บทที่ 1162 แดนต้องห้ามสูญเสียการป้องกัน

เสียงดังจนแก้วหูแทบแตก คนครึ่งหนึ่งในบ้านตระกูลหลินล้วนได้ยิน

ทุกคนตกตะลึง

"เกิดอะไรขึ้น?"

"เสียงระเบิดเมื่อกี้ดังมาจากไหน?"

"เหมือนจะมาจากประตูหลัง!"

"เร็ว ส่งคนไปดู!"

เสียงตะโกนดังขึ้นไม่หยุด คนตระกูลหลินเคลื่อนไหว

แต่ในเวลานี้ มีโทรศัพท์เข้ามาที่โทรศัพท์มือถือของคนที่อยู่ข้างๆ หลินคุนหลุน

ชายคนนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาซีด และเขาก็รีบพูดด้วยเสียงต่ำว่า: "หัวหน้าศาลา! มีคนบุกเข้ามาในตระกูลหลิน!"

"ใครมันกล้าขนาดนั้น? กล้าบุกเข้ามาในตระกูลหลิน?" หลินคุนหลุนพูด: "รู้ตัวตนอีกฝ่ายไหม?"

"ไม่รู้"

"อีกฝ่ายมากี่คน?"

"ว่ากันว่ามีจำนวนหนึ่งเท่านั้น!"

"จำนวนหนึ่งหรอ?"

หลินคุนหลุนผงะเล็กน้อย

"แค่จำนวนหนึ่งแต่กล้าบุกเข้ามาที่ตระกูลหลินหรอ? น่าจะเป็นยอดฝีมือ!" คนหนึ่งพูดขึ้นมา

หลินคุนหลุนครุ่นคิดและตะโกนเสียงดัง: "รีบไปด้านหลังและนำตัวคนนั้นมา!"

"รับทราบ!"

ทุกคนรีบมุ่งหน้าไป

"ช้าก่อน!"

ในเวลานี้ หลินคุนหลุนรู้สึกไม่ดี เอ่ยปากออกมาอีกครั้ง

"หัวหน้าศาลา ทำไมหรอ?"

"ทำไมอีกฝ่ายถึงบุกเข้ามาในประตูด้านหลังหล่ะ? อีกอย่าง...ยังเลือกมาในเวลานี้ด้วย?"

หลินคุนหลุนกวาดสายตามองคนตระกูลเฮยด้านหน้าและพูดอย่างเยือกเย็น: "เฮยหยู่เทียน คนเหล่านั้นคงไม่ใช่คนที่คุณส่งมาใช่ไหม? เพื่อที่จะส่งเสียงใช่ไหม?"

"หลินคุนหลุน เมื่อกี้คุณพูดเองไม่ใช่หรอว่าทุกอย่างต้องมีหลักฐาน! ผมให้หลักฐานกับคุณแล้ว แล้วคุณหล่ะ? มีหลักฐานไหม? ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ามาสาดสีใส่คนอื่น!" เฮยหยู่เทียนหัวเราะอย่างเย็นชา

"คุณ..."

"เลว!"

คนตระกูลหลินโมโหอย่างมาก

"หัวหน้าศาลา ไม่ต้องกังวล ผมจะไปเรียกคนให้ไปสนับสนุนประตูด้านหลัง พวกเขาแค่ไม่กี่คน จะจัดการไม่ได้หรอ? ใช้เวลาไม่นานหรอ ผมจะนำหัวของคนเหล่านั้นมาให้ได้อย่างแน่นอน! ให้เฮยหยู่เทียนได้ดูเสียหน่อย!" ชายที่แข็งแกร่งพูดอย่างมั่นใจ

"โอเค ไปเถอะ" หลินคุนพยักหน้า

คนนั้นออกไป

หลินคุนหลุนไม่ต้องการใช้เวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป ยิ่งตระกูลเฮยยื้อเวลามากไปเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากเท่านั้น

"หัวหน้าตระกูลเฮย เธอหนีไปแล้ว พวกเราจะพยายามตามจับมา หวังว่าคุณจะให้เวลาพวกเราหนึ่งวัน หลังจากหนึ่งวันพวกเราจะให้คำตอบแก่คุณ ตอนนี้โปรดออกไปก่อน ได้ไหม?" หลินคุนหลุนพูด

"ถ้าพวกคุณไม่สามารถมอบตัวเธอมาในวันนี้ ก็อย่าคิดว่าจะให้พวกเราออกไป!" เฮยหยู่เทียนกระแทกเสียง

หลินคุนหลุนหรี่ตา เจตนาฆ่าที่ปั่นป่วนอยู่รอบตัวเขา

"หัวหน้าตระกูลเฮย เหมือนว่าคุณอยากจะเห็นเลือดจริงๆ ใช่ไหม?"

"เหมือนว่าหลินคุนหลุนจะไม่ยอมมอบเธอมาจริงๆ ใช่ไหม? โอเค! ถ้าอย่างงั้นก็ลงมือเถอะ อย่าเสียเวลาเลย!" เฮยหยู่เทียนกระแทกเสียง

"คุณคิดว่าตระกูลหลินของผมกลัวคุณหรอ?"

หลินคุนหลุนกำหมัด

"มาสิ!" เฮยหยู่เทียนตะโกน

"ไอสารเลว! หาเรื่องตาย!"

หลินคุนหลุนเบื่อที่จะพูดแล้ว เขาตะโกนออกมาเสียงดัง กระโดดเข้าไปฆ่าเฮยหยู่เทียน

ทั้งสองฝ่ายมองหน้ากัน จากนั้นก็พุ่งเข้าไปพร้อมตะโกนเสียงดัง

ทั้งสองปะทะเข้าหากัน

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ เกิดการระเบิดขึ้นอีกครั้ง

แต่คราวนี้... ไม่ใช่เสียงเดียว แต่เป็นการระเบิดต่อเนื่อง

ปัง ปัง ปัง....

เสียงค่อนข้างแปลก เหมือนเสียงของแอ่งน้ำที่สาดกระเซ็นในหุบเขาที่ว่างเปล่า บ้างก็รุนแรงบ้างก็นุ่มนวล แต่ก็ไม่ได้รู้สึกรุนแรง

นี่คือเสียงอะไร?

หลายคนสับสน

อย่างไรก็ตามหลินคุนหลุนที่กำลังต่อสู้กับเฮยหยู่เทียนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป เขาหันหน้าไปมอง

"ไม่ดีแล้ว! แดนต้องห้าม! ! !"

หลินคุนหลุนตะโกนออกมาเสียงดัง

"อะไรนะ?"

คนตระกูลหลินทุกคนรู้ดี

"แดนต้องห้ามสูญเสียการคุ้มกันหรอ?"

หลินอ่าวกลัว สองขาอ่อน

"เร็ว รีบไปสนับสนุนที่แดนต้องห้าม! แจ้งให้หัวหน้าตระกูลรู้! แจ้งหัวหน้าตระกูล!"