บทที่ 1027 หยานไคซาน

หลินหยางหยุดแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "ถ้าหากพวกคุณคิดจะเข้ามาขวาง นั่นหมายความว่ายอมรับว่าหวังเฉียวแพ้แล้ว ส่วนผมคือผู้ชนะ ไม่อย่างนั้นพวกคุณไม่มีสิทธิ์มาขวาง!"

"แพ้แล้ว! แพ้แล้ว! พ่อของผมแพ้แล้ว! ศิษย์น้องเซียว โปรดอย่าทำร้ายพ่อของผมเลย ขอร้อง!" หวังอีไม่มีทางเลือกอื่น คุกเข่าลงบนพื้น ขอความเห็นใจแทนพ่อทั้งน้ำตา

ลูกศิษย์คนอื่นก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน แต่ละคนถอนหายใจไม่มีใครพูดอะไร

แม้กระทั่งหวังเฉียวก็สู้หลินหยางไม่ได้ คนพวกนี้กล้าไปขวางเขาหรือ?

สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือยอมแพ้…

หลินหยางยิ้มเล็กน้อย ดึงมือของตนเองกลับ

หวังอีรีบวิ่งเข้าไปประคองหวังเฉียวลุกขึ้น

"อาวุโสสอง ในเมื่อคุณยอมแพ้ งั้นรบกวนทำตามคำพูดก่อนหน้านี้ของคุณด้วย รีบมาคุกเข่าขอโทษผมเถอะ" หลินหยางยิ้มแล้วพูด

"แพ้อะไร? ผม…ผมยังไม่แพ้! พวกเขาเป็นตัวแทนของผมไม่ได้!" หวังเฉียวผลักคนที่อยู่ด้านข้างออก พูดด้วยความโมโห

"อาวุโสหวัง คุณยังต้องการสู้อีกเหรอ?"

"ผมยังไม่ล้ม! จะถือว่าแพ้ได้ยังไง? พวกเรามาต่อ!" หวังเฉียวพูดด้วยความไม่พอใจ

"อาวุโสหวัง คุณต้องการสู้ ผมสามารถสู้กับคุณ แต่ผมขอบอกเอาไว้ก่อน ถ้าหากสู้กันต่อไปแล้วผมเกิดพลั้งมือฆ่าคุณ คุณอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!" หลินหยางพูด

"บังอาจ! คุณ…คุณ…ผมจะแพ้คุณเหรอ?"

หวังเฉียวสามารถทนต่อความอัปยศแบบนี้ได้อย่างไร? เขาตะคอกเสียงดัง คิดจะพุ่งเข้าไปทันที

"พ่อ อย่า!"

"อาวุโส พอได้แล้ว!"

ทุกคนรีบก้าวออกมาห้ามด้วยความร้อนใจ

ตอนนี้ ความมั่นใจของทุกคนหายไปหมดแล้ว

พวกเขาไม่รู้ว่าหวังเฉียวสามารถเอาชนะเซียวหงคนนี้ได้หรือเปล่า แต่พลังที่เซียวหงแสดงออกมาให้เห็นก่อนหน้านี้…พิสูจน์ให้เห็นว่าไม่ควรล่วงเกินเขาเช่นกัน

ถ้าหากเกิดข้อผิดพลาดอะไร…ควรทำอย่างไร?

เพียงแต่

คนพวกนี้สามารถห้ามหวังเฉียวที่อยู่ในสภาวะคลั่งได้เหรอ?

หวังเฉียวสะบัดแขน ตะคอกด้วยความโกรธ "หลบไปให้หมด!"

พละกำลังของทุกคนไม่สามารถสู้หวังเฉียวที่ใช้เข็มเงินเพิ่มสมรรถภาพทางร่างกาย แต่ละคนถูกผลักออกจนหมด

หวังเฉียวพุ่งเข้าไปหาหลินหยางด้วยความโกรธ

มองจากท่าทางของเขา เขาเข้าสู่สภาวะคลั่งอย่างสมบูรณ์แล้ว

ไม่ฆ่าหลินหยาง เขาไม่ยอมเลิกรา!

