บทที่ 1205 ทางเลือกแห่งชีวิตและความตาย

"อาจารย์เป่ยซวน พวกเราถามให้ชัดเจนแล้วค่อยลงมือเถอะ ไม่งั้นอาจจะจับคนผิด ทำให้คนร้ายตัวจริงหนีรอดได้ แล้วจะมีประโยชน์อะไร?"

"ยังต้องถามอีกหรอ?" อาจารย์เป่ยซวนขมวดคิ้วพูด

"คุณให้ฉันถามเขาหน่อย"

"ก็แค่เสียเวลา...เอาเถอะ ถามเถอะ ฉันไม่ได้รีบด้วย เขาหนีไปไหนไม่ได้!" อาจารย์เป่ยซวนกระแทกเสียง

ฮัวซวนเดินเข้าไป พูดด้วยสีหน้าจริงจัง: "คุณกิเลน! คุณอยู่ที่นี่ตลอดตอนเย็นจริงๆ หรอ?"

"ใช่"

"คุณมีหลักฐานว่าคุณอยู่ในบ้านพักตลอดหรือเปล่า?"

"พยานบุคคลนับไหม? คุณผู้หญิงลั่วหนานเห็นตลอดว่าผมไม่ได้ไปไหน!"

ฮัวซวนมองไปทางหลินลั่วหนาน

หลินลั่วหนานพยักหน้า: "ศิษย์พี่ ฉันรับประกันได้ เขาไม่ได้ไปจากที่นี่เลย!"

"อย่างงั้นหรอ?"

ฮัวซวนลูบคางตัวเอง จู่ๆ ก็พูดออกมา: "งั้นคุณช่วยถอดรองเท้าของคุณออกมาได้ไหม? ฉันอยากจะดูพื้นรองเท้าของคุณหน่อย!"

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนก็อึ้ง

"ดูรองเท้าของเขาทำไม?" อาจารย์เป่ยซวนอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

"อาจารย์ไม่รู้ โคลนที่ทางเข้าสำนักเป็นโคลนดำและเหลว! แต่ที่นี่เป็นโคลนใหม่ ถ้าคนนี้ไปที่ทางเข้าสำนัก งั้นพื้นรองเท้าของเขาต้องเป็นสีดำอย่างแน่นอน!"

เมื่อทุกคนได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกาย

"ถอดรองเท้า!" อาจารย์เป่ยซวนตะโกน

สีหน้าหลินหยางยากลำบาก

"ไม่ถอด...ได้ไหม?"

"คุณมีความผิดหรอ?"

"รีบถอดสิ!"

ทุกคนตะโกน

หลินลั่วหนานตกใจกลัวจนแทบจะเป็นลม!

ใครจะคาดเดาได้ว่าฮัวซวนจะมีวิธีการเช่นนี้

หลินหยางขมวดิค้ว รู้ว่าไม่มีทางหนี ในขณะที่หมดหนทางเขาก็ถอนรองเท้าหนังออกมา

เมื่อถอดรองเท้าออกมา ศิษย์หลายคนก็อดยิ้มไม่ได้

เพราะเห็นว่านิ้วหัวไม้โป้งของถุงเท้าของซ้ายของหลินหยางโผล่ออกมา

"ฮัวซวน เป็นยังไง?" อาจารย์เป่ยซวนถาม

"ไม่มีดินดำที่ทางเข้าประตู..."

ฮัวซวนพูดอย่างจริงจัง

"หรอ? หรือว่าพวกเราสงสัยคนผิด?" อาจารย์เป่ยซวนขมวดคิ้วพูด

"แม้ว่าจะไม่มีดินดำ แต่..."

"แต่อะไร?"

ทุกคนจ้องเข้ามา

"แต่พื้นรองเท้านี้...มีร่องรอยของการล้างมาก่อน!" ฮัวซวนเงยหน้าขึ้นมองหลินหยาง

"ร่องรอยของการล้างหรอ?"

ทุกคนกระชับขึ้น มองไปทางหลินหยาง

หลินลั่วหนานเองก็อึ้ง มองเขาด้วยความเหลือเชื่อ

เธอรู้ว่าหลินหยางเป็นคนฉลาด แต่ไม่คิดว่าฮัวซวนจะใช้วิธีนี้

แม้ว่าหลินหยางจะล้างโคลนออกจากฝ่าเท้าของเขาทันเวลา แต่เธอก็ยังเห็นเบาะแส

จบแล้ว

จบกันแล้ว!

จะทำให้คนอื่นเลิกสงสัยได้อย่างไร?

หลินลั่วหนานตัวสั่น หน้าซีด

สายตาของคนรอบๆ จ้องมาที่หลินหยาง รอคำตอบของเขา

"ทำไมคุณไม่พูดหล่ะ?" อาจารย์เป่ยซวนตะโกน

"ฉันว่าเขาไม่รู้จะพูดอะไรแน่ๆ" คนข้างๆ ตะโกนออกมา

ฮัวซวนจ้องไปที่หลินหยาง

แม้ว่านี่จะไม่ใช่หลักฐานที่แน่ชัด แต่ก็สามารถอธิบายได้หลายอย่าง

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้จู่ๆ หลินหยางก็พูดขึ้นมา: "นี่จะพิสูจน์อะไรได้? ถ้าคุณใช้สิ่งนี้เพื่อตัดสินว่าผมมีความผิด แล้วทุกคนที่นี่ไม่ได้มีความผิดหรอ?"

"คุณหมายความว่าอะไร?" อาจารย์เป่ยซวนขมวดคิ้ว

"คุณผู้หญิงฮัวซวน คุณถอดรองเท้าตัวเองออกมาได้ไหม?" หลินหยางถามฮัวซวนด้วยรอยยิ้ม

ฮัวซวนผงะ ขมวดคิ้วและพูดเบา: "หรือว่าคุณสงสัยฉันหรอ?"

"ผมก็แค่ต้องการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง"