ตอนที่ 1109
บทที่ 1110 หมดทางหนี
October 21, 2026
แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์สั่นอย่างกะทันหัน
หยางเหม่ยรีบกดรับสายทันที
"คุณกงซุน คนคนนั้นไปแล้ว! ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว"
"ผมสั่งให้คุณฆ่าเขาไม่ใช่เหรอ? คุณปล่อยให้เขาไปได้ยังไง?" กงซุนต้าหวงถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
"เรื่องนี้… ฉันไม่มีทักษะการต่อสู้ คนคนนั้นแย่งปืนของฉันไป ถ้าหากฉันไม่ยอมคืนเงินตามที่เขาบอก เขาคงฆ่าฉันไปแล้ว!" หยางเหม่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่น
"งั้นเหรอ?"
"ใช่…ใช่…"
"เหอะเหอะ หยางเหม่ย ทำไมคุณต้องโกหกผมด้วย! คนเมื่อกี้เป็นใคร คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอ?"
"คุณกงซุน เขาเป็นใครคุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? คนของตระกูลซือหนานกวงไง!"
"ตระกูลซือหนานกวง? อยู่ดีๆคนของตระกูลซือหนานกวงมาทำอะไรที่นี่?"
"แล้ว…คนคนนี้เป็นใคร?"
"ยังต้องถามอีกเหรอ? ก็ต้องเป็น…หมอเทวดาหลิน!" กงซุนต้าหวงพูดออกมาทีละคำ!
หยางเหม่ยได้ยินคำพูดประโยคนี้ หัวใจของเธอเต้นรัวทันที
กงซุนต้าหวง…รู้ทัน?
ได้ยินคำพูดประโยคนี้ ลมหายใจของหยางเหม่ยสั่นสะท้าน หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากปาก
แต่เธอไม่ได้ตื่นตระหนก รีบพูดอธิบายด้วยความร้อนใจ "คุณกงซุน คุณเข้าใจผิดแล้ว นั่นไม่ใช่หมอเทวดาหลิน! เขาเป็นคนของตระกูลซือหนานกวงจริงๆ!"
"มาถึงขั้นนี้แล้วคุณยังจะโกหกผมอีกเหรอ?"
"คุณกงซุน ฉันก็เคยเห็นหมอเทวดาหลินในทีวี ถึงแม้คนคนนั้นจะสวมหมวก แต่ฉันมองเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน เขาไม่ใช่หมอเทวดาหลินแน่นอน"
"หืม? จริงเหรอ?" น้ำเสียงของกงซุนต้าหวงเริ่มไม่มั่นใจ
"จริงแท้แน่นอน คุณกงซุน หรือคุณไม่เชื่อใจฉันแล้วเหรอ?" หยางเหม่ยพูดด้วยท่าทางที่ผิดหวัง
"อาเหม่ย ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น…ช่างเถอะ บางทีอาจจะเป็นเพราะผมคิดมากเกินไป แต่มันไม่สำคัญแล้ว สถานที่คุณเตรียมเอาไว้ผมไม่ไปแล้ว ผมจะไปหาที่อยู่เอง ส่วนคุณบริหารบ่อนต่อไป ไม่จำเป็นต้องอยู่เป็นเพื่อนผมแล้ว" กงซุนต้าหวงพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
"เปลี่ยนสถานที่?" หยางเหม่ยรู้สึกอึ้ง "คุณกงซุน คุณตั้งใจจะไปที่ไหน?"
