บทที่ 100 หลินหยางขโมยหรอ? หรือแย่งมา?

หลังจากสองชั่วโมงผ่านไป

ซูเหยียนเดินออกจากคฤหาสน์อย่างว่างเปล่าเหมือนคนโง่

จางเม้าเหนียนและเฉิงผิงเองก็มีท่าทางเช่นเดียวกับเธอ

ซูเหยียนถือกระเป๋าไว้ในมือพร้อมกับกุญแจรถ

เฟอรารี่ แลมโบกินี บัตรธนาคารอีกหลายสิบใบ

"จากนี้ไป คฤหาสน์แห่งนี้จะเป็นของเรา เสี่ยวเหยียน คุณรับสัญญานี้ไปดำเนินการโอนให้เร็วที่สุด! ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว คุณก็พาพ่อแม่ของคุณมาอาศัยอยู่ที่นี่เพื่อพักผ่อนละกัน"

หลินหยางเดินตามมาด้านหลัง

ซูเหยียนมองเขาอย่างว่างเปล่า ลมหายใจเร็วขึ้น

"หลินหยาง"

"ทำไมหรอ?"

"คุณ...คุณหยิกหน้าฉันที"

"โอเค"

"โอ้ย...เจ็บ!"

ซูเหยียนร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าเล็กๆ ของเธอแดงก่ำเล็กน้อย

"ฉันไม่ได้ฝันไปหรอ?"

"ฝันอะไรกัน?"

"แน่นอนเป็นเรื่องจริง! จากนี้ไปคุณจะกลายเป็นภรรยาที่ร่ำรวยหลายร้อยล้าน!" หลินหยางลูบจมูกเล็กๆ ของเธอ จากนั้นก็เดินไปข้างๆ ขับแลมโบกินีที่คุณชายไคเพิ่งซื้อมา

"ขึ้นรถ สาวสวย!" หลินหยางยื่นหัวออกมาพูด

"อืม..อืม..." ซูเหยียนยังคงมึนงง

รถสปอร์ตขับออกไป

จางเม้าเหนียนและเฉิงผิงที่อยู่ด้านหลังฟื้นสติกลับมา

"ทำยังไงดี?" สีหน้าของเฉิงผิงแย่อย่างมาก

"เฮอะๆ นี่เป็นเรื่องที่ดี พวกเราควรจะมีความสุข ทำไมถึงมีสีหน้าอยากร้องไห้หล่ะ?" จางเม้าเหนียนพ่นคำพูดออกมา

"เรื่องดีหรอ? คุณมองยังไงเป็นเรื่องดี? หากครอบครัวนี้มีอำนาจขึ้นมา พวกเราก็คงไม่ได้อยู่ดีแน่ๆ!" เฉิงผิงเบิกตากว้าง

"เฮอะๆ ไม่ต้องรีบ ปะ ไปหาคุณปปู่กับผม!"

จางเม้าเหนียนยิ้ม จากนั้นก็เข้าไปในรถและขับไปบ้านตระกูลจาง

แลมโบกินีขับไปทั่วถนน หลายคนหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อถ่ายรูปรถหรู

นี่คือความฝันของใครหลายๆ คนในชาติหน้า

ไม่รู้ว่าบนวอลเปเปอร์ของหน้าจอแต่ละคนมีรถแบบนี้

ฉันกำลังนั่งอยู่ด้านในตอนนี้หรอ?

ซูเหยียนมองอย่างอ้างว้าง หัวสมองว่างเปล่า

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

"คุณทำได้ยังไง?" เธอหันไปถามเบาๆ

"ม้าเหล่านั้นหรอ?"

"ใช่" ซูเหยียนยังยอมรับไม่ได้จนถึงตอนนี้ หลินหยางชนะติดต่อกันเจ็ดครั้ง จนสามารถทำให้พวกลูกคนรวยเหล่านั้นรวมถึงไคโม่ล้มละลายและเป็นหนี้เกือบหนึ่งพันล้าน

ซูเหยียนไม่เชื่อว่าหลินหยางพึ่งโชคอย่างเดียว

การแข่งม้าที่อยู่เบื้องหลังนั้นช่างอุกอาจจริงๆ

ม้าถูกแทงมากกว่าสิบครั้ง... ยังไม่ตาย แต่วิ่งไปจนสุด

นี่มันโหดร้ายเกินไป!