"หวังเฉียว ในเมื่อคุณรนหาที่ตาย ก็ได้ ผมจะทำให้คุณสมปรารถนาเอง!"

หลินหยางส่งเสียงฮึ่มอย่างเย็นชา พุ่งเข้าไปพร้อมกับเข็มเงินโดยตรง

เข็มเงินที่อยู่ตรงปลายนิ้วของเขาราวกับมีชีวิต สว่างไสวสวยงามจนน่าทึ่ง

หวังเฉียวก็ถือเข็มเงินจำนวนมากไว้ในมือเช่นกัน

ครั้งนี้เขาไม่คิดจะกัดกร่อนร่างกายของหลินหยางทีละนิด เขาต้องการใช้เข็มเงินทำลายจุดชีพจรในร่างกายของหลินหยาง!

ท้ายที่สุดหวังเฉียวก็เป็นถึงอาวุโสสองของหมู่บ้านราชาสมุนไพร ภายใต้ความโกรธ กระบวนท่าของเขากลับไม่มีความยุ่งเหยิงแม้แต่นิดเดียว

ปะทะกับหลินหยางได้ระยะหนึ่ง เขาจับช่องโหว่ได้ทันที สะบัดข้อมืออย่างกะทันหัน เข็มเงินพุ่งออกไปทางตามจุดชีพจรของหลินหยาง

แต่หลินหยางก็ไม่รอช้า เข็มเงินในมือพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ ไม่มีใครยอมใคร

และถ้าหากเข็มเงินของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแทงโดนอีกฝ่าย เกรงว่าจุดจบไม่ตายก็ต้องพิการอย่างแน่นอน!

ลมหายใจของผู้คนที่อยู่โดยรอบสั่นสะท้าน หัวใจเต้นรัว

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ได้ยินเพียงเสียงที่น่าประหลาดใจดังขึ้นหลายครั้ง

เข็มเงินที่อยู่ในมือของหลินหยางแทงใส่ร่างกายของหวังเฉียวโดยตรง

ส่วนเข็มเงินในมือของหวังเฉียวก็แทงใส่ร่างกายของหลินหยางเช่นกัน แต่มันกลับไม่สามารถจมลึกเข้าไป ราวกับมีอะไรมาขวางกั้น…

"อะไรกัน?"

ทุกคนตกตะลึง

หวังเฉียวมองตาค้าง ไม่อยากเชื่อสายตาของตนเอง

แต่เข็มเงินของหลินหยางเริ่มแสดงอานุภาพของมันแล้ว

"อ๊าก! !"

หวังเฉียวร้องออกมาโดยตรง ร่างกายก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ทุกส่วนของร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าสั่นไม่หยุด

"พ่อ!"

หวังอีตะโกน พุ่งเข้าไปพร้อมกับเฉียวจ้านเป่ยและคนอื่น

"หา?"

ฉางเหมี่ยวตกตะลึง

"เซียวหงคนนี้ แข็งแกร่งเกินไปหรือเปล่า?"

ศิษย์พี่ฟางและคนอื่นมองตาค้าง หนังศีรษะชาไปหมด

"หวังเฉียว เส้นเอ็นในร่างกายของคุณถูกผมแทงทะลุหมดแล้ว คุณใช้ลมปราณไม่ได้อีกแล้ว และยิ่งไม่สามารถใช้เข็มเงิน! ถ้าผมเข้าไปดึงเข็มเงินออกมาเล่มเดียว เส้นเอ็นทั้งหมดในร่างกายของคุณจะฉีกขาด แม้แต่เทพเทวดาก็ช่วยคุณไม่ได้อีกแล้ว! หวังเฉียว คุณแพ้แล้ว!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย หลังจากนั้นก้าวเท้าออกไปข้างหน้า

"เซียวหง! อย่ารังแกกันให้มาก! หยุดเดี๋ยวนี้!"