บทที่ 1081 ใครรังแกศิษย์ของผม?

"อ๊า?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กงซุนต้าหวงมองไปในอากาศทันที

ทุกคนรอบตัวมองขึ้นไป

อย่างไรก็ตาม เขาเห็นร่างหนึ่งพุ่งขึ้นไปในอากาศ และรีบตรงไปหาหมอเทวดาหลินตัวปลอม

"ระวัง!"

สีจืออี้ตระหนักอะไรได้และตะโกนออกมา

หมอเทวดาหลินตัวปลอมตกใจและหันกลับไป

แต่ไม่ทันแล้ว

เห็นว่ามีฝ่ามือหนึ่งกระแทกมาที่หน้าอก

ปัง!

หมอเทวดาหลินตัวปลอมถูกฝ่ามือกระแทกกลิ้งลงไปบนพื้นอย่างอนาถ

เมื่อเขาลุกขึ้นมาก็พบว่ามีฝ่ามือมีพิษสีเขียวจางๆ บนหน้าอกของเขา

"อ๊า?"

ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไป

ร่างในอากาศลงมาข้างๆ กงซุนต้าหวง

เป็นผู้ชายที่มีหน้าซีดและปากคล้ำ

เป็นผู้ชายที่มีโหนกแก้ม ดูผอมและอ่อนแอ แต่ท่าทางของเขาค่อนข้างมืดมน

ดวงตานับไม่ถ้วนมองมา

"เสี้ยวไคเฟิง! !"

"ราชาพิษ! เสี้ยวไคเฟิง!"

"ให้ตายเถอะ ผู้ปราดเปรื่องอันดับที่แปด! เสี้ยวไคเฟิง ราชาพิษ!"

"เขามาแล้ว!"

"ครั้งนี้พรรคโบราณสามารถเชิญเขามาได้ พวกเขาต้องได้สมบัติในครั้งนี้ ใครกล้าต่อกรกับพวกเขา?"

เสียงอุทานดังออกมาอย่างต่อเนื่อง ดวงตาของหลายคนฉายแวววับ

สายตาของผู้คนจากสำนักกระบี่วิญญาณตึงเครียด กำกระบี่และมีดในมือแน่นและจ้องมองเสี้ยวไค้เฟิง

และหมอเทวดาหลินตัวปลอมก็ตื่นตระหนกอย่างมาก

"นี่...นี่อะไร? นี่คืออะไร?" เขาฉีกเสื้อออกและตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

"ฝ่ามือพิษไง! หมอเทวดาหลินไม่รู้จักหรอ?" เสี้ยวไคเฟิงพูดอย่างเรียบเฉย

"ฝ่ามือ...ฝ่ามือพิษหรอ?" หมอเทวดาหลินตัวปลอมตกใจจนจิตจะกระเจิง รีบหยิบเข็มเงินออกมาและลงบนหน้าอกของตัวเอง

แต่แทงลงไปจำนวนหนึ่งก็ยังไม่มีประโยชน์

ไม่เพียงแต่หน้าอกจะคันจนทนไม่ไหว แต่ผิวหนังค่อยๆ แตกออก มีเนื้อจำนวนมากถูกลอกออก และเลือดก็ไหลออกมาซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสังเวชอย่างยิ่ง

เมื่อกงซุนต้าฮวงเห็นสิ่งนี้ เขาก็เข้าใจบางอย่างอย่างคลุมเครือด้วยท่าทางตะลึงงัน

"มันเจ็บปวดมาก! ผมรู้สึกอึดอัด! เร็ว! ช่วยแก้พิษให้ผมที! ช่วยแก้พิษให้ผมที!"

หมอเทวดาหลินตัวปลอมเกาหน้าอกของเขาอย่างบ้าคลั่ง และตะโกนหาสีจืออี้

สีหน้าของสีจืออี้เปลี่ยนไปและย่ำแย่เช่นกัน รีบมองไปทางหมอเทวดาหลินตัวปลอมและกัดฟันพูด: "ผมไม่สามารถ...ไม่สามารถแก้พิษของเสี้ยวไคเฟิง ราชาพิษได้! !"

"งั้นคุณจะดูผมตายหรอ?" หมอเทวดาหลินตัวปลอมตะโกน

"คุณ...คุณเป็นหมอเทวดาหลิน พิษแค่นี้คุณจะกลัวอะไร? ไม่เป็นไร! ใครก็ไปมาช่วยถอนพิษให้หมดเทวดาหลินหน่อย!" สีจืออี้ตะโกน

ทันใดนั้นคนสองคนจากสำนักกระบี่วิญญาณก็เดินออกมาเพื่อจะลากหมอเทวดาหลินตัวปลอมไป

ละครเล่นต่อไปไม่ได้แล้ว

หลายคนรู้สึกแปลกๆ

แต่เมื่อทั้งสองกำลังเข้าใกล้หมอเทวดาหลินตัวปลอม คนนั้นก็ผลักทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง เขาพุ่งไปด้านหน้าของเสี้ยวไคเฟิง คุกเข่าลงด้านหน้าและเขกหัว: "ผู้ปราดเปรื่องเสี้ยว! ช่วยผมด้วย! แก้พิษให้ผมด้วย! ขอร้องแหละช่วยแก้พิษให้ผมด้วย!"

คนนั้นตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขกหัวลงกับพื้น ตึก ตึก

เสี้ยวไคเฟิงมองเขา: "แก้พิษหรอ คุณไม่ใช่หมอเทวดาหลินที่โด่งดังหรอ? คุณ...ไม่สามารถแก้พิษนี้ได้ด้วยตัวเองหรอ?"

"ไม่! ผมไม่ใช่หมอเทวดาหลิน! ผมไม่ใช่หมอเทวดาหลิน! ผมโกหก! สีจืออี้บอกให้ผมมาหลอกพวกคุณ! ผมเป็นตัวปลอม! เสี้ยวไคเฟิง ขอร้องแหละเห็นใจผมด้วย ช่วยแก้พิษให้ผมที! แก้พิษให้ผมที!" คนนั้นตะโกนและเกาหน้าอกของเขาอย่างยากลกบาก สองมือของเขาแทบจะควักอกลงไป ความเจ็บปวดเช่นนี้เหมือนการตาย

คำพูดของคนนี้ดังไปรอบๆ

"อะไรนะ? ตัวปลอมหรอ?"

ที่แท้ก็เป็นแผนของสีจืออี้! !"

"เหอะ นึกว่าเขามีดีอะไร!"

"เขาช่างกล้านัก! พวกเราถูกเขาหลอกเอาแล้ว!"

เสียงที่โมโหดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

คนรอบๆ โมโห

สีจืออี้หน้าซีดและตื่นตระหนก