ภายใต้สถานการณ์ปกติแม้ว่าม้าจะไม่ตาย แต่มันก็ควรจะเป็นบ้า มันควรจะหยุดวิ่งและล้มลงไม่ใช่หรอ?

ม้าไม่ใช่คน ไม่มีจิตสำนึกในความรู้สึก

ยังไงซูเหยียนก็คิดไม่ออก

"เหตุผลนั้นง่ายนิดเดียว"

หลินหยางยกมือขึ้น พูดอย่างเรียบเฉย: "เพราะสิ่งนี้"

ซูเหยียนมองอย่างละเอียด อุทานด้วยความแปลกใจ: "เข็มหรอ?"

" ใช่ ผมได้เห็นการฝังเข็มที่น่าสนใจอีกสองสามข้อเกี่ยวกับการฝังเข็มจากหนังสือโบราณเล่มก่อนๆ ผมได้ใช้วิธีเหล่านั้นในหนังสือยาเพื่อเอาชนะไคโม่!"

"การแข่งครั้งแรก ผมตั้งใจเลือกม้าที่ดูอ่อนแอที่สุดเพื่อจะทำให้พวกไคโม่ตายใจ ความจริงแล้วผมฝังเข็มไว้บนตัวม้าอย่างเงียบๆ ผลของเข็มนี้เหมือนกับอะดรีนาลีนจำนวนมาก ม้า ตื่นเต้นมากจนแซงขึ้นอันดับหนึ่งในทันที"

"สำหรับการแข่งครั้งที่สุด เรียบง่ายกว่าเดิม ตอนที่ผมเลือกม้า ผมเห็นคนขี่ม้าทุกคนมีมีดอยู่กับตัวเองที่เอว ผมคิดว่าคนเหล่านั้นจะฆ่าม้าให้กับไคโม่ เลยฝังเข็มปิดเส้นเลือดของม้าหมายเลขสองเอาไว้ ปิดกั้นความเจ็บปวดของมัน คุณอย่าเห็นว่าม้าตัวที่สองเลือดไหวอย่างน่าตกใจ ความจริงแล้ว มันไม่รู้สึกอะไรเลย ม้าหมายเลขสองเดิมมีความแข็งแกร่งอย่างมาก ไม่ได้รับผลกระทบจากปัจจัยภายนอก ดังนั้นมันจึงชนะอย่างแน่นอน"

หลินหยางพูดออกมา

ซูเหยียนเข้าใจ

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เธอประหลาดใจ สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจจริงๆ คือการฝังเข็มของหลินหยาง

"ไม่คิดว่าแค่คุณอ่านหนังสือและจะมีทักษะการฝังเข็มที่ทรงพลังขนาดนี้?"

"ผมเคยบอกแล้ว ผมเป็นอัจฉริยะ"

"รอกลับไปเมืองเจียงเฉินก่อน ฉันจะสมัครให้คุณ คุณไปทดสอบเถอะ ด้วยทักษะทางการแพทย์ของคุณ การทดสอบรับใบรับรองเป็นเรื่องที่ง่าย ถึงเวลานั้นครอบครัวของเขาก็จะรวมเงินเพื่อเปิดคลินิก จะไม่มีใครกล้ามาพูดแย่ๆ เกี่ยวกับคุณอีกแล้ว!" ซูเหยียนพูดอย่างมีความสุข

หลินหยางพูดไม่ออก

ตอนนี้เขามีเงินหลายพันล้านแล้ว ยังต้องไปเปิดคลินิกหาเงินอีกหรอ?

รถหยุดลงที่หน้าบ้านตระกูลจาง ดึงดูดสายตาของทุกคน

เกือบจะถึงเวลางานเลี้ยงแล้ว