บทที่ 1168 นักโทษหลบหนี

ในมุมมองของพวกเขา ความลับแบบนี้เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์มันคือสถานที่ที่ไม่ปลอดภัยมากที่สุด

"พวกคนที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลหลิน มีใครบ้าง…ที่เป็นบุคคลมีพรสวรรค์?" บนเก้าอี้ตัวหนึ่งภายในใจกลางห้อง มีเสียงที่แหบแห้งและแผ่วเบาดังขึ้น

"มีเยอะมาก แต่ไม่ถึงระดับที่มีพรสวรรค์เหนือคนอื่น!"

"คุณคิดว่า ใครที่มีความเป็นไปได้มากที่สุด?"

"ไม่รู้" ชายชราส่ายหัว "ผมคิดว่าต้องทำการตรวจสอบทีละคน!"

"ได้!" เสียงที่แหบแห้งดังขึ้นอีกครั้ง

เจียงเฉิน

หลินหยางกลับบริษัทหยางหัวโดยตรง

ทันทีที่เดินเข้าห้องทำงาน เขารีบปิดประตู หลังจากนั้นนำตำราที่ได้มาจากสถานที่ต้องห้ามของตระกูลหลินออกมาเริ่มอ่านอย่างใจจดใจจ่อ

"จริงด้วย! จริงด้วย! ตำราส่วนที่เหลืออยู่ในสถานที่ต้องห้าม…เยี่ยมไปเลย! เยี่ยมไปเลย!"

หลินหยางดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

สมัยเด็กตอนเรียนวิชาแพทย์ในตระกูลหลิน มีพ่อบ้านคนหนึ่งชื่อหลินเฟ๋ยจะแวะมาคุยกับเขาและเล่านิทานให้เขาฟังเป็นครั้งคราว

ในเวลานั้นเนื่องจากหลินหยางมีปัญหาด้านสถานะ ไม่ได้รับการยอมรับจากตระกูลมาโดยตลอด จึงไม่มีใครอยากเป็นเพื่อน มีเพียงพ่อบ้านเฟ๋ยเท่านั้นที่มาคุยกับเขา มาถึงขั้นมอบตำราการแพทย์ส่วนหนึ่งให้เขา แต่ตำราการแพทย์ที่พ่อบ้านเฟ๋ยให้มามีส่วนเดียว ยังมีเนื้อหาอีกมากมายที่ขาดหายไป เขาเคยบอกว่าตำราส่วนที่เหลืออยู่ในสถานที่ต้องห้าม

และตำราหนึ่งเล่มถ้าหากนำสองส่วนมาประกอบกันถึงจะเรียกว่าสมบูรณ์ จึงสามารถแสดงทักษะการแพทย์ที่เหนือชั้นออกมา

แต่น่าเสียดายที่ครั้งหนึ่งพ่อบ้านเฟ๋ยทำงานผิดพลาด จึงถูกไล่ออกจากตระกูลหลิน ว่ากันว่าเนื่องจากเขาตัวอ้วนเกินขนาด ร่างกายเต็มไปด้วยโรคร้าย หลังถูกไล่ออกจากตระกูลหลินไม่มีเงินรักษา เสียชีวิตในเวลาไม่กี่ปีต่อมา

นึกถึงตรงนี้ หลินหยางอดไม่ได้ที่จะเสียดาย

หลินหยางหมกตัวอยู่ในห้องทำงานครึ่งวัน เขาอ่านตำราจนหน้าแทบจมเข้าไปในตำราแต่ก็ยังไม่ยอมหยุด

ในตอนนั้นเอง มีเบอร์โทรศัพท์โทรเข้ามาอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของหลินหยาง

กวาดสายตามองเบอร์โทรศัพท์

พบว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่รู้จัก แต่มันขึ้นให้เห็นว่าเป็นเบอร์ที่โทรมาจากเยี้ยนจิน

เรื่องนี้ทำให้หลินรู้สึกอึ้ง

ลังเลสักพัก แต่สุดท้ายก็กดรับสาย

"ใคร?"

