บทที่ 1072 งั้นก็ช่วยพวกเขาหน่อยละกัน

"บริสุทธิ์หรอ? คุณยังจะหลอกผมด้วยกลอุบายนี้อีกหรอ?" ผู้อำนวยการเหยากระแทกเสียง: "บนเอกสารนี้เป็นทักษะทางการแพทย์ทั้งหมดของหมอเทวดาหลินจากสระมังกรทมิฬ แต่สระมังกรทมิฬเป็นสถานที่อะไร คุณและผมน่าจะเข้าใจดี นั่นเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยมลทินและอันตราย มีพิษอยู่ทุกหนทุกแห่ง เป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดาจะเข้าไปที่นั่น ถ้าคนของพรรคโบราณของพวกเราจะได้ทักษะทางการแพทย์ทั้งหมดของหมอเทวดาหลินมา เขาจะปล่อยคนอื่นออกมาหรอ! ถ้าพรรคโบราณของพวกเราออกไป หมอเทวดาหลินก็คงนั่งรอที่นั่น...มันไม่ใช่แผนของหมอเทวดาหลินหรอ? เหอะ หมอเทวดาหลินคิดจะใช้วิธีการแบบนี้กับพรรคโบราณของผมหรอ คิดง่ายไปหน่อย!"

เมื่อพูดจบ ผู้อำนวยการเหยาก็พูด: "มา!"

กึกกึกกึกกึก...

เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้น นักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ก็เข้ามาล้อมเอาไว้

"พาลู่หน้งฉาวไป ทรมานเขา และบังคับเขาให้บอกทุกอย่าง" ผู้อำนวยการเหยาพูด

"รับทราบ ผู้อำนวยการเหยา!"

พวกเขาตะโกนและพาลู่หน้งฉาวออกไป

"ทุกคนหยุด!"

ลู่หน้งฉาวยืนขึ้นทันใดและตะโกนออกมา

ทุกคนอึ้ง

และพบว่าภายใต้เสื้อของลู่หน้งฉาวมีมีดอยู่ เขาหยิบมันออกมาและจ่อไปที่คอของตัวเอง จ้องไปที่คนรอบๆ อย่างเยือกเย็น

"ลู่หน้งฉาว คุณทำอะไร?" ผู้อำนวยการเหยาตะโกน

"ผู้อำนวยการเหยา ผมไม่อยากพูดอะไรมากแล้ว ผมเตรียมมีดนี้ไว้ตั้งนานแล้ว มันอาบไปด้วยยาพิษ เมื่อเฉือนลงไป พิษจะเข้าสู่ร่างกายและทำให้ผมตายทันที ไม่ว่าใครก็ไม่มีทักษะทางการแพทย์นำผมกลับมาได้! วันนี้ ผมขอตายที่นี่ละกัน! ผมจะบอกความจริงกับคุณ ผู้อำนวยการเหยา ผมรู้ว่าผู้อำนวยการเหยาไม่เชื่อ จะทรมานมา แต่หน้งฉาวยอมฆ่าตัวเองตายแต่ไม่ยอมอับอาย ดังนั้นผมยอมที่จะฆ่าตัวเอง!" ลู่หน้งฉาวพูดด้วยความโมโห

"ได้ ถ้าคุณอยากตาย ผมก็ไม่ห้าม!" ผู้อำนวยการเหยาพูด

"เหอะๆๆ ผู้อำนวยการเหยา หน้งฉาวตายไปก็ไม่เสียดาย แค่ว่า พรรคโบราณของผมจะเสียโอกาสอันยิ่งใหญ่ไป! และพรรคโบราณของผมจะหายไปพร้อมกับผมเช่นกัน! เหอะๆๆ ฟ้ากำหนด ช่างเป็นฟ้ากำหนดมาจริงๆ!" ลู่หน้งฉาวหัวเราะด้วยความโกรธ เมื่อพูดเสร็จเขาก็ลงมือ

"ช้าก่อน!' ผู้อำนวยการเหยาพูด

ลู่หน้งฉาวหยุดทันใด เขาพูด: "ผู้อำนวยการเหยามีอะไรจะพูดอีกไหม?"

"คุณพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร? พรรคโบราณจะหายไปได้ยังไง?"

"ทำไม? หรือว่าผูู้อำนวยการเหยาไม่รู้เรื่องที่ว่าหมู่บ้านราชาสมุนไพรหายไปแล้วหรอ?" ลู่หน้งฉาวพูดด้วยรอยยิ้ม

สีหน้าของผู้อำนวยการเหยาเปลี่ยนไป ลังเลและพูด: "เรื่องของหมู่บ้านราชาสมุนไพรเป็นที่รู้โดยทั่ว แต่ยังไม่มีหลักฐานที่แท้จริง คนที่พวกเราส่งไปยังไม่กลับมา"

"กลับมาเมื่อไหร่?"

"ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง น่าจะถึงคืนนี้"

"โอเค งั้นผู้อำนวยการเหยาจะรอก็ได้ คืนนี้คุณก็จะรู้ถึงสิ่งที่ผมพูด! หมู่บ้านราชาสมุนไพรไม่เหลือแล้ว"

"จริงหรอ?" ผู้อำนวยการเหยาสงสัยเล็กน้อย

"ผูอำนวยการเหยา อันที่จริงผมไม่จำเป็นต้องเอาข้อมูลนี้มาด้วยซ้ำ เพราะข้อมูลนี้สำคัญและน่าสงสัยเกินไป ถ้าเบื้องบนไม่เชื่อ ผมก็จะถูกสงสัยว่ายอมแพ้ต่อศัตรูอย่างแน่นอน! แต่ผมไม่มีทางเลือก หมอเทวดาหลินสามารถจัดการทำลายหมู่บ้านราชาสมุนไพรได้อย่างง่ายดาย พรรคโบราณของเขาไปหาเรื่องหมอเทวดาหลินเข้าในวันนี้ ถ้าพวกเราไม่รู้ทักษะทางการแพทย์ทั้งหมดของหมดเทวดาหลินก็ไม่สามารถจัดการเขาได้! ด้วยวิธีการต่างๆ ของเขา พรรคโบราณจะลำบาก! ดังนั้นผมจึงทำสิ่งนี้เพื่อพรรคโบราณ! แต่น่าเสียดายที่ผู้อำนวยการเหยาสงสัยว่าผมจะทรยศพรรคโบราณ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นผมก็ขอตัวไปก่อน!"

เมื่อพูดเสร็จ ลู่หน้งฉาวก็หยิบมีดขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ผู้อำนวยการเหยาโบกมือขึ้นมา

พัฟ!

เข็มเงินแทงที่แผ่นหลังของลู่หน้งฉาว

แขนข้างหนึ่งของเขาขยับไม่ได้ทันที

"คุณจะรีบร้อนอะไร? รอตอนเย็นได้รู้เรื่องหลักฐานเกี่ยวกับหมู่บ้านราชาสมุนไพรค่อยว่ากันอีกทีก็ยังไม่สาย!" ผู้อำนวยการเหยากระแทกเสียง

"ได้ งั้นผมจะรอ!"

ลู่หน้งฉาวพูดอย่างจริงจัง ใจของเขาสงบลง

ผู้อำนวยการเหยารออยู่ในศาลา

เขาเดินไปมาและหัวใจของเขากระสับกระส่ายเป็นพิเศษ

พอตกกลางคืนก็มีข้อความลอยเข้ามาในศาลา

คนของพรรคโบราณยืนยันด้วยตัวเองว่าหมู่บ้านราชาสมุนไพร...ถูกทำลายแล้ว!

"ผู้อำนวยการเหยา มีอะไรจะพูดไหม?" ลู่หน้งฉาวมองไปที่ผู้อำนวยการเหยาที่ตกตะลึง

ผู้อำนวยการเหยาสูดลมหายใจ: "คุณไปกับผม!"

"โอเค!"