ตอนที่ 1178
บทที่ 1179 ทำไม? มารนหาที่ตาย?
October 21, 2026
ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายในเหตุการณ์ ทุกคนล้วนแต่เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ลืมแม้กระทั่งหายใจ มองภาพที่น่าตกใจตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง
สมองของเปาอันซุยหยุดทำงานไปแล้ว เขายืนอึ้งอยู่ตรงที่เดิม
หลังจากที่ทุกคนตั้งสติได้ ชวี่เทียนและกงซีหยุนก็เดินเข้าไปเช่นกัน โค้งคำนับเก้าสิบองศาด้วยความเคารพแล้วพูด
"ประธานหลิน พวกเรามาสายแล้ว!"
หลังพูดจบ คนทั้งสามไม่กล้ายืนตัวตรง ยังคงรักษาท่าโค้งคำนับอยู่แบบนั้น ท่าทางดูถ่อมตนและหวาดกลัว
บ้าไปแล้ว!
บ้าไปแล้ว!
ทุกคนบ้าไปหมดแล้ว!
เปาอันซุยและคนอื่นยืนตัวแข็งอยู่ตรงที่เดิม
ทางด้านของเหอเสี่ยวหยู ถึงขั้นทำโทรศัพท์หล่นลงพื้นแล้วยังไม่รู้ตัว
ส่วนหลินลั่วหนาน ตอนนี้รู้สึกว่าตนเองกำลังจะเป็นบ้า!
ภาพนี้มันสะเทือนใจมากเกินไป
ความคิดและหัวใจของเธอรับไม่ไหว!
เธอเองก็ไม่สามารถจินตนาการ!
"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้…"
เธอพูดพึมพำไม่หยุด พยายามสงบสติอารมณ์ของตนเอง
แต่ มันไม่มีประโยชน์…
"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ เงยหน้าขึ้นเถอะ"
หลินหยางหันมาพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ
และวินาทีที่เขาหันหน้ามา ใบหน้าของเขาได้กลายเป็นใบหน้าของประธานหลินไปแล้ว!
"ประธานหลิน?"
"นี่…นี่มันเรื่องอะไร?"
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"
มีผู้คนนับไม่ถ้วนอุทานเสียงแหลม
ผู้คนก่อนหน้านี้ที่คิดว่าต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีอะไรสงสัยอีกแล้ว!
พวกเขาไม่กล้าสงสัยอีกแล้ว
"คุณ…คุณคือประธานหลินตัวจริง?"
เปาอันซุยตกใจจนก้าวถอยหลัง ยกแขนขึ้นชี้หน้าหลินหยางด้วยอาการสั่น
"ไม่! !"
หลินลั่วหนานแทบกรีดร้อง
เหอเสี่ยวหยูเป็นลมหมดสติไปแล้ว แม้กระทั่งแขกมากมายในเหตุการณ์ รู้สึกสับสนมึนงงไปหมดไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เรื่องมันกลับตาลปัตรกะทันหันเกินไป สะเทือนใจมากเกินไป
"ตกลง…นี่มันอะไรกันแน่?"
เปาอันซุยพูดพึมพำ สีหน้าคล้ำม่วง
กลับเห็นหลินหยางเดินไปหาหลินลั่วหนานที่อยู่ด้านข้าง
หลินลั่วหนานแทบเป็นบ้า จิตใจแทบพังทลาย เข่าทรุดทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและตื่นตระหนก
ผ่านไปสักพัก เธอถึงตะโกนเสียงดัง "คุณ…ตกลงคุณคือประธานหลิน! หรือว่าหลินหยาง…"
หลินหยางโน้มหน้าเข้ามาใกล้ พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง
"หลินหยางก็คือประธานหลิน ประธานหลินก็คือหลินหยาง! หลินลั่วหนาน คราวนี้คุณเข้าใจหรือยัง?"
"หลินหยางก็คือประธานหลิน?"
รูม่านตาของหลินลั่วหนานขยายกว้าง สมองแทบระเบิด…
หลินลั่วหนานแทบเป็นบ้า
เธอรู้สึกเพียงหัวใจของตนเองกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ในส่วนลึกของสมองกำลังสั่นสะเทือนราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ
แทบลืมหายใจ
ความคิดหยุดนิ่ง
หลินลั่วหนานไม่รู้แล้วว่าตนเองกำลังทำอะไร ไม่รู้แล้วว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร
เป็นแบบนี้อยู่ประมาณหนึ่งนาที เธอถึงสามารถตั้งสติได้
แต่ความตกใจที่อยู่บนใบหน้ายังคงไม่หายไป…
"หลินหยาง….หลินหยาง…หลินหยางก็คือประธานหลิน…เป็นไปไม่ได้…ต้องเป็นเรื่องโกหก…ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่นอน…"
หลินลั่วหนานพูดพึมพำ ราวกับคนเป็นบ้า
ไม่ว่าใครก็คาดคิดไม่ถึงว่าหลินหยางที่ถูกตระกูลหลินไล่ออกมาเหมือนสุนัข กลับพลิกชะตาใครเป็นประธานหลินที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ!
เธอยังจำได้ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวในการประชุมของตระกูลหลินที่ต้องการชักชวนประธานหลินมาเข้าร่วม
เธอยังจำได้ น้าของตนเองและผู้อาวุโสหลายคนของตระกูลหลินเดินทางมาเจียงเฉิน แต่สุดท้ายโดนประธานหลินไล่ตะเพิดหนีกลับไปหมด
เธอยังจำได้ พ่อของตนเองและสมาชิกระดับสูงของตระกูลหลินเคยโต้เถียงเรื่องการชักชวนประธานหลินอย่างดุเดือด
เธอถึงขั้นยังจำได้ว่าตระกูลหลินกังวลเกี่ยวกับตัวของประธานหลินมากแค่ไหน
ทว่าใครจะไปคาดคิด คนที่ทำให้ตระกูลหลินต้องปวดหัว และหยางหัวที่นำพาปัญหามาให้ตระกูลหลินไม่หยุดไม่หย่อน ที่แท้เป็นบุคคลที่พวกเขาเคยทอดทิ้ง! บุคคลที่พวกเขามองว่าล้ำค่า ต้องการชักชวนมาเป็นพวกโดยตลอด ก็คือคนที่พวกเขาไล่ออกจากบ้านตระกูลหลินด้วยตัวเอง