บทที่ 1007 ฆ่าให้หมด (๑)

"เอาล่ะเสี่ยวเฉียน บอกผม ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เกิดอะไรขึ้นที่หยางหัว? แล้วเกิดอะไรขึ้นที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอี? เรื่องพวกนี้…เป็นฝีมือของหมู่บ้านราชาสมุนไพรใช่หรือเปล่า?" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"เป็นฝีมือของคนหมู่บ้านราชาสมุนไพรทั้งหมด พวกเขาบีบคั้นให้สถาบันการแพทย์พรรคซวนอีส่งตัวของเสี่ยวเหยียนออกมา ผู้อาวุโสฉินไม่ยอม พวกเขาจึงเริ่มแอบลงมือในทางอ้อม! ตอนแรกพวกเขาส่งแพทย์ที่มีชื่อเสียงมาก่อกวนในฐานะผู้ท้าประลองทักษะการแพทย์ หลังจากนั้นเริ่มลงมือทำลายข้าวของ สุดท้ายส่งยอดฝีมือเข้ามาลอบสังหารสมาชิกหลักของสถาบันการแพทย์พรรคซวนอี โชคดีที่พวกเรามีการป้องกันเอาไว้ก่อน จึงสามารถหยุดพวกเขาได้ทันเวลา แต่ก็ทำให้มีคนได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องครั้งนี้มันโหดร้ายมากเกินไป ส่งผลกระทบหลายด้าน สุดท้ายจึงจำเป็นต้องปิดสถาบัน"

"แล้วหยางหัว…มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกหม่าไห่โดนอะไร?" หลินหยางถามด้วยความร้อนใจ

"พวกเขาถูกวางยาพิษ…"

ลั่วเฉียนพูดสะอื้น

"วางยาพิษ?"

"เนื่องจากฉันกำลังศึกษาอยู่ในสถาบัน และคนนอกก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของฉันกับหมอเทวดาหลินค่อนข้างสนิทกัน ดังนั้น คนของหมู่บ้านราชาสมุนไพรจึงตั้งใจลงมือกับฉัน หลังจากที่เกิดเรื่องในสถาบัน คุณชวี่ให้ฉันไปหลบภัยที่หยางหัวก่อน ใครจะไปคิด หลังจากที่ฉันไปอยู่หยางหัวไม่นาน พบว่าคนของหยางหัวล้มลงพื้นอย่างน่าประหลาด มีฟองสีขาวออกจากปาก ลมหายใจรวยริน ประธาณหม่ากังวลว่าคนของหมู่บ้านราชาสมุนไพรจะบุกเข้ามาในบริษัท ก็เลยย้ายฉันมาอยู่ที่นี่แทน! แต่ตอนที่ฉันกำลังมา ประธาน…เขาก็ถูกยาพิษด้วย…" น้ำตาไหลอาบหน้าลั่วเฉียน สีหน้าของเธอดูเจ็บปวดมาก

"คนของหมู่บ้านราชาสมุนไพรวางยาพิษ เป็นไปไม่ได้ที่พวกคุณจะรู้ตัว…แต่ก่อนหน้านี้ผมไปหยางหัวมาแล้ว มีคนไม่น้อยที่ถูกผิดเสียชีวิตไปแล้ว ครั้งนี้ ดูเหมือนหมู่บ้านราชาสมุนไพรต้องการลงมือฆ่า!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง "ในเมื่อพวกเขามีเจตนาฆ่าให้หมด! งั้นก็อย่าโทษผมก็แล้วกัน!"

