บทที่ 1217 ไล่ล่าและสกัดกั้น (๑)

หลินหยางเข้าใจความหมายของหงเยี่ยวแล้ว

หงเยี่ยวตั้งใจแฝงตัวอยู่ในสำนักหงเหยียนต่อเพื่อรวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับสำนักหงเหยียนให้หลินหยาง ช่วยหลินหยางกำจัดสำนักหงเหยียน

ถ้าหากมีหงเยี่ยวและคนอื่นคอยช่วยเหลือ แผนการของหลินหยางก็จะง่ายขึ้น!

เพียงแต่มันอันตรายมากเกินไป

"ผมว่าช่างเถอะ ผมไม่อยากลำบากพวกคุณ" หลินหยางส่ายหัวปฏิเสธ

"พวกเราแค่ต้องการล้างแค้นให้หงเหยียน! ล้างแค้นให้พวกพี่น้องที่ตายไปของเรา! หมอเทวดาหลิน คุณจะไม่ให้โอกาสพวกเราเลยเหรอ?" หงเยี่ยวรีบพูดด้วยความร้อนใจ

"แต่ว่า…"

"หมอเทวดาหลิน ฉันได้ตัดสินใจแล้ว! ฉันเชื่อว่าพวกหนิงเซียนก็คิดเหมือนกับฉัน ถ้าหากคุณไม่เห็นด้วย! งั้นหลังจากที่ฉันส่งคุณไปเขตหวงห้าม พวกเราจะไปมอบตัวต่อหน้าธิดาศักดิ์สิทธิ์ พวกเรายอมถูกลงโทษจนตาย แต่ไม่ต้องการใช้ชีวิตอยู่ในความมืดมนของสำนักหงเหยียนอีกต่อไปแล้ว!" หงเยี่ยวกัดฟันพูดอย่างหนักแน่น

"พวกคุณ…เห้อ ก็ได้ งั้นก็ทำตามที่คุณบอกก็แล้วกัน!" หลินหยางไม่มีทางเลือก ในขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดและซาบซึ้งใจไปด้วย

บางทีในสำนักหงเยี่ยว อาจจะมีคนแบบหงเยี่ยวอีกเยอะก็เป็นไปได้มั้ง?

ไม่ใช่ทุกคนที่มีปณิธานเหมือนกับพวกธิดาศักดิ์สิทธิ์ ต้องการไล่ตามวิถีแห่งสวรรค์…

"พวกเราจะเริ่มเคลื่อนไหวเมื่อไหร่?" หนิงเซียงถาม

"ยิ่งเร็วยิ่งดี ถึงแม้ก่อนหน้านี้ธิดาศักดิ์สิทธิ์ยอมปล่อยพวกเรา แต่ผมเชื่อว่าเธอกำลังทำการตรวจสอบพวกเราอยู่แน่นอน เพราะยังไงช่วงสองวันที่ผ่านมาเกิดเรื่องขึ้นในสำนักหงเหยียนไม่น้อย เธอไม่มีทางนั่งรอความตายแน่นอน"

"ได้ พวกเราจะพาคุณไปเขตหวงห้ามเดี๋ยวนี้!"

"หงเยี่ยว คุณพักผ่อนอยู่ที่นี่ ขาของคุณยังไม่หายดี ให้หนิงเซียนพาผมไปก็พอแล้ว"

"นี่…ก็ได้"

หลังจากตัดสินใจ คนทั้งกลุ่มรีบออกเดินทางทันที

"ศิษย์พี่ รอก่อน!"

ในตอนนั้นเอง หลินลั่วหนานคว้าแขนของหลินหยางอย่างกะทันหัน พูดเสียงเบา

"มีอะไรเหรอ?" หลินหยางถามด้วยความประหลาดใจ

"คือว่า…ฉันก็ไปไม่ได้เหมือนกัน!" หลินลั่วหนานเม้มริมฝีปาก พูดเสียงเบา

"อะไรนะ?" หลินหยางขมวดคิ้ว "ก็ไหนคุณบอกว่าไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียวไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันเคยพูดแบบนั้นจริง แต่ว่า…ฉันฟังที่ศิษย์พี่หงเยี่ยวพูดแล้วรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล! ถ้าหากฉันอยู่ที่นี่ ก็สามารถช่วยคุณได้ไม่น้อย ถ้าหากไปจากที่นี่…ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้ยังไม่ได้ล้างแค้นให้อาจารย์! ฉันจะอยู่เฉยไม่ได้เด็ดขาด" หลินลั่วหนานเม้มริมฝีปากแล้วพูด

"เรื่องนี้…"

หลินหยางเริ่มพูดไม่ออก

แต่หลังจากเห็นสายตาที่แน่วแน่ของเธอ หลินหยางรู้ได้ทันทีว่าเขาพูดยังไงก็ไม่มีประโยชน์

"ช่างเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนั้น คุณอยู่ต่อก็แล้วกัน"

พูดจบ เขาหยิบถุงเข็มเงินที่พกติดตัวออกมา หันไปพูดกับผู้หญิงทั้งกลุ่ม "พวกคุณมานี่ ผมจะฝังเข็มให้พวกคุณ! มันช่วยให้พวกคุณฟื้นฟูได้เร็วขึ้น และจะช่วยเปิดเส้นเลือดของพวกคุณด้วย!"

"เปิดเส้นเลือด?"

"หมายความว่ายังไง?"

ทุกคนไม่เข้าใจ

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "ผมคิดว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์อาจจะล้างสมองของพวกคุณอีกครั้ง ทำให้พวกคุณกลายเป็นหุ่นเชิดของสำนักหงเหยียน ผมต้องเปิดเส้นเลือดให้พวกคุณก่อน เมื่อเป็นแบบนี้ร่างกายและสติสัมปชัญญะของพวกคุณก็จะไม่ได้รับผลกระทบจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์!"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

.....

หลังจากที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลินหยางตามหนิงเซียงไปที่เขตหวงห้ามโดยตรง

ระหว่างทาง หนิงเซียงดูกระสับกระส่ายมาก

สถานะของหลินหยางค่อนข้างพิเศษ ถ้าหากไม่มีคนนำทาง เขาจะไม่สามารถเข้าใกล้เขตหวงห้าม แต่หนิงเซียงสามารถหาข้ออ้างผ่านเข้าไปจนได้

ในที่สุด หลินหยางสามารถเข้าไปในเขตหวงห้ามได้อย่างราบรื่น ส่วนหนิงเซียงเดินกลับมา

"ศิษย์น้อง เป็นยังไงบ้าง?" หงเยี่ยวที่นอนอยู่บนเตียงรีบถาม

"เข้าไปแล้ว!"

"ไม่มีใครสงสัยใช่หรือเปล่า?"

"ไม่มี ศิษย์น้องที่เจอระหว่างทางก็ค่อนข้างสนิทกับฉัน ศิษย์พี่สบายใจได้" หนิงเซียนยิ้มแล้วพูด

"ดีแล้ว!"

หงเยี่ยวพยักหน้า หันไปพูดกับหลินลั่วหนาน "ศิษย์น้อยลั่วหนาน คุณออกไปก่อน! อีกครึ่งชั่วโมงค่อยกลับมา"

"หา?" หลินลั่วหนานรู้สึกอึ้ง

"เชื่อศิษย์พี่ รีบออกไปเถอะ" หงเยี่ยวพูด