บทที่ 1096 หนึ่งต้านพัน

"คุณรนหาที่ตายเหรอ? คุณเข้าไปสามารถช่วยเขาฆ่าสิบคน ร้อยคน แต่คุณฆ่าคนนับพันนับหมื่นได้หรือเปล่า? ไม่กลัวพวกเขาสับคุณเป็นชิ้นเหรอ?" ปิงชางจุนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"เรื่องนี้…" โชหมิ่งอ้าปาก ไม่รู้ควรจะพูดยังไงดี

"ถึงเป็นแบบนั้นก็เถอะ ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะรีบแจ้งคนของหยางหัว ให้พวกเขามาช่วยสนับสนุน ถ้าหากมีข้อผิดพลาดอะไรเกิดขึ้น อย่างน้อยก็สามารถช่วยหมอเทวดาหลินไปจากที่นี่" ปิงชางจุนพูด

โชหมิ่งได้ยินแล้วพยักหน้า "สิ่งที่ท่านปิงชางจุนพูดถูกต้อง ฉันวู่วามมันเกินไป ฉันจะไปแจ้งคนของหยางหัวเดียวนี้"

"ช้าก่อน"

"คุณมีอะไรจะกำชับอีกหรือเปล่า?"

"อาศัยหยางหัวอย่างเดียวรับมือคนของพรรคโบราณไม่ได้แน่นอน พรรคโบราณขนสมาชิกอาวุโสและยอดฝีมือทุกคนมาจนหมด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการฆ่าหมอเทวดาหลินให้ตาย หยางหัวในปัจจุบันตกอับลงอย่างมาก จะเป็นคู่ต่อสู่ของพรรคโบราณได้ยังไง? ตามที่ผมดู คุณจำเป็นต้องรวบรวมกองกำลังจากทุกที่มาจัดการพรรคโบราณ ถึงสามารถสร้างโอกาสให้หมอเทวดาหลินหนีเอาชีวิตรอด ไม่อย่างนั้น…ไม่สามารถแก้วิกฤตในปัจจุบัน!"

"เรื่องนี้…ท่านปิงชางจุน ฉันจะเชิญกองกำลังจากทั่วสารทิศมาช่วยแก้วิกฤติครั้งนี้ยังไง?" โชหมิ่งหรี่ตาลง พูดอย่างไร้เรี่ยวแรง

หลังจากหมู่บ้านราชาสมุนไพรถูกทำลาย เธอเป็นเพียงบุคคลเล็กคนคนหนึ่ง จะไปมีความสามารถแบบนั้นได้อย่างไร?

"คุณเป็นคนของหมู่บ้านราชาสมุนไพรไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่…หมอเทวดาหลินเป็นคนตรงไปตรงมา มีจิตใจเมตตาช่วยเหลือทุกคนบนโลก ฉันนับถือเขามาก หลังจากติดตามเขาแล้วหันกลับไปมองหมู่บ้านราชาสมุนไพรที่ทำแต่เรื่องเลวทราม มันแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน"

"ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องชั่วที่หมู่บ้านราชาสมุนไพรเคยทำก่อน ครั้งนี้ อย่างน้อยมันสามารถช่วยคุณ หรือพูดอีกอย่างคือช่วยหมอเทวดาหลิน!"

"ช่วยยังไง?"

"คุณรีบสั่งให้คนของหยางหัวไปปล่อยข่าว บอกว่าวิชาแพทย์และมรดกการสืบทอดทุกอย่างของหมู่บ้านราชาสมุนไพรตกอยู่ในมือของหมอเทวดาหลิน หลังจากฆ่าหมอเทวดาหลิน ก็จะได้รับการสืบทอดทั้งหมดของหมู่บ้านราชาสมุนไพร!"

"แบบนี้…มันจะมีประโยชน์เหรอ?"

"คุณใช้สถานะของหมู่บ้านราชาสมุนไพรปล่อยข่าว มันต้องได้ผลแน่นอน! คนอื่นไม่เชื่อหมอเทวดาหลิน ไม่เชื่อกงซุนต้าหวง แต่ต้องเชื่อคุณแน่นอน!"

"ได้!"

โชหมิ่งกัดฟัน รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาฉงจี้เทียน

ปิงชางจุนหันไปมองทางหลินหยาง

หลินหยางในตอนนี้ กำลังถูกยอดฝีมือมากมายปิดล้อม

ภายใต้การทำงานของร่างดวงดาวโดยกำเนิด หลินหยางที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนราวกับเป็นเทพแห่งสงคราม ผิวหนังแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ฟันแทงไม่เข้า เหมือนบรรลุดินแดนอมตะ!

แม้พรรคโบราณมีคนมาก การจู่โจมทุกรูปแบบถาโถมเข้ามาราวกับห่าฝน แต่มันกลับไม่สามารถทำอะไรหลินหยาง

การโจมตีของคนพวกนี้แทบจะไม่สามารถทิ้งร่องรอยไว้บนผิวหนังของหลินหยาง…

หลินหยางพุ่งตรงไปข้างหน้า พยายามเข้าใกล้กงซุนต้าหวงอย่างต่อเนื่อง

"ฮึ่ม! คิดว่าผมกลัวคุณจริงเหรอ?"

กงซูนต้าหวงตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ถึงแม้เหลือเพียงมือแค่ข้างเดียว แต่กลับพุ่งเข้าไปหาหลินหยางอย่างดุดัน

หลินหยางย่อมไม่กลัว เขาพลิกมือชกหมัดออกไปเช่นกัน

ภายใต้ร่างดวงดาวโดยกำเนิด การวัดพละกำลังอย่างเดียว หลินหยางไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน

แต่ทันทีที่มือของทั้งสองคนปะทะเข้าด้วยกัน…

"หัตถ์มายา!"

กงซุนต้าหวงตะคอกอย่างกะทันหัน มือที่เหลือเพียงข้างเดียวของเขาแยกออกกลายเป็นนับพัน ถาโถมเข้าไปหาหลินหยาง

"หืม?"

สีหน้าของหลินหยางเปลี่ยนไปทันที เตรียมตัวดึงมือของตนเองกลับมา

แต่มันไม่ทันแล้ว

มือจำนวนนับไม่ถ้วนจู่โจมใส่จุดชีพจรตามร่างกายของหลินหยางอย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้หลินหยางในปัจจุบันมีผิวหนังที่แข็งดุจเหล็กกล้า ฟันแทงไม่เข้า ทว่า…มันกลับไม่สามารถช่วยป้องกันจุดชีพจรของเขา

กงซุนต้าหวงใช้วิธีการที่ล้ำลึกสกัดจุดชีพจรตามหน้าอกและแขนขาทั้งสี่ของหลินหยาง

เขาไม่ได้ต้องการตรึงหลิยหยางให้อยู่ แต่กำลังพยายามสลายร่างดวงดาวโดยกำเนิด หวังทำลายร่างอยู่ยงคงกระพัน!

ทว่าร่างดวงดาวโดยกำเนิดที่ก่อตัวขึ้นจากเลือดวิญญาณลั่วหลิน มันสามารถทำลายได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

หลินหยางรีบชกหมัดไปทางหน้าอกของกงซุนต้าหวง

ปัง!

หน้าอกของเขายุบลงไปเป็นหลุม กระดูกซี่โครงหัก กระอักเลือดออกจากปาก ร่างกายลอยกระเด็นออกไปกระแทกใส่พื้นอย่างแรง กลิ้งอยู่บนพื้นหลายตลบถึงหยุดลง

"คุณกงซุน!"

ผู้คนอุทาน รีบพุ่งเข้าไปช่วยประคองลุกขึ้น

หลินหยางต้องการใช้โอกาสนี้จู่โจมต่อ แต่ทันทีที่เขาเพิ่งเคลื่อนไหว ก็มีเลือดกระอักออกจากปากเช่นกัน ร่างกายสั่นสะท้าน สัมผัสได้ถึงพลังของร่างดวงดาวโดยกำเนิด…กำลังจะคลาย

อะไรกัน?

หัวใจของหลินหยางเต้นรัว เงยหน้ามองไปทางกงซุนต้าหวงที่ถูกประคองลุกขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "คุณสามารถสลายร่างดวงดาวโดยกำเนิดของผม?"

"พรรคโบราณสืบทอดมาจนถึงปัจจุบันก็มากกว่าพันปีแล้ว ทำไมถึงไม่สามารถสลายร่างดวงดาวโดยกำเนิด?" กงซุนต้าหวงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา