บทที่ 1185 ประมาทเกินไป!

"ความสามารถของผมนี้ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่อายุห้าขวบ จนกระทั่งถึงตอนนี้ทักษะต่างๆ ได้ฝึกฝนมาหลายสิบปีแล้ว แต่กลับไม่สามารถสร้างความได้เปรียบได้เลย มีอะไรน่าภูมิใจบ้าง?" เฟิงซิงหยูพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์: "อีกทั้งคุณมีร่างดวงดาวโดยกำเนิด ผมคิดว่ามันยากมากสำหรับผมที่จะฆ่าคุณโดยไม่ทำลายร่างกายของคุณ...เหมือนว่าการต่อสู้ในวันนี้จะไม่ได้ง่ายเหมือนอย่างที่ผมคิด"

"ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าคุณยังอยากจะสู้อีก ก็ลงมือซะ"

หลินหยางพูดอย่างสงบ เขารวบรวมพลังงานของเขาและพร้อมที่จะโจมตีอีกครั้ง

เขามีร่างดวงดาวโดยกำเนิดที่จะปกป้องตัวเองและเขาไม่มีความปราณีในการโจมตีเฟิงซิงอยู่อีกต่อไป แม้ว่าความเร็วของเฟิงซิงหยูจะเร็วเกินไปมาก แต่ความแข็งแกร่งและการทำลายล้างของเขาก็ไม่ได้ด้อยเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าเฟิงซิงหยูเองก็รู้จุดนี้ แต่เขาเชื่อมั่นว่าแม้แต่นักเลงโดยกำเนิดก็มีข้อบกพร่อง และเขาเพียงแค่ต้องรอโอกาส คว้าข้อบกพร่องของฝ่ายตรงข้าม และเอาชนะหลินหยางได้

หลินหยางเข้าใกล้ โจมตีด้วยมือและเท้าไม่หยุดหย่อน พลังงานของเขาก็เหมือนกับพายุที่พัดรอบๆ ตัวเฟิงซิงหยูราวกับใบมีดที่ตัดมือและเท้าของเขาเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของเขา

แต่การรุกที่เหมือนพายุนี้ไม่สามารถยับยั้งเฟิงซิงหยูได้เลย

เขายังคงเป็นเหมือนผี หลบเลี่ยงทุกการโจมตีและการโจมตีของหลินหยางราวกับวาร์ปได้อีกครั้ง

หลินหยางมีพลังรุนแรง แต่เขาไม่สามารถสัมผัสผมของเฟิงซิงหยูได้เลย

เฟิงซิงหยูหลบอย่างสบายๆ ดูผ่อนคลายมาก ไม่หอบหรือหน้าแดง แม้แต่จิตวิญญาณของร่างกายเขาก็ไม่ผันผวนมากนัก

"หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ความแข็งแกร่งทางกายภาพของหมอเทวดาหลินต้องหมดลงอย่างแน่นอน เขาต้องแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย!" ดวงตาของหลินเหิงจื่อเป็นประกาย อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

"ฮ่าๆๆ จะชนะแล้ว!"

"เป็นไปได้ไหมที่จักรพรรดิโจรสลัดจะเด็ดหัวของหมอเทวดาหลินในวันนี้?"

"สิ่งนี้เป็นเรื่องยินดีสำหรับตระกูลหลินของพวกเราจริงๆ! ถ้าเป็นเช่นนี้คงบรรเทาปัญหาได้เยอะเลย!"

"ถ้าตระกูลหลินพยายามสุดความสามารถ ทำไมต้องกลัวหมอเทวดาหลินด้วย? อีกทั้งตระกูลหลินของพวกเราหวังว่าจะชนะคนนี้ได้ แต่ในเมื่อคนนี้ดื้อรั้นเกินไป งั้นก็ฆ่าเขาเท่านั้น!"

คนตระกูลหลินถกเถียงกัน พูดด้วยความตื่นเต้น

การปะทะกันนั้นเวอร์วังอย่างมาก ของต่างๆ ในสำนักงานถูกทุบจนละเอียด กำแพงสั่นสะเทือน โชคดีที่นี่คือชั้นบนสุด ดังนั้นอาคารจึงไม่พังลง ไม่งั้นทั้งหยางหัวคงกลายเป็นเศษซากแล้ว

หลังจากผ่านไปกว่าสี่นาทีหลินหยางก็หยุดลง

เขาหอบ ใบหน้าของเขามีเหงื่อไหล เขายืนไม่มั่นคง

สำหรับเฟิงซิงหยู เขามองหลินหยางอย่างเงียบๆ ในดวงตาอาฆาต

"คุณแพ้แล้ว!" เขาพูดนิ่งๆ: "ผมไม่คิดว่าร่างกายของคุณจะแข็งแกร่งเช่นนี้! แต่กลับหมดกำลังในเวลาสั้นแค่นี้...ผมสงสัยเล็กน้อย ความแข็งแกร่งของคุณน่ากลัวเช่นนี้ คุณได้ใช้ยาอะไรรึเปล่า?"

"ยาหรอ?" หลินหยางส่ายหน้า พูดด้วยเสียงหอบๆ: "คุณคิดมากไป ร่างกายของผมไม่ได้อ่อนล้าจากการโจมตีเหล่านั้น อันที่จริงตอนนี้ผมไม่ได้แพ้ แต่คุณแพ้!"

"หืม?"

เฟิงซิงหยูผงะ เขานึกว่าตัวเองฟังผิด

แต่ในขณะนั้น จู่ๆ เขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติและรีบมองไปรอบๆ

อย่างไรก็ตาม เขาเห็นว่าผนังโดยรอบส่วนใหญ่ถูกทุบ เพดานหายไป เขาสามารถเห็นทิวทัศน์บนดาดฟ้าจากสำนักงานนี้

ว่างเปล่า แต่เขารู้สึกหายใจไม่ออก

ราวกับว่าตัวเขาในตอนนี้ถูกขังอยู่ในกรง

"ไม่ดีแล้ว!"

จู่ๆ เฟิงซิงหยูก็อุทานออกมา เขาตอบสนองทันใด

"เฟิงซิงหยู คุณหนีไม่พ้นแล้ว!"

หลินหยางพูดเบาๆ จากนั้นค่อยๆ ยกฝ่ามือขึ้น

เห็นออร่าจำนวนมากรั่วไหล่ออกมาจากปลายนิ้ว

มันกระจายไปทั่วราวกับเทพธิดาที่กระจัดกระจายดอกไม้ราวกับเชื่อมต่อกับบางสิ่งบางอย่าง

"นั่นคืออะไร?"

คนตระกูลหลินสงสัย

หลินเหิงจื่อหรี่ตามองไม่ละสายตา

จนกระทั่งเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

"ดูด้านหน้า!" หลินเหิงจื่อตะโกน

ทุกคนถึงได้สังเกตเห็นว่ามีแสงเล็กๆ ปรากฏขึ้นภายในระยะ 10 เซนติเมตรจากดวงตาของพวกเขา!