บทที่ 1034 พิษอัคคียมราช

มีเสียงกระดิ่งดังกระหึ่ม

ฝูงชนที่อยู่โดยรอบเริ่มเกิดความโกลาหล หลังจากนั้นมีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

หันไปมอง

พบว่ามีงูพิษ กบพิษ ค้างคาวพิษ และแมงมุมพิษจำนวนมากถูกเสียงกระดิ่งดึงดูดมา

"สัตว์พิษพวกนี้ล้วนแต่เป็นสัตว์ที่หน่วยอารักขาใช้ผลไม้พิษในหมู่บ้านเลี้ยงมา! อย่าว่าแต่พิษของพวกมันอันตรายถึงชีวิต เฉพาะผิวชั้นนอกของพวกมันก็ถูกเคลือบด้วยยาพิษเก้าเก้าแปดสิบเอ็ดชนิดที่อันตรายถึงชีวิต เพียงแค่สัมผัสโดนต้องตายอย่างไม่มีข้อสงสัย" มีอาวุโสคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที

เห็นเพียงหัวหน้าหน่วยอารักขาหยิบเข็มเงินออกมาขว้างไปทางสัตว์พิษพวกนั้น

ฟิ้วฟิ้วฟิ้วฟิ้ว…

เข็มเงินปักลงบนตัวของพวกมัน

ดวงตาของสัตว์พิษพวกนี้กลายเป็นสีแดงทันที

"พิษของพวกมันรุนแรงขึ้น!"

มีเสียงอุทานดังขึ้น

หลังจากนั้นสัตว์พิษพวกนั้นพุ่งไปทางหมอกพิษ จู่โจมใส่คนที่อยู่ใจกลางหมอกพิษโดยตรง…

ภาพนี้เป็นการรวมตัวของพิษนับหมื่นชนิด!

สัตว์พิษพุ่งเข้าไปในเมฆหมอกเจ็ดสีและหายไปในที่สุด

ผู้คนที่อยู่โดยรอบเบิกตากว้าง ลมหายใจหยุดชะงัก มองหมอกพิษด้วยความตกตะลึง

มีเสียงที่แปลกประหลาดดังขึ้นจากด้านในเป็นครั้งคราว มีผู้คนไม่น้อยรู้สึกเสียวสันหลัง

"ตายแน่ ต้องตายแน่!"

"อย่าว่าแต่เซียวหง เกรงว่าถึงเป็นเทพเซียนมาเอง ก็ต้องถูกพิษพวกนี้ฆ่าตายแน่นอน!"

"นี่แหละคือจุดจบของการเป็นศัตรูกับหมู่บ้าน!"

"ไม่รู้ว่าเซียวหงจะเหลือซากศพที่สมบูรณ์หรือเปล่า"

ผู้คนที่อยู่โดยรอบวิพากษ์วิจารณ์ สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

สีหน้าของหยานเคอเอ๋อมืดมน

เสวียหูร้องไห้จนแทบขาดใจ

"ศิษย์น้องเสวีย คุณไม่ต้องร้องแล้ว ไอ้บื้อคนนั้นรนหาที่เอง เดิมทีมีผู้คนมากมายแทบจะอิจฉาตัวของเขาไม่ทัน แต่เขากลับต้องการโดนหาที่ตายแบบนี้! แบบนี้จะโทษใครได้? คุณเลิกร้องไห้ได้แล้ว ถ้าหากพวกหัวหน้าหมู่บ้านมาเห็นเข้าต้องแย่แน่!" ศิษย์พี่ฟางเดินเข้ามา ไม่รู้ว่ากำลังปลอบใจเสวียหูหรือเยาะเย้ยเซียวหง

เสวียหูรู้สึกสิ้นหวังมาก ทำได้แต่สะอื้นร้องไห้โดยไม่มีเสียง

หมอกพิษเริ่มสงบลง

หัวใจที่ประหม่าของทุกคนก็เริ่มผ่อนคลายลงตามไปด้วย

"ตายแล้วมั้ง?"

"น่าจะไม่รอด!"

"ฮึ่ม! ต้องตายแน่นอนอยู่แล้ว! อีกเดี๋ยวหลังจากหมอกพิษกระจาย ไปเก็บศพได้เลย!"

ในขณะที่กำลังพูด หมอกพิษเริ่มกระจายเบาบางลง

"ฟังให้ดี ถ้าหากยังเหลือศพของคนทรยศ อย่าแยกส่วน ผมจะเอาไปดองเหล้าเพื่อทำให้เป็นตัวอย่าง! เอาไปแขวนอยู่หน้าหมู่บ้านเป็นการเตือนสติทุกคน!" หยานซานไคตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ครับ หัวหน้าหมู่บ้าน!"

คนของหน่วยอารักขาตอบพร้อมกัน หลังจากนั้นวิ่งเข้าไปทางเมฆหมอกเจ็ดสีที่กระจายตัว

ทว่าหลังจากเมฆหมอกเจ็ดสีหายไปอย่างสมบูรณ์ ฝีเท้าของหน่วยอารักขาเริ่มช้าลง

ทุกคนเบิกตากว้าง มองใจกลางของเมฆหมอกเจ็ดสีด้วยความตกตะลึง

มีร่างของคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

นั่น…หลินหยาง

เขายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเสา ร่างกายไม่เป็นอะไรเลยสักนิด

และด้านข้างของเขามีซากสัตว์พิษจำนวนมากกองอยู่

สัตว์พิษทุกตัวนอนอยู่บนพื้นไม่ขยับตัว

แต่ถ้าหากลองมองอย่างละเอียด จะพบว่าบนตัวของสัตว์พิษพวกนั้นไม่มีร่องรอยของความเสียหายแม้แต่นิดเดียว มีเพียงดวงตาที่แดงก่ำของพวกมันในตอนแรกกลายเป็นสีดำสนิท

"หา?"

คนของหน่วยอารักขาอุทานโดยไม่รู้ตัว

"นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"เซียวหงไม่ตาย! เขายังไม่ตาย!"

"เป็นไปได้ยังไง?"

"พิษแบบนั้น…ไม่สามารถทำอะไรเขา?"

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

"ต้องเกิดข้อผิดพลาดขึ้นที่ไหนสักแห่งแน่นอน! ต้องใช่แน่!"

ทุกคนอุทานด้วยเสียงที่สั่นเทา แต่ละคนไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่ตนเองเห็น

สมองของทุกคนว่างเปล่าไปหมดแล้ว

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?" หยานซานไคก็ตกใจเช่นกัน

การจู่โจมด้วยพิษที่รุนแรงแบบนั้น มันไม่มีใครสามารถต้านทานได้! ถึงเป็นเขาที่ไปยืนอยู่ตรงนั้นก็ต้องตายโดยไม่เหลือแม้กระทั่งซากศพ

ทว่าเซียวหงกลับยืนอยู่ตรงนั้น ขนไม่ร่วงแม้แต่เส้นเดียว…

น่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง?

หยานซานไคคิดอะไรไม่ออกแล้ว