจ้า แต่นั่นเป็นเป็นเพราะพันธมิตรของเจ้าไม่แข็งแกร่งพ่อให้ต่อสู้ ถ้าส่งไปแนวหน้ามันจะไร้ประโยชน์ ดังนั้นข้าคิดว่าสิ่งที่ผู้นำพันธมิตรหัวพูดก็สมเหตุสมผล ตอนนี้ก็เหลือแค่ความคิดเห็นของเจ้าเท่านั้น ”

เฮ่าเทียนพูดอย่างสละสลวย ตามสถานะของเขา จริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องขอความเห็นจากหลินหยางก็ได้ หากผู้นำพันธมิตรอื่นๆโจมตีพร้อมกัน หลินหยางก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

หลินหยางเคาะนิ้วของเขาเป็นจังหวะบนโต๊ะหินและคิด

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าและพูดว่า"จะขอให้ข้ารับผิดชอบผ่ายเบื้องหลังก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ข้ามีเงื่อนไข!"

“เงื่อนไขอะไร?” เฮ่าเทียนถาม

“คนเหล่านี้ที่ติดตามข้าก็เป็นคนที่มีความบาดหมางนองเลือดกับตำหนักเทียนเสินพวกเขาทุกคนกระตือรือร้นที่จะเข้าไปในตำหนักเทียนเสินและล้างแค้นแทนญาติและเพื่อน ๆ ของพวกเขา ดังนั้นข้าหวังว่าจะสามารถเปิดช่องทางโจมตีให้ข้าได้สักหนึ่งทาง เพื่อให้แนวรุกในพันธมิตรของข้ามีโอกาสเข้าสู่การต่อสู้และสังหารศัตรูเพื่อแก้แค้นด้วยมือของพวกเขาเอง!”

หลินหยางกล่าว

ทันทีที่เขาพูดสิ่งนี้ เสียงหัวเราะดังๆก็ดังขึ้นทั้งภายในและภายนอกเต็นท์

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ..."

“ไอ้หนู สมาชิกพันธมิตรของเจ้ายังต้องการทางไปร่วมโจมตีอีกเหรอ? นั่นเรียกว่าทางการโจมตีเหรอ? นั่นคือทางไปตายต่างหาก!”

“เจ้าคงล้อข้าเล่นอีกแล้ว!”

“หรือว่าเจ้าอยากเจ้าอยากให้สมาชิกพันธมิตรของเจ้าไปตายให้ฝ่ายตรงข้ามง่ายๆ แล้วทำให้คนจากตำหนักเทียนเสินกำจัดพวกมันจนเหนื่อยตาย”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็จะบอกว่ามันคงเป็นไปได้จริงๆ ได้ยินมาว่าพันธมิตรของเขารับสมัครคนจำนวนมาก เกือบ 100,000 คนจากทั่วทุกมุมโลก!”

“มดนับแสนจะทำอะไรได้? แค่ไฟเผาก็ไหม้หมดแล้วไม่ใช่หรือไง?”

มีการเยาะเย้ยอยู่ตลอดเวลา แต่ส่วนใหญ่มาจากคนที่ยืนอยู่รอบโต๊ะหิน

แม้ว่าผู้นำพันธมิตรส่วนใหญ่ไม่ได้พูด แต่รอยยิ้มและความดูถูกในดวงตาของพวกเขาก็ไม่สามารถซ่อนไว้ได้

เฮ่าเทียนเหลือบมองทุกคน ส่งสัญญาณให้เงียบแล้วพูดอย่างอดทนกับหลินหยาง "หัวหน้าพันธมิตรหลิน มีทีมที่แน่นอนที่รับผิดชอบเส้นทางรุกในสามทิศทาง ตะวันออกเฉียงใต้ เหนือ และใต้ อยู่แล้ว! มันยากสำหรับข้าที่จะสั่งการให้เปลี่ยนเส้นทางใหม่เพื่อเจ้าในทันที ไม่เช่นนั้น มันจะทำให้แผนโดยรวมวุ่นวาย ข้าอาจจะไม่สามารถตอบสนองเงื่อนไขของเจ้าได้!”

“ไม่สำคัญ ข้าจะโจมตีจากทางตะวันตก!”

หลินหยางกล่าว

เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปาก หลายคนก็ตกตะลึง

“คนแซ่หลิน เจ้ารู้ไหมว่าทางตะวันตกของตำหนักเทียนเสินเป็นอะไร? มันเป็นทะเลนะ! คนของเจ้ามีไม่กี่คนที่สามารถบินได้ในอากาศ! เจ้ายังต้องการที่จะโจมตีจากทางตะวันตกอีกเหรอ? อยากให้พวกเขาทั้งหมดจมน้ำตายรึไง?”

ฮัวเทียนไห่เบิกตากว้างและพูดด้วยรอยยิ้ม

"ข้าสามารถสร้างเรือได้"

หลินหยางกล่าวอย่างใจเย็น

“เจ้าสามารถสร้างเรือได้อย่างรวดเร็วได้กี่ลำ? และคุณกำลังเผชิญหน้ากับยอกฝีมือของตำหนักเทียนเสิน เจ้าคิดว่าเรือไม้ที่เจ้าสร้างสามารถทนต่อการโจมตีจากผอดฝีมือเหล่านั้นได้หรือไม่”

ฮัวเทียนไห่ส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำอีก โดยคิดว่าบุคคลนี้ไร้เดียงสาเกินไป

หลินหยางเกียจเกินกว่าจะอธิบายและมองไปที่เฮ่าเทียนเพื่อรอคำตอบของเขา

เฮ่าเทียน ดูสงบและจ้องมองที่หลินหยาง เมื่อเห็นดวงตาที่มุ่งมั่นของเขา เขาก็รู้ทันทีว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธได้

“หัวหน้าพันธมิตรหลิน ข้ายอมรับคำขอของเจ้า!”

ในที่สุดเฮ่าเทียนก็พยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อเห็น เฮ่าเทียนพยักหน้า ทุกคนก็ไม่พูดอะไร

การประชุมครั้งต่อไปคือการหารือเกี่ยวกับแผนการโจมตีหลินหยาง ไม่สนใจสิ่งเหล่านี้และเพียงหลับตาเพื่อพักผ่อน

ในตอนท้ายของการประชุม อูหงสนอให้มีการเลือกตั้งผู้นำพันธมิตรใหญ่เพื่อปกครองพันธมิตรทั้งหมด และทุกคนก็ให้การสนับสนุน

การเลือกผู้นำพันธมิตรใหญ่นั้นไม่มีข้อโต้แย้งโดปริยาย และสำนักเฉียนคุนเทียนตี้ไม่ได้เข้าร่วมเป็นพันธมิตร ดังนั้นตำแหน่งของผู้นำใหญ่จึงตกไปอยู่ในมือของเฮ่าเทียน

เฮ่าเทียนไม่ปฏิเสธและประกาศวันโจมตีใหญ่ทันที

เป็นเวลาเพียงสามวันต่อมา