บทที่ 1017 พวกคุณสามารถมาลองตรวจดู

"ถ้าหากหวังอีตั้งใจใช้ยาใส่ร้ายศิษย์น้องเสวีย พวกเราคงทำอะไรไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะยังไง พ่อของเขาเป็นถึงอาวุโสสอง!"

"ตอนนี้ควรทำยังไงดี?"

"ใจเย็นกันก่อน"

ศิษย์พี่ฟางมองทุกคน หลังจากนั้นหันไปพูดกับหวังอี "พวกเราต้องการพบอาวุโสสอง!"

"ขออภัย พ่อของผมมีธุระไม่ว่างพบพวกคุณ เรื่องนี้พวกเราจัดการเองก็แล้วกัน" หวังอีพูด

"คุณคิดจะเอายังไง?"

"ก็ต้องถอนพิษให้ศิษย์น้องของผมอยู่แล้ว เรื่องนี้ก็ถือว่าหายกัน จำเอาไว้ พวกคุณมีเวลาแค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น!"

"พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือพิษอะไร คุณจะให้พวกเราถอนพิษในเวลาหนึ่งชั่วโมงได้ยังไง? หวังอี คุณเลิกอ้อมค้อมได้แล้ว ตกลงคุณคิดจะทำอะไรกันแน่ พูดมาตามตรงดีกว่า!" ศิษย์พี่ฟางกัดฟันพูด

มุมปากของหวังอีกระตุกขึ้น หัวเราะเสียงเบาแล้วพูด "ศิษย์พี่ฟาง ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการพูดอะไรกันแน่ แต่ผมสามารถชี้ทางสว่างให้พวกคุณ!"

"ชี้ทางสว่างอะไร?"

"ถึงผมไม่รู้ว่าศิษย์น้องคนนี้ถูกพิษอะไรกันแน่ แต่ผมคิดว่าหญ้าฉีหยูที่อยู่ในมือของอาวุโสสองต้องสามารถถอนพิษได้อย่างแน่นอน! ถ้าหากศิษย์พี่ฟางสั่งให้ศิษย์น้องเสวียไปขอหญ้าฉีหยูจากอาวุโสสอง ผมคิดว่าต้องสามารถกำจัดพิษในร่างกายของศิษย์น้องได้อย่างแน่นอน" หวังอีหัวเราะเหอะเหอะแล้วพูด

หลังจากได้ยินคำพูดประโยคนี้ ทุกคนเข้าใจในทันที

ดูเหมือนที่หวังอีทำไปทั้งหมดนี้ ก็เพื่อบีบให้เสวียหูเดินตามเกมของเขา!

อาวุโสสองเป็นใคร?

นั่นมันพ่อของหวังอี!

เขาย่อมต้องเข้าข้างหวังอีอยู่แล้ว!

เสวียหูไปขอยากับอาวุโสสอง? แบบนั้นไม่เท่ากับกำลังฝันกลางวันเหรอ?

เสวียหูอยู่ในสถานะไหน? อาวุโสสองจะยอมมอบยาให้เธอเหรอ?

เธอต้องการยา มีเพียงทางเลือกเดียวเท่านั้น!

นั่นก็คือขอร้องหวังอี!

เมื่อเป็นแบบนี้ แผนการของหวังอีก็เป็นไปตามที่เขาวางเอาไว้

"ต่ำช้า! ! คุณคิดจะบีบให้ฉันเดินตามเกมของคุณเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เสวียหูรู้ทันกลอุบายของหวังอี เธอรู้สึกโกรธมาก

"ถ้าหากศิษย์น้องไม่ยอมไป หลังจากนี้หนึ่งชั่วโมง พิษในร่างกายของศิษย์น้องคนนี้กำเริบจนตายในที่สุด พวกเราคงต้องรายงานเบื้องบน ขอให้เบื้องบนเป็นคนตัดสินเรื่องนี้แล้ว" หวังอีพูด

