บทที่ 1137 พวกเรามีกำลังเสริมเช่นกัน

ชายหัวโล้นในชุดขาวเช็ดเลือดที่มุมปาก มองเสิ่นยู่หมิงที่ไม่ขยับและรู้ว่าเขาตายแล้ว ทำได้เพียงยอมแพ้

หยุนซิงยังต้องการเข้ามาฆ่า

"หยุด!"

ชายหัวโล้นในชุดขาวตะโกน

หยุนซิงไม่ฟัง

รอก่อน ฟังว่าเขาจะพูดอะไร" หลินหยางพูด

หยุนซิงถึงหยุดลง

ชายหัวโล้นในชุดขาวหอบ พูด: "หมอเทวดาหลิน! พวกเราไม่ต้องสู้กันแล้วมั้ง? เสิ่นยู่หมิงตายแล้ว เรื่องนี้ก็จบลงแล้ว! คุณยังไม่หายอาฆาตอีกหรอ?"

เมื่อคนรอบๆ ได้ยินก็เข้าใจความหมายของเขาในทันที

นี่คือแผนที่จะทำให้คนตายใจ!

และหมอเทวดาหลินแข็งแกร่งเกินไป ทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากอาวุโสนิกายตงหวงด้วย ตระกูลเสิ่นจะมีเรื่องกับศัตรูที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?

"เมื่อกี้คุณไม่ได้บอกว่า ถ้าทำอะไรเสิ่นยู่หมิง คุณก็จะไม่ปล่อยให้ผมได้ออกไปจากที่นี่ไม่ใช่หรอ? ตอนนี้ผมฆ่าเสิ่นยู่หมิงแล้ว คุณไม่ใช่ว่าคุณให้เกียรติคำพูดของคุณหรอ?" หลินหยางพูด

ชายในชุดขาวหน้าซีด: "เมื่อกี้ผมไม่รู้ ไม่รู้ความสามารถของหมอเทวดาหลิน ตอนนี้เข้าใจวิธีการและความสามารถของหมอเทวดาหลินแล้ว พร้อมทั้งได้รับความช่วยเหลือจากนิกายตงหวง ด้วยเหตุนี้ ผมอยากจะขอโทษหมอเทวดาหลิน..."

"ขอโทษหน่ะไม่จำเป็น ผมจะถามคุณ เรื่องบีบให้ซูหยูฆ่าตัวตาย เป็นความคิดของใครในตระกูลเสิ่น?" หลินหยางถาม

ชายในชุดขาวตัวสั่น เข้าใจความหมายทันที และชี้ไปที่เสิ่นยู่หมิงที่ตายไปแล้วทันที: "ก็เป็นความคิดของเจ้านี่แหละ!"

นี่คือความพยายามที่จะโยนความผิดให้คนตาย!

"คุณจะโกหกผมหรอ?" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "เสิ่นยู่หมิงไม่สามารถเป็นคนสั่งการเรื่องในตระกูลเสิ่นได้!"

"หมอเทวดาหลิน ที่ผมพูดคือความจริง" ชายในชุดขาวลังเลสักพักและพูด

"ผมให้เวลาคุณหนึ่งนาที ภายในหนึ่งนาที จงบอกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มาให้หมด ผมถึงจะไม่ทำอะไรพวกเขา ไม่งั้น ผมจะทำลายตระกูลเสิ่น!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ชายในชุดขาวแข็งทื่อเช่นกัน

"นายท่านสาม นี่...นี่ทำยังไงดี?"

"ด้วยพลังของหลินหยางแล้ว แล้วก็อาวุโสคนนั้น พวกเรา...พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้!"

ทุกคนตัวสั่น กลัวอย่างมาก

ชายในชุดขาวกัดฟัน พูดเบาๆ: "เรื่องาถึงจุดนี้แล้ว พวกเราไม่มีทางเลือก ถ้ายังไม่ยอม เกรงว่าก็คงตายที่นี่!"

"นายท่านสาม คุณหมายความว่า..."

ชายในชุดขาวยังไม่ตาย เงยหน้าขึ้นมองหลินหยาง: "หมอเทวดาหลิน! ผมบอกคุณก็ได้ว่าใครมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่จะมอบตัวให้ได้ไหม ไม่ใช่สิ่งที่ผมจะตัดสินใจได้ คุณต้องให้พวกเรากับไปและขอให้หัวหน้าตระกูลมอบคนเหล่านั้นมา !"

"ให้คนหนึ่งกลับไปรายงานก็พอ คนอื่นๆ รออยู่ที่นี่!" หลินหยางพูด

"หมอเทวดาหลิน คุณ..."

"ทำไม? พวกคุณมีปัญหาหรอ?" หลินหยางกวาดสายตามองชายชุดขาว

ชายชุดขาวโมโหและพูดอย่างหมดหนทาง ทำได้เพียงหันหน้าพูด: "เสี่่ยวเจี๋ย!"

"นายท่านสาม!"

คนที่ชื่อเสี่ยวเจี๋ยตอบรับในทันที

"คุณรีบกลับไปและพูดเหมือนหมอเทวดาหลิน ให้หัวหน้าตระกูลมอบตัวคนที่เกี่ยวข้องมา ให้หัวหน้าตระกูลพาพวกเขามาที่นี่และมอบให้หมอเทวดาหลิน ให้หมอเทวดาหลินจัดการ เขาใจไหม?" ชายชุดขาวจ้องเสี่ยวเจี๋ยและกระพริบตา

เสี่ยวเจี๋ยไม่ใช่คนโง่ จะไม่รู้ความหมายของนายท่านสามได้ยังไง? เขาพยักหน้า: "นายท่านสาม ผมจะรีบกลับไป"

"ดี!"

ไม่นานเสี่ยวเจี๋ยก็ออกไปทางสนามด้านหลัง

คนอื่นๆ รออยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟัง มีคนของหลินหยางคอยคุ้มตัว

"หมอเทวดาหลิน พวกเขาเหมือนจะไปเรียกกำลังพลมาช่วย!" หยุนซิงมองไปทางแผ่นหลังของเสี่ยวเจี๋ย อดไม่ได้ที่จะพูด

"ให้พวกเราพามา...ใช่แล้ว กำลังพลของพวกเราจะมาถึงเมื่อไหร่?" หลินหยางถาม

หยุนซิงหยิบนาฬิกาเก่าๆ ออกมาและมองดูเวลา พูดอย่างเฉยเมย: "น่าจะอีกครึ่งชั่วโมง!"

"มาเท่าไหร่?"

"ตามที่คุณสั่ง ทุกคนมาหมด" หยุนซิงพูดด้วยความเคารพ