บทที่ 1043 ไร้เทียมทาน

"หมอเทวดาหลิน ด้วยร่างพิษนี้ที่ร่างกายเต็มไปด้วยพิษ! คนมีพิษเช่นนี้มีร่างกายที่เหนือชั้นและยอดเยี่ยม เรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่ดีมากที่ใช้ในการกลั่นเม็ดยา ถ้าสร้างเม็ดยาขึ้นมาได้ อย่างน้อยจะมีอายุเพิ่มขึ้นห้าสิบปี อีกทั้งยังสามารถชำระล้างร่างกายได้ด้วย ถึงเวลานั้น เรียกผมว่าพระเจ้า ก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง! ฮ่าๆๆๆ..." ท่านผู้นำหัวเราะ ชอบใจอย่างมาก

อาวุโสรอบๆ ได้ยินก็คุกเข่า

"ยินดีด้วยท่านผู้นำได้เป็นพระเจ้า! !"

"เป็นพระเจ้าหรอ? ยังไม่ถึงขั้นนั้น อย่างไรก็ตามมันก็เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว! ตอนนี้ผมจะไปนำร่างของเขามา! พวกคุณคุ้มกันไว้รอบๆ!"

เมื่อพูดเสร็จ ท่านผู้นำก็เดินเข้าไปในขณะที่หมอกพิษยังไม่กระจายออกไป

คนรอบๆ ใจสั่น

หมอกพิษยังไม่หายไป

แต่ท่านผู้นำก็ไม่ใส่ใจเช่นกัน

คนหมู่บ้านราชาสมุนไพรต่างแสดงความนับถือและเกรงกลัว!

"ท่านผู้นำ!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนออกมา

ตัวสั่นและหวาดกลัว

ฝีเท้าของท่านผู้นำหยุดลงและหันหน้าไป

พบว่าเจ้าของเสียงนั้นคือหยานซานไค

"มีอะไร?" ท่านผู้นำถาม

กลับเห็นหยานซานไคเบิกตากว้าง ยกแขนของตัวเองชี้เข้าไปในหมอกพิษอย่างสั่นๆ ดวงตาหวาดกลัวราวกับว่าเห็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อบางอย่าง

"หืม?"

ท่านผู้นำตกใจและมองไปทางที่เขาชี้

จากนั้นเขาก็รู้ว่าสิส่งที่หยานซานไคชี้คือร่างในหมอกพิษ

แต่ร่างนี้...กำลังเคลื่อนไหวอยู่!

อีกทั้งกำลังเดินมาที่คนเหล่านี้

"อะไรกัน?"

ท่านผู้นำอึ้ง

ทุกคนตกตะลึง

"เป็นไปได้ยังไงกัน? เขา...ยังไม่ตายงั้นหรอ?"

มีเสียงอุทานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สมองของหลายคนว่างเปล่า

การกัดกร่อนของหมอกพิษที่น่าสะพรึงกลัว ไม่สามารถทำอะไรคนนี้ได้หรอ?

ความแข็งแกร่งของคนนี้...แข็งแกร่งเกินไป...

โลกกำลังหวาดกลัว

ท่านผู้นำยืนอยู่ในระยะไกลและจ้องมองอย่างใกล้ชิด

อย่างไรก็ตาม ก่อนพบกัน หมอกพิษดูเหมือนจะถูกลมพัดไปสองทาง แยกไปทางด้านซ้ายและขวา

จากนั้นร่างหนึ่งก็เดินออกไปพร้อมกับร่างเล็กอีกร่างหนึ่ง

ทั้งสองคือหลินหยางและเสวียหู

"อ๊า? ?"

ตกตะลึง

"ศิษย์น้องเสวีย! !"

"เธอยังมีชีวิตอยู่หรอ?"

"หมอเทวดาหลินช่วยเธอเอาไว้"

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมหมอเทวดาหลินยังไม่ตาย?"

"ภายใต้พิษที่กัดกร่อนเช่นนั้น เขา...รอดได้ยังไง?"

"หรือว่าพิษเหล่านั้นไม่ได้ผลกับเขา?"

"งั้นจะทำยังไงดี?"

หลายคนหน้าซีด จ้องมองหลินหยางด้วยความอึ้ง สมองของทุกคนแทบจะหยุดคิด

"เป็นไปไม่ได้!"

ท่านผู้นำเดินเข้าไปหลายก้าว เบิกตากว้างและตะโกน: "เป็นไปไม่ได้! ! คุณจะเพิกเฉยต่อพิษนับหมื่นของผมได้ยังไง? ทำไมเมฆพิษของผมไม่เป็นอะไร? เป็นไปไม่ได้! !"

ในเวลานี้ แม้แต่ท่านผู้นำเองก็ไม่เชื่อ

เขายอมรับไม่ได้!

"ผมไม่ได้เพิกเฉยต่อพิษของคุณ! อันที่จริง พิษของคุณ...กัดกินร่างกายของผมแล้ว!"

หลินหยางพูดอย่างสงบ

"แล้ว...ทำไมคุณถึงไม่ตาย?" ท่านผู้นำเบิกตากว้างและถาม

"ง่ายมาก ผมและพิษของคุณ...รวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน!"

"รวมเป็นหนึ่งเดียวหรอ?" ท่านผู้นำนิ่งค้างไป

เขาเคยได้ยินเรื่องที่น่าตกใจเช่นนี้ที่ไหนกัน?

อย่างไรก็ตามวินาทีถัดไป ฉากที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น!