"มันใช่สิ่งที่คุณสมควรถามเหรอ?" กงซุนต้าหวงพูดเสียงสูง
หยางเหม่ยสะดุ้ง รีบพูด "คุณกงซุน ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"
"ไม่ต้องอธิบายแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรผมจะติดต่อคุณเอง"
พูดจบ โทรศัพท์ถูกตัดสายทันที
"คุณกงซุน! คุณกงซุน!" หยางเหม่ยเรียกด้วยความร้อนใจ แต่ไม่มีการตอบสนอง
สีหน้าของเธอน่าเกลียดมาก กำโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแน่น
"เป็นจิ้งจอกเข้าที่เจ้าเล่ห์จริงด้วย แค่เห็นสถานการณ์ผิดปกติก็ไหวตัวทันที คนคนนี้รับมือยาก" มีเสียงที่เฉยเมยดังขึ้นจากด้านข้างอย่างกะทันหัน
หยางเหม่ยสะดุ้งตกใจ รีบหันไปมอง กลับพบผู้ชายสวมเสื้อโค้ทและหมวกคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
"คุณ…คุณคือ…"
"คุณหยางเหม่ย ลืมผมเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? พวกเราเพิ่งแยกจากกันเมื่อกี้เอง" หลินหยางยกหมวกสูงขึ้นเล็กน้อย เผยเห็นใบหน้าของเขา
หยางเหม่ยรู้สึกอึ้ง "หมอ…หมอเทวดาหลิน? คุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"ผมกลับมาอีกแล้ว"
"นี่…คุณทำแบบนี้เสี่ยงมาก"
"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ คิดไม่ถึงว่ากงซุนต้าหวงจะไม่ยอมบอกสถานที่ให้คุณ เขาออกไปอย่างกะทันหันแบบนี้ ไปไหนไม่ไกลแน่นอน คุณรีบไปรวบรวมกล้องวงจรปิดโดยรอบ ดูว่าได้เบาะแสสำคัญอะไรบ้าง"
"ได้ หมอเทวดาหลิน"
หยางเหม่ยพยักหน้า วิ่งออกไปทันที
ผ่านไปสักพัก
"หมอเทวดาหลิน ดูกล้องวงจรปิดทุกตัวแล้ว ไม่เจอร่องรอยของกงซุนต้าหวง"
"ไม่เจอ?" หลินหยางขมวดคิ้ว "หรือว่าเขาหลบกล้องวงจรปิด?"
"กงซุนต้าหวงเป็นคนเจ้าเล่ห์ เขาต้องหลบกล้องวงจรปิดแน่นอน! เขาไม่เชื่อใจฉันแล้ว" หยางเหม่ยพูด
"หลบกล้องวงจรปิดของบ่อนคาสิโน…แล้วเขาจะไปไหน?"
"เรื่องนี้…ฉันก็ไม่รู้" หยางเหม่ยส่ายหัว
หลินหยางลูบคางของตนเองแล้วครุ่นคิด
ทันใดนั้น เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน
"ผมรู้แล้วว่ากงซุนต้าหวงไปไหน!"
......
......
ภายในห้องที่มืดสลัวแห่งหนึ่ง
กงซูนต้าหวงกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะน้ำชา
ฝั่งขวามือของเขาเป็นจอภาพหลายจอ บนจอภาพกำลังแสดงถนนที่มีผู้คนสัญจรไปมา
เขาพลางดื่มน้ำชาพลางจ้องหน้าจอ พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ต่อไปพวกคุณเฝ้าอยู่ที่นี่ จำเอาไว้ ห้ามพักเด็ดขาด! ขอแค่มีคนเดินมาทางนี้ต้องรายงานผมทันที! ได้ยินหรือเปล่า?"
"ครับ คุณกงซุน!"
ผู้ชายหลายคนที่อยู่ด้านหน้าพยักหน้า
"ผมควรไปพักผ่อนแล้ว ผมไม่ได้พักผ่อนมาสักพักใหญ่แล้ว"
กงซุนต้าหวงบิดขี้เกียจ หันหลังเดินกลับเข้าไปในห้อง
เขาล็อคประตูจากด้านในแล้วนอนเหมือนคนหลับลึก
แต่ขอเพียงด้านนอกมีความเคลื่อนไหวเขาจะตื่นทันที