บทที่ 1236 งานแต่งของคฤหาสน์กระบี่โลหิต?

"หมอเทวดาหลิน คุณ…คุณคิดจะทำอะไร?"

"ผมไม่พูดซ้ำเป็นรอบที่สาม" น้ำเสียงของหลินหยางเย็นชามาก

ในความเย็นชา…ยังมีความดุร้ายแฝง

ฉินหมิงพอจะคาดเดาได้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาแอบกลืนน้ำลายแล้วพูดเสียงเบา "หมอเทวดาหลิน ผมขอแนะนำให้คุณอย่าทำอะไรวู่วาม ถูกต้อง วันนี้ผมอาจจะหยาบคายไปบ้าง แต่ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย! ถ้าหากคุณทำอะไรไม่ดีต่อผม คุณจะต้องเสียใจทีหลังแน่นอน!"

"ทั้งชีวิตของผม ยังไม่เคยเสียใจกับเรื่องที่ทำลงไป!"

"ถ้าหากครั้งนี้คุณวู่วาม เกรงว่าคงต้องเสียใจแน่นอน! คุณรู้หรือเปล่าว่าคนที่อยู่เบื้องหลังของผมเป็นใคร?" ฉินหมิงกัดฟันพูด

"เบื้องหลังของคุณเป็นใครผมไม่สนใจ สิ่งที่ผมสนใจคือวันนี้คุณมาทำอะไรที่นี่"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง หลังจากนั้นเดินเข้าไปตบหน้าของฉินหมิงอย่างแรง

เพี๊ยะ!

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของฉินหมิงโดนตบจนผิดรูป ร่างกายล้มลงบนพื้น ถึงขั้นมีฟันหลุดออกจากปากหลายซี่ ดูแล้วน่าเวทนาอย่างยิ่ง

ลมหายใจของซูเหยียนสั่นสะท้าน

ฉินหมิงตกตะลึง เขารีบกุมใบหน้าของตนเอง กระเถิบถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ร่างกายสั่นไม่หยุด ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"คุณชาย!"

บอดี้การ์ดที่เหลือรีบวิ่งเข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าหลินหยาง แต่ร่างกายของพวกเขากำลังสั่นไม่หยุดเช่นกัน

พวกเขาจะเอาอะไรมาหยุดหลินหยาง?

เข็มเงินพุ่งออกไป บอดี้การ์ดพวกนี้ตัวแข็งยืนอยู่กับที่

หลินหยางเดินอ้อมบอดี้การ์ด หลังจากนั้นเดินเข้าไปหาฉินหมิงพร้อมกับเข็มเงินในมือ

ฉินหมิงไม่ใช่คนโง่

เขาก็เคยได้ยินข่าวลือที่ว่าหมอเทวดาหลินใช้เข็มเงินเพียงเล่มเดียวทำให้คนพิการเหมือนกัน และรู้ด้วยว่าถ้าหากโดนฝังเข็ม คิดว่าเขาคงน่าจะไม่รอด

"หมอเทวดาหลิน! ไม่! อย่า! คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้! ผมเป็นคนของคฤหาสน์กระบี่โลหิต! ถ้าคุณกล้าแตะต้องผม! คฤหาสน์กระบี่โลหิตไม่ปล่อยคุณไปแน่!"

"พวกเขาไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่!" ฉินหมิงทนไม่ไหว สิ่งเดียวที่ทำได้คือตะโกนเสียงดังลั่น

"คฤหาสน์กระบี่โลหิต?"

หลินหยางหยุดชะงัก

ฉินหมิงเห็นสถานการณ์ รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที คิดว่าชื่อเสียงของตระกูลตนเองได้ผล เขารีบตะโกนพูด "ถูกต้อง คฤหาสน์กระบี่โลหิตนั่นแหละ! ผมคิดว่าหมอเทวดาหลินก็น่าจะเคยได้ยินชื่อเสียงของตระกูลผมเหมือนกัน! ถ้าเป็นแบบนั้นก็คุยกันง่าย หมอเทวดาหลิน เรื่องในวันนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด พวกเรามาผูกมิตรกัน คุณปล่อยผมไป ในอนาคตผมจะกลับมาตอบแทนคุณ! เป็นยังไง?"

ทว่าหลินหยางกลับมองข้ามคำพูดของเขา พูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา "คฤหาสน์กระบี่โลหิตที่คุณพูดถึง ใช่ตระกูลจวงที่อยู่ในเมืองชิงหยวนหรือเปล่า?"

"ใช่ นั่นแหละ" ฉินหมิงรีบพูด

"ไม่ถูกสิ คนของตระกูลจวงแซ่จวง คุณแซ่ฉิน คุณจะเป็นคนของตระกูลจวงได้ยังไง?" หลินหยางขมวดคิ้ว

สีหน้าของฉินหมิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ลังเลสักพักแล้วพูดเสียงเบา "นั่นเป็นเพราะ…ผมเป็นลูกนอกสมรสของหัวหน้าตระกูลจวง ผม…ใช้นามสกุลตามแม่ของผม!"

"งั้นเหรอ?" หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังก้าวออกไปข้างหน้า

"หมอเทวดาหลิน คุณ…คุณคิดจะทำอะไร?" ฉินหมิงเริ่มตื่นตระหนกแล้ว

"คุณมาทำตัวอวดดีในถิ่นของผม ยิ่งไปกว่านั้นยังคิดจะทำร้ายเสี่ยวเหยียน คุณคิดว่าผมจะปล่อยคุณไปทั้งแบบนี้เหรอ? ก็แค่คฤหาสน์กระบี่โลหิต ยังไม่สามารถทำอะไรผม!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"หมอเทวดาหลิน! ไว้ชีวิตด้วย!" ฉินหมิงแทบจะร้องไห้

มันก็ถูก แค่คฤหาสน์กระบี่โลหิตจะสามารถทำให้หมอเทวดาหลินกลัวได้เหรอ? เขาเป็นถึงคนที่ทำลายหมู่บ้านราชาสมุนไพร

ทันใดนั้น ฉินหมิงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขารีบหันไปตะโกนใส่ซูเหยียน "เสี่ยวเหยียน! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมคุยกับเขาหน่อย! ผมขอร้อง คุณต้องเชื่อผม พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นตอนสมัยเรียน ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณเลย! เสี่ยวเหยียน!"

ซูเหยียนเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของเขา

หลังจากสิ้นเสียง ซูเหยียนเริ่มหวั่นไหวเล็กน้อย

เดิมทีเธอก็เป็นผู้หญิงใจอ่อนอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นถึงเพื่อนร่วมชั้น…

ซูเหยียนเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่สักพักใหญ่ สุดท้ายจึงตัดสินใจพูดด้วยความระมัดระวัง