บทที่ 1012 เย้าเหริน

เธอกรีดร้องออกมา ถอยไปด้านหลัง ล้มลงกับพื้น หน้าผากของเธอบวมออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"คุณผู้หญิง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"คุณผู้หญิง!"

"คุณเป็นยังไงบ้าง?"

คนด้านหลังวิ่งตามเข้ามา ล้อมคุณผู้หญิงฮุ่ยด้วยความห่วงใย

"จัดการ จัดการมัน! จัดการไอสุนัขตัวเมียนี่ ถลกหนังออกมาและจัดการเธอ!"

คุณผู้หญิงฮุ่ยตอบสนองทันทีและตะโกนออกมา

ผู้คนรุมล้อมทันที

หยานเคอเอ๋อหมดแรง เธอจะอดกลั้นได้ยังไง? แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีคนจำนวนมาก เธอก็พยายามอย่างสุดความสามารถในการกวัดแกว่งหมัดของเธอ

อย่างไรก็ตามสองหมัดของเธอสู้สี่มือไม่ได้

ทั้งสองคนนั้นพยายามจะหยุด

ทั้งสองต้องการจะห้าม

"พวกคุณกล้ามาขวางหรอ ฉันจะบอกให้พ่อจัดการพวกคุณ!"

ทั้งสองหดหัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก

หลังจากนั้นสักครู่

"คุณผู้หญิงฮุ่ย นังนี่แทบจะหายใจไม่ไหวแล้ว..." มีคนพูด

"คุณผู้หญิงฮุ่ย พอเถอะ พอเถอะ ถ้าเธอตายขึ้นมา ผู้เฒ่าจะโทษคุณได้" หนึ่งในสองคนเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบห้ามเธอ

คุณผู้หญิงฮุ่ยเองก็รู้ว่าประโยชน์ของหยานเคอเอ๋อคืออะไร เธอกระแทกเสียง: "เอาเถอะ ครั้งนี้ฉันจะปล่อยเธอไป รีบพาเธอไปรักษา เมื่ออาการบาดเจ็บของเธอดีขึ้น แม่ของฉันจะจัดการส่วนที่เหลือกับเธออย่างช้าๆ เอง!"

เมื่อพูดเสร็จ คุณผู้หญิงฮุ่ยก็ยกเท้าและเหยียบฝ่ามือซ้ายของหยานเคอเอ๋อ บดฝ่าเท้าของเธออย่างต่อเนื่อง

คลิก!

เสียงกระดูกหักดังขึ้น

ความเจ็บปวดที่รุนแรงเกือบทำให้เธอเป็นลม

เธอเบิกตากว้าง ใบหน้าของเธอมีเหงื่อออกด้วยความเจ็บปวด ริมฝีปากเชอร์รี่ของเธอเปิดขึ้นเล็กน้อย แต่เธอไม่สามารถส่งเสียงได้

ผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอก็มืดลง และเธอเป็นลมอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด...

เมื่อหยานเคอเอ๋อตื่นขึ้น เธอก็กำลังนอนอยู่ในห้องพักฟื้นของหมู่บ้านราชาสมุนไพร

"คุณผู้หยิง ตื่นแล้วหรอ?"

เสียงเย็นชาเล็กน้อยดังขึ้น

หยานเคอเอ๋อหันหน้าไป

เด็กสาวในชุดสีเขียวมรกตยืนอยู่ข้างเตียง

เด็กสาวดูอายุเพียงสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี รูปร่างหน้าตาของเธอเป็นสีชมพูและรูปร่างของเธอค่อนข้างบอบบาง แต่ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยความเย็นจัด และดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"เสี่ยวหยู นั่นเธอหรอ?"

เสียงที่อ่อนแอของหยานเคอเอ๋อดังขึ้น

เธอรู้จักเด็กผู้หญิงคนนี้

เพราะเด็กผู้หญิงคนนี้เคยรับใช้เธอก่อนที่เธอจะหนีไปจากหมู่บ้านราชาสมุนไพร

"คุณผู้หญิง ตอนนี้อาการบาดเจ็บของคุณหนัก หวังว่าคุณจะอยู่พักฟื้นที่ดีดีๆ อีกสองสามว่าจะเป็นวันพิธีบวงสรวงแล้ว พิธีนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของหมู่บ้านราชาสมุนไพร คุณอย่าทำให้ฉันต้องลำบากเลย!" เสี่ยวหยูพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ทำให้ลำบากหรอ? ทำไม? เธอพูดเหมือนฉันกำลังจะก่อเรื่องอะไรอย่างงั้น?" หยานเคอเอ๋อยิ้มอย่างย่ำแย่ ดวงตาของเธอหมดหวัง

เสี่ยวหยูไม่ใส่ใจและเดินออกไปทางประตู

"คุณผู้หญิง พักผ่อนเยอะๆ ฉันจะมาทายาให้คุณหลังจากนี้ อย่าคิดที่จะหนี คุณฉินให้คนคอยคุ้มกันอยู่ด้านนอกแล้ว และอย่าคิดที่จะพยายามฆ่าตัวเอง เพราะถ้าทำแบบนั้น คุณจะเจ็บปวดยิ่งกว่า!"

เมื่อพูดจบ เสี่ยวหยูก็เดินออกไปจากประตู

หยานเคอเอ๋อไม่พูดอะไร

ฆ่าตัวตายหรอ?

นี่คือหมู่บ้านราชาสมุนไพรนะ!

ฆ่าตัวตายในหมู่บ้านราชาสมุนไพร...นอกจากจะหั่นเนื้อของตัวเองเป็นชิ้นๆ แล้ว แค่กรีดคอหรือทุบหัวของตัวเองก็ไม่สามารถฆ่าตัวตายได้ ด้วยทักษะทางการแพทย์ที่แข็งแกร่งของหมู่บ้านราชาสมุนไพรแล้ว คนๆ จะถูกดึงกลับมาจากประตูนรก

หยานเคอเอ๋อไม่ได้เตรียมที่จะหั่นตัวเองเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถฆ่าตัวตายได้ในตอนนี้

นี่คือความหมายหวังที่สุด

"แม่ ขอโทษ ฉันอยากจะมีชีวิตดีๆ แต่พ่อไม่ให้โอกาสกับฉัน ขอโทษ ขอโทษ..." หยานเคอเอ๋อหลับตาของเธอ น้ำตาไหลออกมาจากหางตา

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ จู่ๆ ก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านข้าง

"เหมือนว่าคุณจะลำบากไม่น้อย"