บทที่ 1213 ทรยศ

รุ่งเช้า

หลินหยางตื่นแต่เช้า เปลี่ยนยาสมุนไพรบนร่างกาย หลังจากนั้นนั่งสมาธิอยู่ในสวน

บาดแผลบนร่างกายของเขาดีขึ้นมาก เดิมทีเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไรมากมาย ตอนที่สู้กับคนป่า บาดแผลพวกนั้นไม่ถึงกับทำให้เขาเจ็บปวด ทั้งหมดเป็นเพียงการแสดงของเขาก็เท่านั้น

ปังปังปัง!

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น

หลินหยางขมวดคิ้ว เดินไปเปิดประตู

เห็นจ้าวเยว่วิ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน

"คุณยังมีชีวิตรอดกลับมาได้ ปาฏิหาริย์มาก!" เธอกวาดสายตามองหลินหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า

"มีธุระอะไรหรือเปล่าคุณจ้าว?"

"ธิดาศักดิ์สิทธิ์ต้องการพบคุณ!" จ้าวเยว่พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"ธิดาศักดิ์สิทธิ์?" หลินหยางรู้สึกอึ้งเล็กน้อย

"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว รีบตามฉันไปเร็วเข้า ถ้าหากช้าต้องแย่แน่!"

จ้าวเยว่ลากแขนของหลินหยาง วิ่งไปทางอาคารที่อยู่ใจกลางหุบเขาหงเหยียน

การต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อคืนทำให้อาคารแห่งนี้พังยับเยินไปหมด

คนของสำนักหงเหยียนกำลังช่วยกันเก็บกวาด

ดังนั้นสถานที่พักผ่อนธิดาศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกเคลื่อนย้ายไปด้วย

หลินหยางมองอาคารตรงหน้า ภายในใจรู้สึกเสียดาย

ถึงแม้สิ่งก่อสร้างตรงหน้าเป็นสไตล์ศาลา แต่มันกลับกว้างใหญ่มาก เมื่อเทียบกับศาลาทั่วไปแล้วใหญ่กว่าหลายเท่า หนึ่งชั้นก็เหมือนกับห้องโถงขนาดใหญ่หนึ่งห้อง ค่อนข้างดูอลังการ

จ้าวเยว่เดินไปที่หน้าประตู คุกเข่าลงพื้นหนึ่งข้าง

"เรียนธิดาศักดิ์สิทธิ์ กิเลนมาถึงแล้ว!"

"ให้เขาเข้ามา!"

มีเสียงที่เย็นชาจนเข้ากระดูกดังออกมาจากด้านใน

เป็นเสียงของธิดาศักดิ์สิทธิ์

"รับทราบ! ธิดาศักดิ์สิทธิ์!"

จ้าวเยว่ลุกขึ้นยืน หันไปกำชับหลินหยาง "ตามฉันมา จำเอาไว้ ห้ามพูดจาส่งเดช และห้ามมองอะไรเด็ดขาด โดยเฉพาะที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์! ถ้าคุณกล้าแอบมอง ระวังจะถูกควักลูกตาออกมา!"

หลินหยางพยักหน้า

คนทั้งสองเดินเข้าไปข้างใน

ชั้นหนึ่งค่อนข้างกว้างขวาง

ด้านในมีผู้คนยืนอยู่ไม่น้อย

ฝั่งซ้ายและขวาล้วนแต่เป็นสมาชิกระดับสูงของสำนักหงเหยียน

มีทั้งสูง เตี้ย อ้วน ผอม เด็ก แก่

แต่ทุกคนล้วนแต่เป็นผู้หญิงทั้งหมด

การแต่งตัวของพวกเธอแตกต่างกันออกไป มีเพียงผ้าคาดเอวสีแดงขาวที่ผูกอยู่ตรงชุดเพ้าที่เหมือนกัน

ส่วนด้านบนสุด มีผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเพ้าสีชมพูนั่งอยู่ตรงนั้น

ดวงตาของผู้หญิงคนนี้เป็นประกาย แต่ค่อนข้างแหลมคม รูปร่างสมส่วน แทบจะไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่นิด

ดูจากรูปร่างต้องเป็นคนที่สวยมากแน่นอน แต่ดูเหมือนอายุจะไม่น้อยแล้ว กลิ่นอายของเธอค่อนข้างน่ากลัวจนชวนขนหัวลุก

หลินหยางกวาดสายตามองธิดาศักดิ์สิทธิ์

เมื่อคืนมัวแต่จดจ่ออยู่กับการต่อสู้ ถึงขั้นไม่ทันได้มองหน้าเธอเลยด้วยซ้ำ

แต่ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมอง กลับทำให้ผู้คนมากมายไม่สบอารมณ์

"บังอาจ!"

"ลูกสุนัข! ถึงขั้นกล้าดูหมิ่นธิดาศักดิ์สิทธิ์เหรอ?"

"ยังไม่รีบหันไปทางอื่นอีก!"

"ฉันจะควักลูกตาของคุณออกมาเดี๋ยวนี้!"

คนของสำนักหงเหยียนที่ยืนอยู่ทั้งสองข้างตะคอกด้วยความโกรธ แต่ละคนเตรียมตัวลงมือทันที!

จ้าวเยว่ร้อนใจ รีบใช้แขนกระแทกแขนของหลินหยาง "คุณยังไม่รีบคุกเข่าลงยอมรับผิดอีก?"

"ผม?" หลินหยางยิ้มแล้วยิ้มอีก ไม่มีท่าทีที่จะคุกเข่าลง