บทที่ 1065 ผู้ปราดเปรื่องสิบอันดับแรก

เมื่อสิ้นเสียง ทุกคนก็ตกตะลึง

"ใครพูดขึ้นมา?"

"รู้สึกเหมือนว่าจะพูดผ่านลำโพง!"

"ใครมันกล้าพูด? ไม่รู้หรอว่านายท่านเล่ยอยู่ที่นี่?"

ทุกคนพากันกระแทกเสียงขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

คนตระกูลจางสับสน

มีเพียงต้าหยิงและยอดฝีมือหลายคนที่สีหน้าเปลี่ยนไป

"หมอเทวดาหลินหรอ? การต่อสู้ระหว่างผู้ปราดเปรื่องหรอ? เอ่อ...คนที่มาคือใคร?" คนข้างๆ นายท่านเล่ยอุทานออกมา

"หมอเทวดาหลิน?"

นายท่านเล่ยผงะ สีหน้าของเขาย่ำแย่

ชื่อนี้...ไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องเคยได้ยิน

อย่างไรก็ตามเหมือนว่าหมอเทวดาหลินน่าจะตายแล้วใช่ไหม?

อย่างน้อยนั่นก็เป็นข่าวที่นายท่านเล่ยได้ยินมา

ในเมื่อหมอเทวดาหลินตายแล้ว! แล้วคำพูดนี้กำลังคุยกับใคร? หรือหมอเทวดาหลินยังไม่ตาย หรือว่าเขาจะอยู่ที่นี่?

ทุกคนสับสน ไม่ทราบสถานการณ์

แต่ต้าหยิงจ้องไปที่หลินหยางและเอ่ยปาก: "หรือว่าคุณคือหมอเทวดาหลิน?"

"คุณ กำลังล้อเล่นอะไรกัน? ลูกเขยของตระกูลพวกเขา ไร้ประโยชน์อย่างแท้จริง ทำอะไรก็ไม่ได้ เอาแต่อาศัยพึ่งพาภรรยา! ทำตัวสบายๆ ไปวันๆ เลวร้ายยิ่งกว่าตัวหนอนในห้องน้ำ!" วังเสียวม่านทนไม่ไหว ชี้ไปที่หลินหยางและตะโกน

"ลูกเขยหรอ?"

ต้าหยิงผงะ

"ต้าหยิง ไม่ต้องกลัว คนนี้ตระกูลจางรู้จัก! ไม่ใช่หมอเทวดาหลินอะไรนั่น!" มีคนเตือน

ต้าหยิงขมวดคิ้ว

แต่ในเวลานี้ มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามา

หลายคนมองไปทางประตู

เห็นชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีขาวเดินเข้ามา

การแสดงออกของชายผู้นั้นเข้มงวด ดวงตาของเขาเคร่งขรึม เขาถือกระบี่ในมือซ้าย เดินตรงเข้ามา ดวงตาที่เฉียบคมของเขาจับจ้องไปที่หลินหยางที่อยู่ข้างในโดยตรง และในขณะเดียวกันเขาก็ตะโกนว่า:

"ทำไมคุณถึงมาหลบอยู่ที่นี่? ตอนนี้ พวกเรามาสู้แบบผู้ปราดเปรื่องกันได้แล้วใช่ไหม?"

"ไม่ค่อยสะดวก"

หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"ไม่สะดวกหรอ?"

คนที่มามองไปรอบๆ ด้วยสายตาแปลกใจ มองไปทางนายท่านเล่ย จางจงหัว คุณนายจางและคนอื่นๆ กระแทกเสียง: "ทำไม? คุณถูกพวกหมาแมวนี่ล้อมเอาไว้หรอ? คนเหล่านี้จัดการคุณได้ยังไง? ทำไมไม่รีบจัดการพวกเขาหล่ะ? จะมาเสียเวลาทำไม?"

หลินหยางไม่พูดอะไร

แต่คนของนายท่านเล่ยโมโห

"หมาแมวหรอ? คุณหมายถึงใคร?" คนหนึ่งกดความโกรธไม่อยู่และเดินออกมาถาม

"ก็พวกคุณไง หรือว่าเป็นผมหล่ะ?" คนที่เดินเข้ามาพูด

"คุณพูดอะไร?"

"คุณ...อวดดีเกินไปแล้ว!"

"ไอสารเลว!"

กลุ่มคนโมโห

"เตะเขาออกไป!"

สิ่งที่นายท่านเล่ยไม่ชอบมากที่สุดก็คือคนที่อวดดี! โดยเฉพาะคนนี้ที่กล้ามาอวดดีต่อหน้าเขา เขาจะทนได้ยังไง? รีบพูดกับคนข้างๆ

แตในเวลานี้ชายที่มีเคราแพะก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างกระตือรือร้นว่า: "นายท่านเล่ย อย่า..."

"ทำไม?" นายท่านเล่ยมองไปทางเขา

"คนนี้...ไม่ง่าย!"

"ไม่ง่ายหรอ? คุณไปเห็นมาจากไหน?"

"ต้าหยิง..." คนนั้นพูด

นายท่านเล่ยผงะ กวาดสายตาไปมองบนร่างของต้าหยิง

กลับเห็นต้าหยิงจ้องเขานิ่งๆ สายตาของเขาสับสน งงวยและไม่แน่ใจ

คนที่สามารถทำให้ต้าหยิงแสดงท่าทางแบบนี้ออกมาได้ก็เพียงพอที่จะทำให้รุ้แล้วว่าอีกฝ่าไม่ใช่การดำรงอยู่ธรรมดาๆ

"ต้าหยิง คนนี้คือใคร?" นายท่านเล่ยรู้สึกแปลกๆ เอ่ยปากถาม

"ผม...ผมไม่แน่ใจนัก..." ต้าหยิงลังเลและพูด

"ไม่แน่ใจอะไร?"

"ยังไงก็ตามนายท่านเล่ย...อย่าเพิ่งทำอะไรเกินเลย" ต้าหยิงพูดเบาๆ