"คนที่สามารถช่วยคุณได้!"

ปลายสายเป็นเสียงที่แหบแห้งและเคร่งขรึมของผู้หญิงคนหนึ่ง

"ช่วยผม?" หลินหยางงงเป็นไก่ตาแตก "คุณผู้หญิง ผมสบายดี ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาช่วยเหลือ!"

"เหอะ หายนะกำลังจะมาเยือนคุณแล้วยังไม่รู้ตัวอีก? ฉันขอถามคุณหน่อย แม่ยายของคุณเคยรับเงินก้อนโตไปไม่ใช่เหรอ? หนึ่งในนั้นมีกล่องสีดำอีกหนึ่งใบ?" ผู้หญิงที่อยู่ทางปลายสายถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ใช่ แล้วทำไม?"

"คุณรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องสีดำคืออะไร? ด้านในเป็นศพของเด็กทารก มันเป็นของศักดิ์สิทธิ์ประจำตระกูลเฮย!" ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"งั้นเหรอ?"

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะยิ้ม เขารู้แล้วว่าคนคนนี้เป็นใคร

"แล้วมันยังไง?" หลินหยางยิ้มแล้วถาม

"ยังไง? นี่คุณแกล้งโง่หรือโง่จริง? ของศักดิ์สิทธิ์ประจำตระกูลของตระกูลเฮยหายไป พวกเขากำลังตรวจสอบว่าใครเป็นคนขโมย! คนที่ขโมยของศักดิ์สิทธิ์ประจำตระกูลไม่สามารถแบกรับความโกรธของตระกูลเฮย เพราะแบบนี้จึงส่งของไปให้แม่ยายของคุณแทน เตรียมตัวทำลายครอบครัวของคุณ! ฉันจะบอกคุณ ตระกูลเฮยกำลังไปหาคุณแล้ว ถึงเวลาพวกเขาจะสับคุณเป็นหมื่นชิ้น คุณอย่าบอกว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!"

"ทำไมคุณถึงรู้เรื่องพวกนี้ดีจัง? คุณคงไม่ได้เป็นคนขโมยของมาหรอกมั้ง หลังจากนั้นโยนความรับผิดชอบมาให้ครอบครัวของผม?" หลินหยางถามกลับอย่างกะทันหัน

"เรื่องนี้…" ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่ออกไปสักพัก หลังจากนั้นพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "คุณพูดเหลวไหลอะไรของคุณ? ฉันมาเตือนคุณด้วยความหวังดี แต่คุณกลับมากล่าวหาฉัน!"

"ขอโทษ ขอโทษ เป็นเพราะผมคิดมากเกินไป แล้วคุณผู้หญิงช่วยบอกผมได้หรือเปล่าว่าผมควรทำยังไง?" หลินหยางพยายามกลั้นหัวเราะแล้วถาม

"อยากรู้ว่าต้องทำยังไง? ง่ายมาก! คุณมาหาฉันที่ร้านอาหารจีนตรงถนนชุนฮุย! ฉันจะบอกคุณเองว่าต้องทำยังไงถึงสามารถผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัย" ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"แต่ว่าตอนนี้ผมกำลังยุ่งอยู่!"

"ยุ่งอยู่? ยังมีเรื่องอะไรที่สำคัญกว่าชีวิตของคุณอีก? รีบมาเดี๋ยวนี้!" ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยความร้อนใจ

หลินหยางส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ครุ่นคิดแล้วพูด "ได้ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

พูดจบกดวางสายทันที หลินหยางขับรถของบริษัทตรงไปที่ถนนชุนฮุย

ทันทีที่เดินเข้าไปในร้านอาหารจีน เห็นเพียงผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งกำลังนั่งกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจคนอื่น