บทที่ 1103 ถ้าทำอะไรเกินเลย คนที่เสียใจจะเป็นตัวคุณเอง!

หยางหัวถูกก่อตั้งโดยความพากเพียรของหมอเทวดาหลิน เนื่องจากหลินหยางต่อสู้กับพรรคโบราณ มันก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าหยางหัวมีความสำคัญเพียงใดในจิตใจของหลินหยาง

เขาเชื่อว่าหมอเทวดาหลินจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มาทำลายหยางหัวอย่างแน่นอน

ชิ่งหรงเงยหน้าขึ้นและยิ้ม แม้ว่าความเจ็บปวดที่ไหล่ของเขาจะเจ็บปวดอย่างมาก แต่เขาก็ภูมิใจในหัวใจของเขาอย่างมากเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นหยางหัวหรือพรรคโบราณ มันอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาทั้งหมด!

เกรงว่าใครก็คงไม่คิดว่าเสือสองตัวจะสู้กันเอง และคนที่ยิ้มถึงท้ายที่สุดจะเป็นตระกูลชิ่ง!

อย่างไรก็ตามในขณะที่คนตระกูลชิ่งได้ใจ จู่ๆ หลินหยางก็พูดขึ้นมา

"หยางหัวหรอ? ผมไม่สนใจ!"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา รอยยิ้มของคนตระกูลชิ่งทุกคนก็แข็งทื่อ

ชิ่งหรงอึ้ง: "ประธานหลิน คุณ...คุณพูดอะไร?"

"ผมไม่ได้สนใจหยางหัวเลย ไม่มีก็ไม่มี ผมสร้างใหม่ได้! ชิ่งหรง ถ้าคุณอยากจะเอาหยางหัวมาข่มขู่ผม...งั้นเกรงว่าคุณจะตัดสินใจผิดแล้ว! ในสายตาของผม หยางหัวก็แค่เครื่องมือหนึ่งเท่านั้น!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ชิ่งหรงมองเขาด้วยความอึ้งและหัวเราะออกมา: "ประธานหลิน การล่าถอยของคุณช่างละเอียดอ่อนจริงๆ คุณคิดว่าคุณจะแสดงว่าไม่สนใจหยางหัวแล้วผมจะเชื่อหรอ?"

"คุณไม่เชื่อหรอ?"

หลินหยางหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาหม่าไห่และเปิดเสียง

"ประธานหลิน มีคำสั่งอะไร?" เสียงของหม่าไห่ดังขึ้นมา

"คุณฟังไว้ก็พอ!"

หลินหยางพูดขึ้นมาและหันไปพูดกับชิ่งหรง: "เสียงของหม่าไห่ คุณน่าจะรู้จักใช่ไหม?"

"ประธานหลิน คุณ...คุณจะทำอะไร?" ชิ่งหรงรู้สึกไม่ดี เหงื่อออกใบหน้าและถาม

"ผมทำลายพรรคโบราณ ไม่ใช่เพราะพรรคโบราณจะทำอะไรหยางหัว แต่เพราะพรรคโบราณทำร้ายคนที่พวกเขาไม่ควรแตะต้อง! นี่คือสิ่งที่ผมไม่สามารถให้อภัยได้! ถ้าคุณคิดว่าผมจะสู้กับพรรคโบราณขนาดนี้เพื่อหยางหัวเพื่อเงินแค่นั้น งั้นแสดงว่าคุณคิดผิดแล้ว!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ชิ่งหรงอึ้ง อ้าปากไม่รู้จะพูดอะไร

และได้ยินหลินหยางพูดขึ้นมาอีกครั้ง: "ชิ่งหรง ตอนนี้ผมจะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย บอกมาว่ากงซุนต้าหวงอยู่ไหน! ถ้าคุณพูด ผมจะทำว่าเรื่องก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น ถ้าคุณไม่พูดผม...ผมก็คงต้องใช้วิธีการของผมจัดการเรื่องนี้"

ชิ่งหรงกำหมัดแน่น กัดฟัน เห็นได้ชัดว่าเขากำลังคิดอยู่

กงซุนต้าหวงให้มรดกของพรรคโบราณเพียงครึ่งเดียวแก่เขา กงซุนต้าหวงบอกว่าถ้าเขาสามารถหลบซ่อนได้ถึงสิบวันจะให้เพิ่มขึ้นอีกครึ่งหนึ่ง

เทียบกับหยางหัวแล้ว ชิ่งหรงสนใจมรดกของพรรคโบราณมากกว่า

แต่หมอเทวดาหลินไม่ใช่คนที่ควรจะหาเรื่องด้วย...

ถ้าเขาพูดจริง นั่นก็แปลว่าตระกูลชิ่งไม่รอดแล้วใช่ไหม?

ชิ่งหรงลังเล สับสนมากไม่รู้จะตอบอย่างไร

แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น

"ประธานหลิน พวกเราบอกแล้วว่าพวกเราไม่รู้ว่ากงซุนต้าหวงอยู่ที่ไหน! คุณกดดันพวกเราแบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้อะไร! ถ้าคุณจะทำลายตระกูลชิ่งของพวกเราจริงๆ คุณก็ลงมือเถอะ! แต่ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร คุณก็น่าจะเข้าใจดี ผมไม่เชื่อว่าคุณจะทำลายหยางหัว!"

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น หลินหยางก็กวาดสายตาไปหาต้นเสียง

ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบร้อย

ชายหนุ่มสวมแว่น ดูอ่อนโยน และมีอารมณ์ที่เฉลียวฉลาดบนใบหน้าของเขา

"เขาคือใคร?" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

"ชิ่งเหวิน ลูกชายผม!" ชิ่งหรงพูด

"งั้นคุณตกลงกับความคิดของลูกชายคุณไหม?"

"ลูกชายของผมเป็นนักศึกษาต่างชาติที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เขาฉลาดมาตั้งแต่เด็กและมีวิสัยทัศน์ขั้นสูง เขาตัดสินใจเรื่องต่างๆ มากมายในตระกูลชิ่ง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ ผมเห็นด้วยกับเขา" ชิ่งหรงพูด

"คุณแน่ใจหรอ?"

"ประธานหลิน ผมคิดว่าคุณมีเหตุผลหน่อยเถอะ!"

"เหมือนว่าพวกคุณจะไม่เชื่อที่จะทำลายพวกคุณและละทิ้งหยางหัวสินะ? งั้นก็ดี ถ้าเช่นนั้นผมจะทำให้พวกคุณได้รู้ถึงท่าทีของผมบ้าง!"

หลินหยางพูดอย่างเยือกเย็นและพูดกับโทรศัพท์: "หม่าไห่ ได้ยินแล้วใช่ไหม?"

"ได้ยินแล้ว ประธานหลิน!" เสียงของหม่าไห่ดังขึ้นมา

"โอเค! คุณรีบจัดการด้วย โอนหุ้นทั้งหมดของหยางหัวในทันที!"

"รับทราบ ประธานหลิน โอนหุ้นให้ใคร?"