บทที่ 1140 ฟื้นคืนกลับมาหรอ?

คนตระกูลเสิ่นคุกเข่าร้องขอความเมตตา แต่ก็ไร้ประโยชน์

คนตระกูลเสิ่นเหล่านี้สิ้นหวังอย่างยิ่ง แต่พวกเขาก็ไม่เต็มใจที่จะถูกจับและพยายามจะต่อต้าน

แต่เมื่อพวกเขาขัดขืน พวกเขารู้ว่าช่องว่างระหว่างพวกเขากับบุคคลใหญ่โตเหล่านี้นั้นกว้างขวางแค่ไหน

เมื่อเผชิญการล้อมของนิกายตงหวงและพรรคโบราณ คนตระกูลเสิ่นก็ค่อยๆ ล้มลงเรื่อยๆ

คนที่มาจากสำนักและนิกายต่างๆ เป็นบุคคลชั้นยอดด้วย พวกเขากล้าดียังไงที่กล้ามายุ่งกับหลินหยาง? ทำให้หลินหยางโกรธขนาดนี้?

สู้กันอยู่ไม่นาน คนตระกูลเสิ่นก็ถูกฆ่าตาย น่าอนาถอย่างยิ่ง

"หยุด! หมอเทวดาหลิน! โปรดหยุด!"

หัวใจของเสิ่นฮ้าวเซิงกำลังกระอักไปด้วยเลือด เขาคุกเข่าลงกับพื้น เขกหัวร้องขอไม่หยุด

อย่างไรก็ตามหลินหยางไม่สนใจ

ในสถานการณ์เช่นนี้ เสิ่นฮ้าวเซิงทนไม่ไหวเช่นกัน

"หมอเทวดาหลิน! ปล่อยตระกูลเสิ่นของพวกเราไปเถอะ! ตราบใดที่คุณปล่อยตระกูลเสิ่นของพวกเราไป! ผมจะทำให้คุณผู้หญิงซูหยูฟื้นคืนชีพกลับมา!"

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ใบหน้าของหลินหยางที่ไร้อารมณ์ขยับเล็กน้อย

"ทุกคนหยุด!"

คนที่กำลังฆ่าฟันอยู่แยกตัวออกมาทันที

คนตระกูลเสิ่นได้เวลาหายใจ

ในเวลานี้ร่างของคนตระกูลเสิ่นแต่ละคนเต็มไปด้วยเลือด อนาถอย่างมาก ศพของคนตระกูลเสิ่นจำนวนมากนอนอยู่กับพื้น

ในสายตาของพวกเขาล้วนเต็มไปด้วยความกลัว

"เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?"

หลินหยางจับตามองเสิ่นฮ้าวเซิงและถามอย่างจริงจัง

"หมอเทวดาหลิน ตระกูลเสิ่นของพวกเรามีของวิเศษที่สามารถทำให้คนตายฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง! ผมยินดีเสนอวัตถุนี้แลกกับชีวิตของคนตระกูลเสิ่น!"

เสิ่นฮ้าวเวิงคุกเข่าลงกับพื้น ตะโกนเสียงสั่น

"ของวิเศษหรอ?"

หลินหยางผงะไปครู่หนึ่งและพูดออกมา: "ของวิเศษอะไร ที่สามารถทำให้คนตายฟื้นคืนชีพมาได้?"

"นี่คือของวิเศษที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลเสิ่น ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แค่รู้ว่าเป็นสมบัติในพระหัตถ์ของเหล่าทวยเทพ มันถูกสืบทอดมาให้ผมเป็นมรดกตกทอดของตระกูล ถ้าหมอเทวดาหลินยอมให้อภัยตระกูลเสิ่นของพวกเรา ผมจะมอบสิ่งนี้ให้ด้วยมือทั้งสองของตัวเอง!" เสิ่นฮ้าวเซิงพูดเสียงสั่น

"จริงหรอ?"

เกิดความหวังในดวงตาของหลินหยาง: "ที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อล้างแค้นให้ซูหยู ถ้าคุณมีของวิเศษนั้นจริงๆ ผมก็จะปล่อยตระกูลเสิ่นของพวกคุณไป!"

"หมอเทวดาหลิน ผมจะกลับไปที่บ้านหลังใหญ่คนเดียวเพื่อนำสิ่งนี้กลับมา คนตระกูลเสิ่นจะอยู่ที่นี่เพื่อเป็นตัวประกัน" เสิ่นฮ้าวเซิงพูด

เมื่อคนตระกูลเสิ่นได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไป แต่ไม่มีคนพูดอะไร

"โอเค!" หลินหยางครุ่นคิด พยักหน้า: "ถ้าอย่างงั้น ผมจะให้เวลาคุณหนึ่งชั่วโมง หลังจากหนึ่งชั่วโมงถ้ายังไม่เห็นคุณนำของวิเศษนั้นมา งั้นก็แปลว่าที่นี่จะเป็นที่ฝังศพคนตระกูลเสิ่นของคุณ สำหรับคุณ ก็หนีไม่พ้นเช่นกัน! คุณน่าจะรู้ถึงพลังในประเทศของผม!"

"รับทราบ! รับทราบ! หมอเทวดาหลินวางใจได้ ผมจะรีบไปรีบกลับ!"

เสินฮ้าวเซิงพูดตัวสั่น เขาพุ่งออกไปตรงหน้าประตูทันที ขึ้นรถและออกไป

"ประธานหลิน คุณควรส่งคนตามเขาไป! ป้องกันไม่ให้เขาเล่นตุกติก!" ชวีเทียนวิ่งเข้ามาและพูดเบาๆ

"ไม่ต้อง!" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย: "ถ้าเขาเล่นตุกติกอะไร ส่งคนไปก็ไม่มีประโยชน์ รออยู่ที่นี่ยังไงเขาก็หนีไม่พ้น!"

"โอเค"

ชวี่เทียนลังเลสักพักแล้วก็พยักหน้า

บูม บูม บูม...

เสียงระเบิดของเครื่องยนต์ดังก้องบนท้องถนน

เสิ่นฮ้าวเซิงเหงื่อไหล่ หน้าซีด เขารีบมุ่งหน้าไปที่บ้านตระกูลเสิ่นอย่างบ้าคลั่ง

ฝ่าไฟแดงตลอดทาง โดยไม่สนใจกฎจราจรโดยสิ้นเชิง

ยานพาหนะและคนเดินถนนบนถนนต่างตกใจกับความเร็วเช่นนี้

"ให้ตายเถอะ ขับรถยังไง?"

"ไม่กลัวตายหรอ?"

คนขับรถระหว่างทางยื่นหัวออกมาตะโกนด่า

แต่เสิ่นฮ้าวเซิงไม่ใส่ใจ

เอี๊ยด!

รถจอดที่หน้าบ้านตระกูลเสิ่น