"พวกเราจะไปรายงานเบื้องบนเดี๋ยวนี้อ ขอให้หัวหน้าหมู่บ้านคืนความบริสุทธิ์ให้พวกเรา!" ศิษย์พี่ฟางพูดด้วยความโกรธ

"ได้ พวกคุณไปเถอะ แต่ผมต้องบอกพวกคุณเอาไว้ก่อน ทุกคนที่อยู่ที่นี่เห็นกับตาว่าศิษย์น้องคนนี้กินสมุนไพรที่พวกคุณเก็บกลับมาแล้วถูกพิษ ผมก็อยากรู้เหมือนกัน เบื้องบนจะลงโทษใครกันแน่!" หวังอียิ้มอย่างเย็นชา

"คุณ! ! หวังอี ฉันสู้ตายกับคุณแล้ว!" เสวียหูรู้สึกโมโหมาก เธอทนไม่ไหวคิดจะลงมือโดยตรง

"เสวียหู! คุณใจกล้ามาก! กล้าลงมือกับศิษย์พี่หวังเหรอ? อยากไปมากเลยเหรอ? ใครก็ได้ จับตัวเสวียหูเอาไว้! !" คนที่อยู่ด้านข้างตะคอก

"ครับ! ศิษย์พี่!"

"ศิษย์น้องเสวียระวัง! ทุกคนลุย!"

ศิษย์พี่ฟางเห็นสถานการณ์ไม่ปกติ รีบสั่งให้คนเตรียมตัวลงมือทันที

สถานที่เกิดเหตุค่อนข้างตึงเครียด และวุ่นวายไปหมด

แต่ในช่วงสถานการณ์คับขัน

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ฝีเท้าของทุกคนหยุดชะงัก หันไปมองตามทิศทางของเสียง

เห็นเพียงเซียวหงนั่งยองลงข้างล่างเปลหาม หลังจากนั้นเริ่มตรวจดูอาการของศิษย์น้องคนนั้น "ไปเอาเข็มมา ผมจัดการพิษของเขาเอง!"

เซียวหงพูด ทุกคนมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"ศิษย์น้องเซียว คุณ…คุณสามารถจัดการพิษในร่างกายของเขา?" เสวียหูถามด้วยความตกตะลึง

"เซียวหง! คุณอย่าทำตัวเป็นฮีโร่ดีกว่า! แม้แต่ศิษย์พี่ฟางก็ไม่รู้ว่ามันคือพิษอะไร คุณสามารถถอนพิษได้เหรอ? ทักษะการแพทย์ของคุณสู้ศิษย์พี่ฟางไม่ได้ด้วยซ้ำ!" น้องหลี่ที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยความดูถูก

"ใช่แล้ว เซียวหง! คุณอย่าทำอะไรวู่วาม!"

"เมื่อกี้ศิษย์น้องเสวียบอกว่าคุณเป็นคนเก็บรากยาธงฉิง ยิ่งไปกว่านั้นใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ด้วยทักษะการเก็บยาสมุนไพรของพวกเรา คิดจะเก็บสิบห้ารากอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง แต่คุณสามารถทำได้ในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง ต้องมีข้อผิดพลาดแน่นอน!"

"ฉันว่าเรื่องนี้ต้องโทษคุณด้วยซ้ำ!"

"ถูกต้อง!"

"ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ!"

ผู้หญิงทั้งกลุ่มทยอยกันพูด

เห็นได้ชัดต้องกันโยนความผิดทั้งหมดมาที่ตัวของเซียวหง เพื่อปกป้องศิษย์น้องเสวียของพวกเธอ

"ศิษย์พี่ทุกท่าน พวกคุณพูดแบบนี้ได้ยังไง?" เสวียหูเริ่มร้อนใจแล้ว

เซียวหงไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนก พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ศิษย์น้องเสวีย ไปเอาเข็มเงินมาให้ผม ผมบอกแล้วว่าผมรักษาได้"