บทที่ 1220 คุณอยากตายจริงเหรอ?

หลังจากผ่านเรื่องราวที่ลานจอดรถของหยางหัว หลินหยางเริ่มเข้าใจอีกด้านหนึ่งที่มืดมนของสำนักหงเหยียน

ในเมื่อสำนักหงเหยียนสามารถสร้างคนตายที่มีชีวิตออกมา! ถ้าอย่างนั้นเรื่องกินเนื้อมนุษย์…มันจะไปนับประสาอะไร?

หลินหยางเงียบ

คนประหลาดพูดต่อด้วยท่าทางที่มีรอยยิ้มและน้ำตานองเบ้า "ผมและศิษย์น้องล้วนแต่มีร่างกายที่พิเศษ ถึงแม้ร่างกายนี้จะนับไม่ได้ว่าหายาก แต่ทุกอย่างมันลงตัวได้อย่างสมบูรณ์! หลังจากศิษย์น้องทำให้สำนักหงเหยียนสงบลง เธอถูกเจ้าสำนักในสมัยนั้นรับเป็นคนสนิท และถ่ายทอดวิชาของสำนักหงเหยียนให้เธอ มีเจตนาที่จะสืบทอดสำนักหงเหยียนให้เธอรับช่วงต่อ!"

"แต่ว่า…ผมไม่เคยคิดเลยว่าศิษย์น้องจะมีจิตใจที่เอามาคิดมากเพียงนั้น! เธอต้องการทรัพยากรจำนวนมหาศาลและอำนาจของสำนักหงเหยียน! จึงใช้วิธีการที่อำมหิตฆ่าเจ้าสำนัก หลังจากนั้นปลอมคำสั่งสืบทอดสำนักหงเหยียน กลายเป็นเจ้าสำนักหงเหยียนคนใหม่"

"ตอนนั้นมีคนมากมายที่ไม่พอใจเธอ แต่คนเหล่านี้ล้วนแต่ถูกเธอฆ่าตายจนหมดไม่เหลือแม้แต่คนเดียว ยิ่งไปกว่านั้นศพของคนพวกนี้ถูกนำไปใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับการหลอมยาและหลอมอาวุธ ทุกคนแทบจะตายโดยไม่มีศพหลงเหลือ!"

"ผมในตอนนั้นทนไม่ไหวที่เห็นศิษย์น้องทำแบบนี้อีกต่อไป ในใจของผม เธอไม่ต่างอะไรกับปีศาจ! เพราะเหตุนี้ผมจึงตั้งใจออกจากสำนักหงเหยียนโดยไม่ลา!"

"แต่ว่า…สุดท้ายก็โดนเธอจับได้เสียก่อน"

"ผมยังจำได้ดี ตอนนั้นเธอยืนอยู่เพียงลำพังบนเส้นทางที่มีใบไม้เต็มไปหมด สวมชุดสีแดง มองมาทางผมด้วยสายตาที่มีน้ำตาซึม ผมไม่สามารถดึงสายตาคู่นั้นของเธอ! สายตาที่ทำให้หัวใจของผมละลาย"

"เธอสาบานต่อผม ไม่ว่าเธอจะกลายเป็นอะไร เธอก็รักผม! ไม่มีวันทำร้ายผม!"

"เธอบอกว่าในเมื่อผมจะไป งั้นช่วยดื่มกับเธอหนึ่งแก้วก่อน!"

"ในมุมมองของผม นี่เป็นเพียงเหล้าตัดความสัมพันธ์ ความรู้สึกตลอดหลายปีไม่อาจลืมเลือน เพราะเหตุนี้ ผมจึงดื่มเหล้าที่เธอใส่ยาพิษเอาไว้จนหมด!"

"หลังดื่มหมด ร่างกายของผมอ่อนแรง ส่วนเธอหยิบมีดออกมาเริ่มเฉือนเนื้อบนมือของผม!"

พูดถึงตรงนี้ คนประหลาดยกแขนเสื้อที่ฉีกขาดขึ้น

หลินหยางสังเกตเห็นบนแขนของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่น่ากลัว แค่ดูก็ทำให้หนังศีรษะชา

"ไอ้หนู คุณจำเอาไว้ อย่าเชื่อสายตาของผู้หญิงเด็ดขาด! เพราะคุณไม่สามารถมองเห็นอะไรในจิตใจของพวกเธอจากสายตา! ศิษย์น้องของผมก็เป็นแบบนี้!"

"เธอในตอนนั้น บ้าไปตั้งนานแล้ว!"

"เธอค้นพบวิถีสวรรค์ในตำราโบราณของสำนักหงเหยียน! เพราะเหตุนี้เธอจึงเริ่มลงมือฆ่าคนและถึงขั้นกินเนื้อมนุษย์โดยไม่สนวิธีการ! ทั้งหมดเพียงเพื่อตามหาชีวิตอมตะ! ตามหาวิถีสวรรค์!"

"เธอบอกว่าถ้าหากกินผมลงไป ร่างกายของเธอก็จะเกิดการพัฒนา! กลายเป็นร่างกายที่สามารถฝึกฝนวิถีอมตะ!"

"คุณรู้หรือเปล่าตอนที่เธอเฉือนเนื้อของผมออกไปทีละชิ้น ผมรู้สึกยังไง? ผมไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย เพราะในใจของผมมันเจ็บปวดเกินกว่าขอบเขตของคำว่าปวด!"

"อันที่จริงมีดเล่มนั้น!"

"มันเฉือนลงใจของผมครั้งแล้วครั้งเล่า!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…"

คนประหลาดหัวเราะเสียงดัง เสียงของเขาแหลมมากราวกับสามารถแทงทะลุท้องฟ้า!

หลินหยางเงียบไม่พูดอะไร แต่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากน้ำเสียงของคนประหลาด

ผ่านไปสักพักใหญ่ เสียงหัวเราะเงียบหายไป หลินหยางจึงถาม

"คุณหนีมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"ถึงผมดื่มเหล้าแก้วนั้นก็จริง แต่ผมได้ป้องกันเอาไว้ก่อนแล้ว! ผมกินยาวิเศษก่อนที่จะดื่มเหล้า เพราะเหตุนี้จึงไม่ได้หมดสติไปโดยตรง ผมอาศัยจังหวะที่ศิษย์น้องไม่ระวังทำร้ายเธอ หลังจากนั้นหนีเข้ามาในเขตหวงห้าม! ถึงแม้ศิษย์น้องมีความสามารถที่ไม่ธรรมดา แต่เขตหวงห้ามมีพื้นที่กว้างใหญ่ อันตรายสารพัด เธอไม่กล้าไล่ตามเข้าไปลึกมาก เพราะกลัวโดนกับดักของผม เหตุนี้ผมจึงอยู่ที่นี่มาแล้วหลายสิบปี"

"ในระหว่างนั้น เธอเคยปูพรมค้นหาผมครั้งใหญ่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถจับผมได้ ในทางกลับกันยังได้รับความเสียหายอย่างหนัก! เธอจึงล้มเลิกความตั้งใจ! เพราะในมุมมองของเธอผมไม่สามารถออกจากเขตหวงห้าม สถานที่แห่งนี้เป็นเหมือนกับคุก เธอไม่คิดว่าผมสามารถหนีออกไปได้!"

"แต่น่าเสียดาย ผมเองก็ไม่เคยคิดที่จะหนีไปไหน!"

คนประหลาดยิ้มแล้วพูด

"การที่คุณอยู่ที่นี่มานานหลายสิบปี คงกำลังหาโอกาสล้างแค้นใช่หรือเปล่า?"

"แน่นอน!"

คนประหลาดยิ้มน่ากลัว "นางงูพิษที่จิตใจอำมหิตโหดเหี้ยมและเนรคุณแบบนี้! ผมแทบอยากกลืนเธอลงท้องทั้งเป็น! เหมือนกับที่เธอทำกับผม"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง…แล้วที่คุณเคยพูดก่อนหน้านี้ ตอนนี้เจ้าสำนักหงเหยียนไม่ใช่คนที่พวกเราสองคนจะรับมือไหว…หมายความว่ายังไง? เธอในตอนนี้น่ากลัวมากเลยเหรอ?" หลินหยางถาม

"คุณเคยได้ยินเรื่องดินแดนเทพเจ้าหรือเปล่า?" คนประหลาดยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด