บทที่ 1108 คำอธิบาย

ในห้องทำงานของหยางเหม่ย กงซุนต้าหวงกำลังนั่งไขว่ห้างสูบซิก้าร์

"อาเหม่ย เรื่องไปถึงไหนแล้ว?" กงซุนต้าหวงถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"เรียบร้อยแล้ว! ผู้หญิง ครอบครัว แม่บ้านล้วนแต่กำลังรอคุณอยู่ในสถานที่พักชั่วคราว! ทุกอย่างที่คุณต้องการเตรียมพร้อมหมดแล้ว คุณกงซุน อีกเดี๋ยวฉันจะสั่งให้คนไปส่งคุณ สถานที่แห่งนั้น หมอเทวดาหลินหาคุณไม่เจอแน่นอน!" หยางเหม่ยพูดเสียงเบา

"ปัจจุบันมีใครรู้สถานที่แห่งนี้บ้าง?"

"นอกจากฉันก็ไม่มีใครรู้ พ่อครัวและแม่บ้านทุกคนล้วนแต่ถูกปิดตาพาไป ส่วนคนที่พาคุณไปก็จะถูกขังอยู่ที่นั่น ไม่มีใครสามารถออกมาได้"

"แบบนี้ก็เท่ากับว่า ตอนนี้มีเพียงคุณคนเดียวที่เป็นภัยคุกคามต่อผม?" กงซุนต้าหวงหรี่ตาลงถาม

หยางเหม่ยรู้สึกอึ้ง รีบคุกเข่าลงแล้วพูด "คุณกงซุน หยางเหม่ยไม่มีวันทรยศคุณแน่นอน! เรื่องนี้คุณเองก็น่าจะรู้ดี! ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่มีทางพูดเบาะแสของคุณ!"

"วางใจเถอะ อาเหม่ย นี่เหรอที่ผมจะไม่รู้ความภักดีของคุณ? แต่หมอเทวดาหลินร้ายกาจมาก เพื่อความปลอดภัย! ผมรู้สึกว่าคุณต้องอยู่กับผมอีกสักพัก! ว่ายังไง?" กงซุนต้าหวงยิ้มแล้วพูด

หยางเหม่ยลังเลสักพักแล้วพยักหน้า "ได้ คุณ…"

"แล้วข่าวทางด้านหมอเทวดาหลินว่ายังไง?"

"สายรายงานมา เขาออกจากสนามบินขึ้นรถของตระกูลซิ่ง แต่ระหว่างทางคนของตระกูลซิ่งมีการเปลี่ยนรถยนต์หลายคัน ตกลงหมอเทวดาหลินอยู่รถคันไหนไม่มีใครรู้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้คือ หมอเทวดาหลินน่าจะเข้ามาในเขตเมืองแล้ว"

"ตามตื๊อไม่เลิกเสียจริง! แต่แบบนี้ก็เท่ากับว่าพวกคุณทำหมอเทวดาหลินหาย?" กงซุนต้าหวงถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"คุณกงซุนโปรดวางใจ พวกเราจะหาตัวเขาให้เจอโดยเร็ว!" หยางเหม่ยรีบพูด

แต่ทันทีที่เพิ่งพูดจบ

เพี้ยะ!

เสียงตบหน้าที่ชัดเจนดังขึ้น

หยางเหม่ยกุมใบหน้าของตนเอง มองกงซุนต้าหวงด้วยความตกตะลึง แต่ไม่นานก็ต้องรีบก้มหน้าลงไม่กล้าพูดอะไร

"ไร้ประโยชน์ แค่ติดตามคนคนหนึ่งก็ยังทำไม่ได้? ผมเลี้ยงสุนัขอย่างคุณไว้เพื่ออะไร?"

"ขอโทษ คุณกงซุน…"

"รีบหาตำแหน่งของหมอเทวดาหลินให้พบเดี๋ยวนี้ จับตาดูเขาให้ดี! ได้เบาะแสของเขาเมื่อไหร่ ต้องรายงานผมทันที!"

"ค่ะ"

"ไปกันได้แล้ว!"

กงซุนต้าหวงลุกขึ้นยืน พูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

หยางเหม่ยพยักหน้า สายตาก้มต่ำ เดินตามออกไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นอย่างกะทันหัน

หยางเหม่ยสะดุ้ง หยิบโทรศัพท์แล้วกดรับสาย ผ่านไปสักพักหันไปพูด "คุณกงซุน เกิดเรื่องขึ้นที่บ่อน ฉันต้องไปจัดการเดี๋ยวนี้"

"สั่งให้คนอื่นไปไม่ได้เหรอ?" กงซุนต้าหวงขมวดคิ้ว

"ลูกค้าคนนี้แพ้พนันเจ็ดสิบล้านในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้เขากำลังสงสัยว่าบ่อนของเรามีการโกง ต้องการให้พวกเราชดใช้เงิน คนคนนี้มีเงินมากมายขนาดนี้แสดงว่าไม่ใช่คนธรรมดา จำเป็นต้องให้ฉันออกหน้า ไม่อย่างนั้นมีแต่จะสร้างปัญหา!"

"งั้นเหรอ?"

กงซุนต้าหวงครุ่นคิดสักพัก พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ได้ คุณไปจัดการดีกว่า ถ้าหากเรื่องมันบานปลายอาจจะดึงดูดความสนใจของหมอเทวดาหลิน และตำแหน่งของผมอาจจะถูกเปิดเผยก็ได้! พยายามทำงานให้เงียบที่สุด ผมรอคุณอยู่ที่นี่"

"ได้ค่ะคุณกงซุน ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็มา"

"หืม…เดี๋ยวก่อน"

ในตอนนั้นเอง กงซุนต้าหวงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้อย่างกะทันหัน ตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"คุณกงซุนมีอะไรจะกำชับอีกหรือเปล่า?"

"เอาโทรศัพท์ของคุณมาให้ผม!"

หยางเหม่ยงงเป็นไก่ตาแตก แต่ไม่กล้าขัดคำสั่ง

รับโทรศัพท์มา กงซุนต้าหวงใช้โทรศัพท์ของตนเองเชื่อมต่อเสียงและภาพของโทรศัพท์หยางเหม่ย หลังจากนั้นวางโทรศัพท์ของตนเองลงบนโต๊ะ

"คุณไปได้แล้ว!" กงซุนต้าหวงยิ้มเล็กน้อย ส่งโทรศัพท์คืนให้หยางเหม่ย

หยางเหม่ยรู้สึกอึ้ง เข้าใจความหมายของกงซุนต้าหวงแล้ว

เขาต้องการใช้โทรศัพท์จับตาดูตนเอง!

พูดอีกอย่างคือกงซุนต้าหวงไม่ไว้ใจเธอแล้ว

มันก็ถูก!

กงซุนต้าหวงที่ตื่นตระหนกเหมือนลูกไก่ในตอนนี้จะไปเชื่อใจใครได้?

บนโลกใบนี้นอกจากเขา เขาไม่เชื่อใครอีกแล้ว

หยางเหม่ยพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร หลังจากนั้นเดินออกจากห้อง