"หลินหยาง คุณรับมือพวกเขาไม่ไหวหรอก หมู่บ้านราชาสมุนไพรมีอิทธิพลมากเกินไป พวกเราต้องหนีเท่านั้น รีบหาวิธีไปจากที่นี่เถอะ ไปหลบภัยที่อื่นชั่วคราวก่อน" ลั่วเฉียนพูด

"ไม่ต้องรีบร้อน เสี่ยวเฉียน โทรศัพท์ของคุณอยู่ไหน? โทรศัพท์ของผมแบตหมดแล้ว ผมจะโทรถามสถานการณ์ของพวกฉินไป่ซงก่อน" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"โทรศัพท์ของฉันอยู่ในห้อง ฉันจะไปเอาเดี๋ยวนี้"

ลั่วเฉียนพูด หลังจากนั้นรีบเดินเข้าไป

แต่ในตอนนั้นเอง มีคนหลายคนพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ตรงไปทางลั่วเฉียนโดยตรง

"หืม?"

สีหน้าของหลินหยางเคร่งขรึม ในแววตาปรากฏให้เห็นความดุร้าย

"ลั่วเฉียนอยู่นี่! รีบกำจัดทิ้งเดี๋ยวนี้!"

"ฆ่า!"

มีเสียงตะคอกดังขึ้น คนทั้งกลุ่มพุ่งเข้าไปหาลั่วเฉียน หนึ่งในนั้นชักมีดสั้นออกมา แทงไปทางลั่วเฉียนอย่างแรงโดยตรง

"ว้าย! !"

ลั่วเฉียนกรีดร้องด้วยความตกใจ

ภัยอันตรายที่พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้ปฏิกิริยาของเธอตอบสนองไม่ทัน

และในขณะที่มีดสั้นกำลังพุ่งเข้าไปหาลั่วเฉียน ที่ด้านข้างมีมือข้างหนึ่งมาคว้าข้อมือของคนที่ถือมีดสั้นอย่างกะทันหัน

มีดสั้นอยู่ตรงห่างจากหน้าอกของลั่วเฉียนเพียงสามนิ้ว

"อะไร?" คนคนนั้นอุทาน

ลั่วเฉียนตกใจกลัวจนก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

"จัดการคนคนนี้ก่อน!"

ที่เหลืออีกสองคนตะคอก หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปหาหลินหยางพร้อมกัน

หลินหยางออกแรงอย่างกะทันหันด้วยเจตนาแห่งการฆ่า

แควก!

ข้อมือของคนคนนั้นถูกหักโดยตรง ส่วนเขากำลังจะส่งเสียงกรีดร้องคร่ำครวญ

แต่ก่อนที่จะเปล่งเสียงออกมา หลินหยางเหวี่ยงหมัดใส่ศีรษะของเขาโดยตรง

แควก!

ศีรษะของคนคนนั้นระเบิดทันทีราวกับลูกแตงโม

"หา! ! !"

เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น

ลั่วเฉียนตกใจจนเกือบหมดสติ

ที่เหลืออีกสองคนก็หน้าซีดเช่นกัน หัวใจเต้นรัวอย่างแรง

คนคนนี้เป็นใคร? ทำไมถึงมีวิธีการที่ดุร้ายแบบนี้?

"ฆ่า!"

คนทั้งสองกัดฟันแน่น แทงมีดสั้นตรงไปหาหลินหยาง

แต่หลินหยางกลับมองข้ามมีดสั้น เหวี่ยงฝ่ามือใส่ใบหน้าของอีกคนโดยตรง

เพี๊ยะ!

เสียงที่แปลกประหลาดดังขึ้นอีกครั้ง

เห็นเพียงหลินหยางตบใส่ใบหน้าของคนคนนั้นอย่างแรง พละกำลังจำนวนมหาศาลทำให้คอของเขาบิดเบี้ยว สิ้นใจโดยตรงทันที

"ตาย!"

อีกคนอาศัยโอกาสนี้แทงมีดสั้นใส่แผ่นหลังของหลินหยาง

ติง!

มีเสียงที่สดใสดังขึ้น

มีดสั้นแทงใส่แผ่นหลังของหลินหยาง แต่กลับไม่สามารถจมลึกเข้าไปแม้แต่นิดเดียว…

"อะไรกัน?"

คนคนนั้นมองตาค้าง?